Όταν εμείς γκρεμίζαμε αγάλματα, οι Γάλλοι ανοίγανε σαμπάνιες.

Μετά τις ματαιώσεις θεατρικών παραστάσεων και τις αποκαθηλώσεις εικαστικών έργων τα προηγούμενα χρόνια, οι ακροδεξιοί επιτίθενται τώρα και σε γλυπτά Δήμων.
Καμιά δεκαριά κουκουλοφόροι αγνώστου ταυτότητος, αλλά γνωστής πολιτικής προέλευσης, κατάφεραν τελικά να γκρεμίσουν τον Phylax από το βάθρο του στο Παλαιό Φάληρο.

 Στην μητρόπολη των θηριωδών συμπλεγμάτων τύπου Εθνικής Συμφιλίωσης (Πλατεία Κλαυθμώνος)

 και Μικρασιατών και Αλησμόνητων Πατρίδων (Νέα Φιλαδέλφεια), σε εκείνο το καταθλιπτικό γκρίζο χρώμα,

η ύπαρξη ενός αγάλματος σε φωτεινό κόκκινο ξαφνιάζει ευχάριστα. Πολλώ μάλλον, που ο δημιουργός του, Κωστής Γεωργίου, είχε στο μυαλό του τον μυθικό Τάλω, τον φύλακα της Κρήτης που είχε κατασκευάσει ο Ήφαιστος (εδώ), και όχι τις σατανιστικές εμμονές των θρησκόληπτων. Ο δήμαρχος υποσχέθηκε να τον αποκαταστήσει σύντομα. Μακάρι. Τον είχα συμπαθήσει πολύ τον φουκαρά, έτσι όπως ρέμβαζε χαλαρός, με τα φτερά του ανοιγμένα.

Πανηγυρίζουν τα χρυσαύγουλα, θλίβεται ο πολιτισμός μας. Μόνο θετικό στοιχείο, το γεγονός ότι οι Φαληριώτες είχαν ήδη αποκρούσει προηγούμενη επίθεση κατά του Φύλακα, ο οποίος είχε δεχτεί ακόμα και αγιασμό από θεούσους!
Κάθε Αθηναίος έχει άποψη για τη γλυπτική. Το θεωρούμε υποχρέωσή μας. Για παράδειγμα, πολλοί σιχαινόμαστε εκείνο το γλυπτό του Ρόκου στην Ερμού, με τίτλο "Βουτιά στον κόσμο μας".

Άλλοι τόσοι επίσης λοιδορούσαν για χρόνια τον Δρομέα του Βαρώτσου, ο οποίος, κατά την ταπεινή μου άποψη, εκφράζει διαχρονικά τη λαχτάρα των Αθηναίων για φυγή -που όμως σπανίως πραγματοποιείται.
Ωστόσο, ένα γλυπτό συγκέντρωσε το μίσος όλων μας: το άγαλμα του Τρούμαν. Κυριολεκτικά ενσάρκωνε το σύνθημα "Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι"! Γι' αυτό βανδαλίστηκε, αλλά και ανατινάχτηκε πολλές φορές. Οι μόνοι που είχαν διαμαρτυρηθεί ήταν οι... Αχέπανς. 

Τελοσπάντων, την ώρα που εμείς ετοιμαζόμαστε να διαδηλώσουμε κατά των γειτόνων μας, οι Γάλλοι οικολόγοι ανοίγουν σαμπάνιες:

http://www.efsyn.gr/arthro/ekane-piso-o-makron-gia-aerodromio

Ο λόγος; Ο Μακρόν ανακοίνωσε ότι δεν θα κατασκευάσει άλλο ένα αεροδρόμιο, 20 χιλιόμετρα έξω από τη Νάντη. Αντ' αυτού, θα εκσυγχρονίσει τα ήδη υπάρχοντα. Οι επίμονοι οικολόγοι είχαν καταλάβει την περιοχή από το 2009(!), ζητώντας να δοθεί η έκταση σε αγρότες. Οι δικαστικές αποφάσεις και το τοπικό δημοψήφισμα δεν συμφωνούσαν, αλλά εκείνοι συνέχισαν να μάχονται, παρά την άγρια καταστολή. Σχεδόν 9 χρόνια μετά, ο αγώνας τους δικαιώθηκε. Η αξία του θα φανεί στο μέλλον, όπως συμβαίνει πάντα.

Εμείς, ας συνεχίσουμε να γκρεμίζουμε αγάλματα.

Ο Βρετανός φίλος Κεν Λόουτς

Βρήκα την τελευταία ελεύθερη θέση στις 10 το πρωί, προτού η αίθουσα της ΕΣΗΕΑ γεμίσει ασφυκτικά. Να και μια πολιτιστική εκδήλωση, όπου οι νέοι είναι πολύ περισσότεροι από τους μεσήλικες, σκέφτηκα με ευχαρίστηση.
Νομίζω πως η τελευταία ταινία του, Εγώ ο Daniel Blake, προβλημάτισε πολλούς. Ιδίως οι σκηνές όπου οι υπάλληλοι της ιδιωτικής εταιρείας προσπαθούν να ακυρώσουν τα κοινωνικά επιδόματα που παίρνουν οι πιο αδύναμοι, ασκώντας ακόμα και βία εναντίον τους. Και συγκίνησε επίσης, αφού ο Ντάνιελ δηλώνει στο τέλος: "Είμαι πολίτης, Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο".

Όταν μπήκε, τον χειροκροτήσαμε όρθιοι, ενώ εκείνος χαμογελούσε ντροπαλά και με κάποια έκπληξη στο βλέμμα. Έχει πει ότι στην πατρίδα του δεν είναι τόσο δημοφιλής όσο στην ηπειρωτική Ευρώπη. Προσωπικά, τον ανακάλυψα στα μέσα του 1980, βλέποντας την ταινία "Poor cow" (1968) και, μετά το "Riff-Raff" του 1991, δεν έχασα καμία: "Βροχή από πέτρες", "Ladybird, Ladybird", "Γη και ελευθερία", "Το τραγούδι της Κάρλα", μέχρι το "Jimmy's Hall" και τον περσινό Ντάνιελ Μπλέικ.
Είναι ανθρωπιστής, τρυφερός και έντιμος, παθιασμένα διεθνιστής και αριστερός με τη γνήσια έννοια. Τον ενδιαφέρουν οι αδύναμοι όλου του κόσμου, αγωνιά για την καταστροφή του πλανήτη, πιστεύει στον αγώνα και κυρίως στην αλληλεγγύη που έχει χαθεί.

 http://www.athinorama.gr/cinema/article/o_anupakouos_ken_loouts_apsifa_ta_kinimatografika_prepei-2524654.html

Όπως μας είπε χθες, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η άρχουσα τάξη είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση και παραχώρησε ελευθερίες και δικαιώματα στην εργατική τάξη. Από τη δεκαετία του 1980 ένιωσε να απειλείται και με τη Θάτσερ άρχισε να διαλύει την αλληλεγγύη και να απομονώνει τους ανθρώπους. "Οι πολιτικοί υποστηρίζουν μόνο τις επιχειρήσεις. Ακόμη και το Brexit είναι business", υποστήριξε, επιβεβαιώνοντας μάλλον όσους πιστεύουν ότι η εργατική τάξη στην Αγγλία παρασύρθηκε από τους επιτήδειους.
Μας είπε πόσο αγαπάει τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, ευχαριστώντας τον φίλο "Νίνο" (Φένεκ Μικελίδη), που διευθύνει το Πανόραμα 30 χρόνια τώρα.
Σε ερώτηση σχετικά με τις καταγγελίες σεξουαλικής εκμετάλλευσης των γυναικών στο Χόλιγουντ, απάντησε ότι αυτό θα συμβαίνει όσο η αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία θα αντιμετωπίζει τις γυναίκες σαν αντικείμενα. Σε σχετική ερώτηση, απάντησε ότι όποιες φοροελαφρύνσεις κι αν κάνει το ελληνικό κράτος σε αμερικανούς παραγωγούς, αυτοί θα πηγαίνουν πάντα σε χώρες με πολύ φθηνό μεροκάματο, όπως η Ρουμανία κι η Ουγγαρία. "Μόνο μια φορά με κάλεσαν στο Χόλιγουντ, αλλά δεν πήγα επειδή τα παιδιά μου ήταν μικρά και επίσης εκεί δεν παίζουν καλό ποδόσφαιρο", είπε χαριτολογώντας.

Όταν ρωτήθηκε ποιοι τον εμπνέουν, απάντησε "εκείνοι που αγωνίζονται για το κοινό καλό", όπως οι εργαζόμενοι στα τρένα, οι οποίοι αντέδρασαν δυναμικά στη μείωση προσωπικού επειδή εγκυμονούσε κινδύνους για τους επιβάτες, οι γιατροί στα νοσοκομεία και οι υπάλληλοι των γραφείων όπου απευθύνονται οι φτωχοί για μικρή οικονομική βοήθεια. Όταν η κυβέρνηση άρχισε να μειώνει τα γραφεία, για να αποθαρρύονται οι άνθρωποι λόγω απόστασης, οι υπάλληλοι διαμαρτυρόμενοι απήργησαν, με κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους. Τον εμπνέει επίσης ο Κόρμπιν, επειδή κατάφερε να συσπειρώσει 600.000 μέλη στο Εργατικό Κόμμα, και ελπίζει να μην αλλάξει όταν πάρει την εξουσία.

Υπήρξαν φυσικά πολλές άσχετες ερωτήσεις, όπως για την Καταλονία, λες και ο πολιτικοποιημένος δημιουργός οφείλει να ξέρει ανά πάσα στιγμή τι συμβαίνει παντού στον κόσμο. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου τον ευχαρίστησε για την αλληλεγγύη του προς τον ελληνικό λαό και την υπογραφή που έβαλε για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους, αλλά η ερώτησή της μας προκάλεσε απορία: "Τι θα λέγατε στους καλλιτέχνες που δεν τολμούν να ασκήσουν κριτική στο καθεστώς (regime);" Προς στιγμήν νόμισα πως ήμουν σε άλλη χώρα και σε άλλη εποχή!
Ο σκηνοθέτης φάνηκε να ξαφνιάζεται, αλλά απάντησε πως οι καλλιτέχνες οφείλουν να λένε την αλήθεια, και ότι "ο κινηματογράφος προσφέρει πολλούς τρόπους για να την πεις."

Δυστυχώς, κανείς από όσους πήραν το πολυπόθητο μικρόφωνο, δεν έκανε την κρίσημη ερώτηση: "Υπάρχει μια νέα γενιά κινηματογραφιστών που θα σας διαδεχθεί;" Αυτό νομίζω μας καίει περισσότερο από την Καταλονία.

Ο δικός μου Λουκιανός...

... ήταν ένα καλοκαιριάτικο βράδυ του 1976 στο Άλσος Παγκρατίου, όταν τα παιδιά του Ελεύθερου Θεάτρου έπαιζαν το...



Υ.Γ. Δεν πρόλαβα να διαβάσω τον Μικρό Ήρωα. Τον αγάπησα από αυτό το τραγούδι.
Καλό ταξίδι, Λουκιανέ.

Σκίτσα στο Μετρό Συντάγματος

Χθες το απόγευμα εδέησα επιτέλους να πάω στην έκθεση Γελοιογραφίας με θέμα το Προσφυγικό, που είναι ανοιχτή στην αίθουσα του Μετρό Συντάγματος, από τις 9 το πρωί ώς τις 9 το βράδυ.
Εκεί έμαθα ότι η διάρκειά της παρατάθηκε μέχρι αύριο. Σπεύστε!

Οι παλιοί φίλοι του μπλογκ γνωρίζουν πόσο εκτιμώ τους σκιτσογράφους, αφού συχνά επιλέγω έργα τους για να στολίσουν τα κείμενά μου και να σχολιάσουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο την επικαιρότητα. Πιστεύω πως είναι απίστευτα δύσκολο να κλείσεις σε μια μικρή εικόνα τα συναισθήματα και τη σατιρική διάθεση που σου προκαλεί ένα γεγονός. Και αυτό να το κάνεις κάθε μέρα! Νομίζω, όμως, ότι οι γελοιογράφοι πλέον απολαμβάνουν περισσότερη εκτίμηση από παλιά. Εχουν επίσης πολλαπλασιαστεί και τα διεθνή βραβεία που απονέμονται κάθε χρόνο. Δυστυχώς, έχει αυξηθεί και ο κίνδυνος να φυλακιστούν ή και να φονευθούν εξαιτίας των σκίτσων τους.

Στον Μετρό, λοιπόν, εκθέτουν όλοι οι σκιτσογράφοι της Εφ.Συν, του Ποντικιού, της Καθημερινής, της Αυγής και του Έθνους, όπως επίσης οι Κυρ, Μήλας, Βλάχος, Γεωργοπάλης, Dranis, Γιάννης Ιωάννου, οι Β. και Κ. Μητρόπουλος, Μητσομπόνος, Παπαγεωργίου, Ρουγγέρης, φυσικά ο Στάθης, η Μαρία Τζαμπούρα και οι πιο "εικαστικοί" Έφη Ξένου και Βαγγέλης Παυλίδης. Δηλαδή η ντριμ τιμ της ελληνικής γελοιογραφίας.
[Δεν μου αρέσει καθόλου η λέξη γελοιογραφία, αλλά είναι η μόνη ελληνική]
Τέλος, να τονίσω ότι η έκθεση είναι αφιερωμένη στον Γιάννη Καλαϊτζή, που πέθανε πρόσφατα και που σκίτσα του όπως αυτό μπορείτε επίσης να δείτε εκεί:

Ήταν 17 του Απρίλη...

... 2011, όταν χάσαμε τον "Νικόλα μας", λίγες μέρες μετά το θάνατο και του Μανώλη Ρασούλη:



... 2012, όταν ο Μητροπάνος μας αποχαιρέτησε με ένα λεβέντικο ζεϊμπέκικο:

Μάθαν΄ότι..., πλακώσανε κι οι Βέλγοι!

Δεν μας έφταναν οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι, Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί και Αμερικάνοι, ήρθε τώρα στη γονατισμένη χώρα μας ένας Βέλγος με αποικιοκρατική νοοτροπία, για να μας διδάξει τον πολιτισμό της δικής του!
Βέλγος, ρε φίλε! Εκεί φτάσαμε.
Έδιωξε τελικά τον Γ. Λούκο ο Α. Μπαλτάς και καλά έκανε. Αφού εκείνος ως διευθυντής δεν μπορούσε να ελέγξει τα οικονομικά του Ελληνικού Φεστιβάλ, ας τα ανέθετε σε κάποιον έντιμο άνθρωπο. Ας μην άφηνε τα ποντίκια να οργιάζουν κατά την απουσία του.

Μετά, όμως, ο υπουργός Πολιτισμού έφερε τον Γιαν Φαμπρ. Ως μεγάλο καλλιτέχνη. Τόσο πολυάσχολο μάλιστα, ώστε δεν πρόλαβε να ενημερωθεί για την πολιτιστική κίνηση στην Ψωραλέξαινα και αποφάσισε για φέτος να πληρώσουμε μόνο για βέλγικο πολιτισμό. Του χρόνου, βλέπουμε. Ίσως μας κάνει την τιμή να δώσει τους φόρους μας σε κάποιους ιθαγενείς καλλιτέχνες! Προς το παρόν, θα δούμε "Παλλόμενα πέη" και, αν είμαστε τυχεροί, κατσαρίδες. Ελπίζω μόνο να μην επαναλάβει την παράσταση με τις γάτες, όταν οι Βέλγοι τον κυνηγούσαν για να τον πλακώσουν στις φάπες (δείτε εδώ ποιος είναι ο Φαμπρ και οι εμμονές του).
Το τονίζω διότι στη φράση του Α. Τσίπρα, "Σας έχω εμπιστοσύνη"(από πού κι ώς πού, άραγε;), αυτός απάντησε, "Να μην μου έχετε"! (από εδώ)

Να ξεκαθαρίσω κάτι: ως πολίτης επιθυμώ να χρηματοδοτούν οι φόροι μου τους ντόπιους καλλιτέχνες. Ούτε Βέλγους ούτε Ισλανδούς -έστω κι αν συμπαθώ πολύ αυτούς τους τελευταίους. Υποθέτω ότι κανένας Άγγλος ή Γάλλος δεν θα δεχόταν να πάνε οι φόροι του σε Έλληνες. Άλλωστε, εκεί δεν στηρίχτηκε η κατασυκοφάντηση της χώρας μας τα πρώτα χρόνια των μνημονίων;
Και ως "ντόπιους" εννοώ τους ανθρώπους που ζουν και δημιουργούν εδώ. Όποιες κι αν είναι οι ρίζες τους.

Πάντως, για μια ακόμα φορά, οι άνθρωποι της τέχνης είναι έξαλλοι. Ο συνθέτης Χ. Λεοντής απηύθυνε επιστολή στον Υπουργό, με την οποία τονίζει πόσο προσβεβλημένοι νιώθουν και συμπληρώνει: "Μουσείο Μπενάκη: Γάλλος, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου: Γερμανός, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Γαλλίδα, Ελληνικό Φεστιβάλ: Βέλγος... Η συνέχεια;;"

Για μια ακόμα φορά, αντί να νοικοκυρευτούν τα οικονομικά του Υπουργείου, να βοηθηθούν νέοι καλλιτέχνες, να γίνουν πιο ελκυστικά τα μουσεία, να σωθούν ιστορικά κτήρια και να επανεισαχθεί εμπλουτισμένο το μάθημα των καλλιτεχνικών στα σχολεία, χρυσοπληρώνουμε ξένους για να διδάξουν "πολιτισμό" στους βάρβαρους χρεοκοπημένους. Αν αυτό δεν είναι σουσουδισμός ολκής, δεν βρίσκω άλλη λέξη. Κανείς δεν έχει στοιχειώδη κουλτούρα σε αυτή την παρέα;

Α, και να μην ξεχάσω: ο Γ. Καμίνης ασπρίζει τους τοίχους για να σβήσει τα γκράφιτι που... ασχημαίνουν την Αθήνα. Ουδέν σχόλιον!

Αστικοί και αστυνομικοί μύθοι

Μέρα αφιερωμένη στον Έρωτα η σημερινή. Ξέρετε, εκείνο το φτερωτό, γυμνό παιδάκι της Αφροδίτης, που έριχνε τα βέλη του στους ανθρώπους, για να γελάει με τα καμώματά τους.
Ο Σέξπιρ μάς έχει αφηγηθεί πολλές ιστορίες έρωτα. Η αγαπημένη μου είναι το Όνειρο θερινής νύχτας, όπου υπάρχει τέτοιο μπέρδεμα στο ποιος αγαπάει ποιον σε ένα ειδυλλιακό δάσος, ώστε αδιαφορείς για την έκβαση και απλώς το απολαμβάνεις.

Για τον έρωτα θα σας μιλήσω, λοιπόν. Χωρίς χολιγουντιανή ζάχαρη:

• Πολλοί θα είδατε αυτό το πανό, είτε από κοντά είτε στο διαδίκτυο. Είναι από τη διαδήλωση για το Ασφαλιστικό. Τι σημαίνει, όμως;

Λένε πως ο νεαρός που κρατάει το πανό είναι τέως Συριζαίος και νυν ΛΑΕτζής, που αγαπάει μια Αλεξάνδρα, η οποία παρέμεινε στον ΣΥΡΙΖΑ (κάποιοι προσθέτουν ότι έγινε μετακλητή υπάλληλος σε υπουργείο) και απείλησε τον καλό της πως θα τον άφηνε αν αυτός πήγαινε στη διαδήλωση. Ο νεαρός πήγε και σήκωσε αυτό το πανό, πληροφορώντας την ότι θυσιάζει την ασφάλισή του, αρκεί να μην χωρίσουν.
Δεν ξέρω πόση αλήθεια κρύβει αυτή η ιστορία, αλλά είναι σίγουρα γοητευτική.

• Πρόσφατα ανακάλυψα ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο σουηδός δημοσιογράφος Π. Βαλέε και η ποιήτρια σύζυγός του Μ. Σγιεβάλ έγραψαν μαζί δέκα αστυνομικά μυθιστορήματα, με ήρωα τον αστυνόμο Μάρτιν Μπεκ. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι εκδόσεις Γράμματα εξέδωσαν τέσσερα από αυτά: Το τέρας, Ροζάννα, Ο άνθρωπος που έγινε καπνός και Ο άνθρωπος που καθόταν στο μπαλκόνι. 

Σε αντίθεση με τα "τούβλα" των 600 σελίδων που γράφουν οι σημερινοί Σκανδιναβοί, αυτά τα βιβλία είναι μικρού σχήματος και περίπου 200 σελίδων το καθένα.

Τόσο ο Μπεκ, όσο κι οι συνεργάτες του, είναι φιλότιμοι αστυνομικοί, που πασχίζουν να καταλάβουν τις αλλαγές στη σουηδική κοινωνία, καθώς η ασφάλεια που νιώθουν πλέον οι πολίτες, χάρη στο κοινωνικό κράτος, συμβαδίζει με μάστιγες όπως ο αλκοολισμός, τα ναρκωτικά, η εγκληματικότητα και η παιδεραστία. Εκείνη την εποχή μάλιστα, τα ήθη δεν ήταν τόσο ελεύθερα όσο έγιναν αργότερα. Ο Μπεκ κι οι συνεργάτες του δεν είναι υπεράνθρωποι, δεν διαθέτουν τα σημερινά τεχνολογικά μέσα και συχνά θυσιάζουν την προσωπική τους ζωή. Η ανταλλαγή στοιχείων και πληροφοριών μεταξύ κρατών απαιτούσαν πολλές μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων οι αστυνομικοί μελετούσαν ξανά και ξανά ό,τι είχαν στα χέρια τους. 

Το πιο γοητευτικό στοιχείο, όμως, είναι η περιγραφή της Σουηδίας του ΄60 -πριν ακόμα γίνει συνώνυμη με τον ευρωπαϊκό παράδεισο- η οποία συνδυάζεται με ανάλαφρο χιούμορ και συμπάθεια για τους ανθρώπους. Κι αυτό μου δείχνει ότι οι Σγιεβάλ και Βαλέε ήταν αγαπημένοι σύντροφοι που μοιράζονταν κοινές αξίες. Κάτι σπάνιο για τα σύγχρονα συγγραφικά δίδυμα, τα οποία προσπαθούν συνήθως να κερδίσουν δόξα και χρήμα όσο ακόμα το σκανδιναβικό αστυνομικό μυθιστόρημα πουλάει. 

 

Καλό ταξίδι, Ντέιβιντ Μπάουι!

Μεγάλη θλίψη προξένησε ο θάνατος του Ντέιβιντ Μπάουι σε όσους τον αγαπούσαμε. Όπως και ο θάνατος κάθε μεγάλου καλλιτέχνη ή λογοτέχνη, που έκανε τη ζωή μας λίγο καλύτερη με το ταλέντο του.

Σκεφτόμουν να γράψω κάτι -χωρίς τις κακίες για το ποιοι ζουν ακόμα και συνεχίζουν την καταστροφή του κόσμου, που αράδιαζα χθες το πρωί- αλλά διάβασα το αφιέρωμα ενός νεαρού ιντερνετικού φίλου και νομίζω πως δεν θα μπορούσα να γράψω κάτι τόσο καλό.
Απολαύστε το:
http://mousikaxnaria.blogspot.gr/2016/01/bowie.html?showComment=1452550677778#c8559263766769343178 

Εμπόριο πολιτισμού

Ο Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες έχει γράψει το εξαιρετικό, Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν, για τη γενιά των Κολομβιανών που μεγάλωσε την εποχή του Εσκομπάρ και του πολέμου των ναρκωτικών (δεκαετία 1980).
Οι βιβλιόφιλοι, λοιπόν, περιμέναμε πώς και πώς τη χθεσινή βραδιά, για να τον ακούσουμε στο πλαίσιο του φεστιβάλ ΛΕΑ (Λογοτεχνία εν Αθήναις), που διοργανώνει το Ινστιτούτο Θερβάντες κάθε χρόνο. Δυστυχώς, φέτος, οι εκδηλώσεις είναι τόσο πολλές, ώστε μοιράστηκαν σε διάφορα σημεία. Ο Βάσκες ήταν στο Public Συντάγματος.

Ψυχρολουσία πρώτη: Η εκδήλωση έλαβε μέρος στο καφέ του 5ου ορόφου και όχι στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα, με αποτέλεσμα να είναι υποχρεωτική η παραγγελία. Σε αντίθεση, όμως, με τον Ιανό, οι σερβιτόροι πηγαινοέρχονταν συνεχώς κατά τη διάρκεια της συζήτησης, επειδή στη βεράντα υπήρχαν δεκάδες άσχετοι που παράγγελλαν φαγητά. Από το μπαρ κουδούνιζαν ποτήρια, παγάκια, πιάτα κλπ. Κάτι τέτοιες ώρες καταλαβαίνω τι σκέφτονται οι γερμανοί πολίτες για εμάς.
Ψυχρολουσία δεύτερη: η μικροφωνική εγκατάσταση ήταν άθλια!
Ψυχρολουσία τρίτη: παρά την καθυστέρηση στην έναρξη, ο μεταφραστής των εκδόσεων Ίκαρος Αχιλλέας Κυριακίδης ρωτούσε επί 20 λεπτά τον συγγραφέα για τον... Μπόρχες! Με εκείνες τις ερωτήσεις που ακολουθούν μια ολόκληρη παράγραφο επίδειξης γνώσεων. Τελικά, γύρω στις 10, η παρέα μου άρχισε να φυλλορροεί απογοητευμένη.

Σήμερα σκέφτομαι να ξαναπάω, επειδή θα μιλήσει ο ισπανός ελληνιστής και πραγματικός φιλέλληνας (όχι σαν τον Γιούνκερ) Πέδρο Ολάγια. Αν η κατάσταση είναι η ίδια, θα την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια.

Βάρδια πλάι σε κάβο φαλακρό / κι ο Σταυρός του Νότου με τα στράλια

Σαράντα χρόνια πριν, έφευγε από τη ζωή ο ποιητής της θάλασσας Νίκος Καββαδίας.
Τον είχα ανακαλύψει λίγο πριν πεθάνει. Και σημάδεψε την εφηβεία μου σε τέτοιο βαθμό, ώστε σκεφτόμουν να... μπαρκάρω, για να ζήσω όλα αυτά τα συγκλονιστικά που περιγράφει με τους στίχους του. Εγώ, που παθαίνω ναυτία απλώς πατώντας το πόδι μου σε κατάστρωμα!

Την είχε αυτή την ικανότητα ο παράξενος Κεφαλονίτης: να σε τυλίγει με τις εικόνες του και να σε ταξιδεύει σε μέρη μακρινά και μυθικά.
Όπου, ακόμα κι αν πας κάποτε, δεν θα νιώσεις ποτέ τη μαγεία που μόνο εκείνος σου υπόσχεται.
Το κάνουν αυτό οι ποιητές. Γι' αυτό και τους αγαπάμε...

Το γεφύρι εγκατέλειψε τη χώρα της πλάκας

Το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας παρασύρθηκε από τις καταρρακτώδεις βροχές που έπληξαν την Ήπειρο! 

http://peri-planomenos.blogspot.gr/2013/03/bridge-of-Plaka.html

Ψάχνοντας για φωτογραφίες, έπεσα πάνω στο μπλογκ του Περιπλανώμενου, ο οποίος ήδη από τον Μάρτιο του 2013 προφήτευε την καταστροφή, με τον τίτλο "Περιμένοντας το θάνατο"!
Όπως γράφει, το γεφύρι έπεσε δύο φορές -το 1860 και το 1863- προτού πάρει την τελική μορφή του από τον πρωτομάστορα Κώστα Μπέκα (κάτι σαν στάρ αρχιτέκτονα της εποχής), το 1866.
Έλεγαν πως στα θεμέλιά του χτίστηκε ένας Τούρκος ή μια επιληπτική κοπέλα από το Μονολίθι, προκειμένου να μείνει όρθιο.
Πριν από μερικά χρόνια, το ΣτΕ το έσωσε από την καταστροφή, ακυρώνοντας τη βύθισή του σε υδροηλεκτρικό φράγμα! Ναι, αυτό εννοούν ανάπτυξη οι σαμαροβενιζέλοι της χώρας.

Μάλλον η επίδραση πέρασε σήμερα, ύστερα δηλαδή από δεκαετίες αδιαφορίας από κυβερνήσεις, δημάρχους και, φυσικά, κατοίκους. Καθώς, συμπτωματικά, συμπληρώνονται 71 χρόνια από το Σύμφωνο της Πλάκας, μεταξύ ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ, στις 29 Φεβρουαρίου 1944.

Ό,τι απέμεινε (http://pramantamaniac.blogspot.gr/)

Ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας έδωσε εντολή να πάνε στην περιοχή ειδικοί από τα υπουργεία Υποδομών και Πολιτισμού, ενώ μετέφερε την επιθυμία του ΕΜΠ να χρηματοδοτήσει μελέτη για την ανακατασκευή του.

Πείτε το επιλεκτικό συναισθηματισμό, όμως η καταστροφή ιστορικών μνημείων με βυθίζει στο πένθος.
Το ίδιο ένιωσα για την καταστροφή των αγαλμάτων του Βούδα από τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, για την κατάρρευση της αρχαίας πόλης Μπαμ στο Ιράν το 2003 από σεισμό, για το πλιάτσικο στα ιρακινά μουσεία από τους Αμερικανούς και τους ντόπιους συνεργάτες τους, για τον βομβαρδισμό των συριακών αρχαιολογικών χώρων.

Τα μνημεία δεν είναι κομμάτια πέτρας ή μετάλλου. Όπως λέει και το όνομά τους, υπάρχουν για να φέρνουν στη μνήμη γεγονότα και πρόσωπα. Είναι η Ιστορία, η αξιοπρέπεια και η υπερηφάνεια του κάθε λαού. Είναι η ίδια του η ταυτότητα. Χωρίς αυτά, οι άνθρωποι αγνοούν ποιοι είναι, πού βρίσκονται και ποιες αναφορές έχουν. Γίνονται σκλάβοι στη Ρώμη, δουλοπάροικοι στον Μεσαίωνα, κρέας για πούλημα στο Αλγέρι. Χωρίς αυτά, οι λαοί είναι ευάλωτοι στην πλύση εγκεφάλου.

Στην Ελλάδα, τα μνημεία μας είναι απλώς το μέσον για να εισπράξουμε χρήματα από τους τουρίστες. Δεν τα συντηρούμε, δεν μαθαίνουμε για αυτά, δεν τα αγαπάμε. Γι' αυτό και ψηφίζουμε χρυσάβγουλα και Μπαλτάκους, γι' αυτό και λουφάξαμε στους καναπέδες μας, για να τρομοκρατούμαστε κάθε βράδυ από τους Μπάμπηδες και τους Πάσχους.
Αν θέλουμε έναν καλύτερο λαό, θα πρέπει να του διδάξουμε με ευφάνταστο τρόπο Ιστορία -τη δική του και των άλλων. Όχι μόνο τους πολέμους και τους ήρωες, αλλά -κυρίως- την τέχνη των λαών και τη συνεισφορά τους στην παγκόσμια κληρονομιά. Με ακούτε, κύριοι Μπαλτά, Κουράκη και Ξυδάκη;
Καλό μήνα σε όλους.

Ο Ιανός με τα δύο πρόσωπα

Έξω από το βιβλιοπωλείο Ιανός σήμερα τα ΜΑΤ! Προάσπιζαν την ομαλή λειτουργία του. Προστάτευαν τον Καρατζά -κολλητό του Άκη.
"Πολιτισμός" και βία συμβαδίζουν στην Ελλάδα του Αντωνάκη και του Βαγγέλα.
Προσήχθησαν συνδικαλιστές του σωματείου. Θα δικαστούν αύριο με τη διαδικασία του αυτόφωρου.

Ο ραδιοσταθμός του ΣΥΡΙΖΑ Στο Κόκκινο δήλωσε ότι διακόπτει την εμπορική του συνεργασία με τον Ιανό.
Πολύ σωστά και εύγε. Αυτές οι κινήσεις αναπτερώνουν το ηθικό των δημοκρατικών πολιτών.

Θα είμαι ακόμα πιο ευτυχής αν οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αρχίσουν να εγκαταλείπουν τα στούντιο κάθε φορά που δέχονται αήθη επίθεση από τους φασίστες των δύο κομμάτων που μας έριξαν στα βράχια. Θα είναι πολύ πιο θεαματικό και αποτελεσματικό από το να μην συμμετέχουν καθόλου στα πάνελ.
Ίσως έτσι θυμηθούν κι οι τηλεθεατές τι σήμαινε κάποτε η λέξη αξιοπρέπεια. Αν την είχαν ακούσει, φυσικά.

Γύρνα πίσω, Αλαμουντίν!

Έφυγε, λοιπόν, η Αμάλ Αλαμουντίν, διακεκριμένη νομικός, η οποία ήρθε να μας δώσει τα φώτα της και να εκμηδενίσει με την κομψή της εμφάνιση τις εγχώριες και κακόγουστες που εσείς ψηφίζετε, αγάπες μου:

http://www.efsyn.gr/?p=243671

Έδωσε, επίσης, την ευκαιρία στους πολιτικούς ταγούς να δείξουν πόσο αρχοντοχωριάτες είναι. Να, το γλείψιμο στην Αμάλ, να, η διαφήμιση του "Βαρούλκου", να, η περιγραφή των φαγητών. Μου θύμισε την εποχή του Ανδρέα στο νοσοκομείο και θα γελούσα με την ψυχή μου, αν δεν θυμόμουν πως όλες αυτές τις βλαχογκλαμουριές του Κώστα Τασούλα, εμείς τις πληρώσαμε.

Και τι συμβουλές μας έδωσε η στιλάτη νομικός, που δεν είχε τα κατάλληλα παπούτσια για να ανέβει στην Ακρόπολη;
Η αείμνηστη Μελίνα, που θα είχε προχθές τα γενέθλιά της, είχε επισημάνει ότι δεν μας συμφέρει να διεκδικήσουμε δικαστικά τα γλυπτά, διότι, αν χάσουμε τη δίκη, τότε χάνουμε και κάθε δυνατότητα να τα διεκδικήσουμε γενικώς! 
Άρα, γιατί την κάλεσαν; Μήπως επειδή δεν πάει καλά το σίριαλ Αμφίπολη; Μήπως επειδή το ΔΝΤ άδειασε μεγαλοπρεπώς τον Σαμαρά, κάτι που ήξερε εκ των προτέρων; Ή μήπως επειδή πάμε για νέο μνημόνιο και τους συνέφερε να δώσουν λίγο θέαμα χωρίς άρτον στο πόπολο;

Εκτός από τη Μελίνα, υπενθυμίζει η καθηγήτρια Μαριάννα Πολυχρονιάδου στη χθεσινή Ελευθεροτυπία, ένθερμος υποστηρικτής της επιστροφής των γλυπτών ήταν κι ο σύντροφός της Ζιλ Ντασέν, στον οποίο ελάχιστοι αναφέρονται και κανένας από τους πολιτικάντηδες. Ο Ντασέν, μάλιστα, είχε απαντήσει με τη φράση "Κύριε Έλγιν, λέτε ψέματα", στη συνέντευξη που είχε δώσει ο απόγονος του Έλγιν πριν από 20 χρόνια και στη δήλωσή του, "Δυστυχώς τα μισά βρίσκονται εδώ. Τα υπόλοιπα είναι στην Ελλάδα". Η ειρωνεία είναι πως, ο απόγονος αυτός είναι Έλγιν από πατέρα και Κόχραν (ο φιλέλληνας που πολέμησε με τον Καραϊσκάκη) από την πλευρά της μητέρας του.

Ένθερμος υποστηρικτής της επιστροφής των γλυπτών, χωρίς κανένας να του το ζητήσει ή να του στρώσει κόκκινο χαλί, είναι και ο συμπαθέστατος άγγλος ηθοποιός Στίβεν Φράι. Όπως γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα στην Εφημερίδα των Συντακτών του σ/κ, ο Φράι αφηγήθηκε στον Guardian ότι μεγάλωσε σε ένα χωριό της κεντρικής Αγγλίας, όπου δεν υπήρχε άλλη ψυχαγωγία εκτός της τηλεόρασης. Από απέχθεια για το χαζοκούτι, έπεσε με τα μούτρα στο διάβασμα, που του άνοιξε την πόρτα του πανεπιστημίου και τον διαμόρφωσε ως άνθρωπο.
Ως τέτοιος άνθρωπος, πέρυσι τέτοια εποχή, επιχειρηματολόγησε υπέρ της επιστροφής των γλυπτών στην Ελλάδα:



Τέλος πάντων, αδέλφια, έφυγε η Αλαμουντίν -παρεμπιπτόντως, πόσο επιτυχημένη είναι μια γυναίκα που σπεύδει να αλλάξει το επώνυμό της, λες και διαλαλεί ότι "κουκούλωσε" τον υπερώριμο Κλούνεϊ;- και τα μέλη της σεβαστής μας κυβέρνησης έκριναν πως δεν χρειάζεται πια να δείχνουν γαλατική ευγένεια. Ο υπουργός Ανάπτυξης, Μ.Χρυσοχοΐδης, αντί να κοιτάξει να φέρει καμιά αληθινή επένδυση ή να σώσει καμιά βιομηχανία, απείλησε ότι αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ "θα γίνει της παλαβής"! Η δε εκπρόσωπος Σ.Βούλτεψη ισχυρίστηκε πως ο ΣΥΡΙΖΑ "λέει τρέλες" και ότι μέσα στο κόμμα "τα έχουν τελείως χαμένα",
Αυτές οι καθημερινές φράσεις γίνονται χυδαίες, στα χείλη των πολιτικών που ψήφισαν τα μνημόνια χωρίς να τα διαβάσουν, ενώ χαρίζουν εκατομμύρια στους εργολάβους για δρόμους που έπρεπε ήδη να έχουν ολοκληρωθεί. Διότι, όπως είχε πει κι ο ποιητής Λορέντζος Μαβίλης, "Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει, υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι".

Θα το μάθατε ασφαλώς ότι εκείνη η απίθανη Ελένη-Σελήνη Κούρκουλα δήλωσε στην Εφη Μαρίνου πως "κάθε Έλληνας είναι ένας μικρός Τσοχατζόπουλος", πως ο Σημίτης είναι "παρεξηγημένος" και "Η Ιστορία θα καταγράψει τη συνεισφορά" του Βενιζέλου. Ρε, τι ψηφίζατε τόσα χρόνια;

Μην γράφετε όταν δεν ξέρετε. Εκτίθεστε!

Την περασμένη εβδομάδα είχα πάει στην παρουσίαση του βιβλίου της Κάισα Έκμαν, Κλεμμένη Άνοιξη, τον πρόλογο του οποίου έχει γράψει ο Άρης Χατζηστεφάνου. Ο δημοσιογράφος ξεκίνησε την ομιλία του, λέγοντας πως εκείνο το πρωί στον Σκάι, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου τον αποκάλεσε "ψεκασμένο", αλλά στη συνέχεια ομολόγησε ότι δεν είχε διαβάσει το βιβλίο!
Θα προσθέσω ότι ο κύριος Μπάμπης δεν σπούδασε δημοσιογραφία. Υπάλληλος τραπεζών υπήρξε. Το αναφέρει σεμνά στο βιογραφικό του. Ίσως λοιπόν δεν γνωρίζει τον όρο "δεοντολογία", η οποία υποχρεώνει τους δημοσιογράφους να αναφέρονται σε πηγές και να τεκμηριώνουν όσα γράφουν. Κάτι που κάνουν και οι Ιστορικοί, αλλά σχεδόν ποτέ οι Οικονομολόγοι. Γι' αυτό και ελάχιστοι είχαν προβλέψει την κρίση.

Η Όλγα Σελλά, όμως, είναι δημοσιογράφος και μάλιστα στην Καθημερινή. Μια εφημερίδα με ιστορία στη λεγόμενη πεφωτισμένη Δεξιά.
Γιατί, λοιπόν, έθαψε το βιβλίο 15 βγαίνουν με Κόκκινο ως κομματικό, παραδεχόμενη ταυτόχρονα ότι δεν το διάβασε; Το γεγονός ανέφερε με κάποια πίκρα ο διευθυντής του Κόκκινου Κώστας Αρβανίτης στη χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου.
Αν μη τι άλλο, ο Μένης Κουμανταρέας που ήταν στο πάνελ δεν έχει καμιά σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, νομίζω. Όπως και πολλοί από τους νέους συγγραφείς που ανθολογούνται.

Από αριστερά, Άρης Μαραγκόπουλος, Μένης Κουμανταρέας και Κώστας Αρβανίτης

 http://stokokkino.gr/article/12907/15-bgainoun-me-Kokkino---photo-gallerie-apo-tin-xthesini-parousiasi

Είναι θλιβερή η βιασύνη των καθεστωτικών ΜΜΕ να διασύρουν κάθε πολιτιστική προσπάθεια εκ μέρους της Αριστεράς. Τα παπαγαλάκια τους σπεύδουν να μιλήσουν με ύφος εκατό καρδιναλίων για πράγματα που δεν γνωρίζουν και που δεν έχουν καμία διάθεση να μάθουν, αφού είναι εξ ορισμού εχθρικά προς τους εργοδότες τους.
Πέφτοντας έτσι στην ίδια τους την παγίδα, αφού ευτελίζονται ακόμα περισσότερο μέχρι να απαξιωθούν εντελώς. Και τότε θα πεταχτούν σαν στιμμένες λεμονόκουπες, για να αντικατασταθούν από νέους πρόθυμους και φθηνότερους. Δόξα τω θεώ, είναι μεγάλη η δεξαμενή.

Μην πυροβολείτε το Κόκκινο

Ανακάλυψα τυχαία το ρ/σ Στο Κόκκινο λίγο πριν τις πυρκαγιές στην Ηλεία και μετά τη γέννηση αυτού του μπλογκ. Τότε ήταν σχεδόν περιθωριακός. Δεν υπήρχε στις μετρήσεις ακροαματικότητας και διέθετε ελάχιστους πόρους.
Η επιλογή να μην δέχεται διαφημίσεις από εταιρείες όπως η Ελληνικός Χρυσός, οι τράπεζες ή το Jumbo, δεν βοηθάει την οικονομική του κατάσταση μέχρι και σήμερα. Ωστόσο, αυτός είναι ένας από τους λόγους που τον ακούνε φανατικά και για ώρες οι ακροατές του.
Ο σταθμός άνθησε μετά τις εκλογές του 2009 και κυρίως μετά την πτώχευσή μας τον Απρίλιο του 2010, όταν άρχισαν οι ογκώδεις διαδηλώσεις, τις οποίες κάλυπταν δύο νεαροί δημοσιογράφοι, η Μαρία Λούκα (σήμερα οικονομική συντάκτρια) και ο Παναγιώτης Αντωνογιαννάκης,.που ακούγαμε πάντα ανεβαίνοντας τη Σταδίου, για να ξέρουμε τι γινόταν ήδη στο Σύνταγμα.

Ήταν τότε ακριβώς που κατάργησα την τηλεόραση, της οποίας οι συζητήσεις και τα τρομολάγνα ρεπορτάζ κόντεψαν να με τρελάνουν. Αντίθετα, οι δημοσιογράφοι του Κόκκινου δεν πάθαιναν κρίσεις υστερίας και μιλούσαν σαν άνθρωποι.

Την άνοιξη του 2013, ο απολυμένος από την ΕΡΤ Κώστας Αρβανίτης αναλαμβάνει τη διεύθυνση του σταθμού και καταφέρνει να τον απογειώσει: μαζί με τους συνεργάτες του αναζητούν διαφημίσεις και πόρους, εκδηλώνουν εμπράκτως αλληλεγγύη προς τους αναξιοπαθούντες Έλληνες και τους βασανισμένους μετανάστες, δυναμώνουν την εμβέλεια του σταθμού με νέο πομπό και συνεργάζονται με σταθμούς στην περιφέρεια.
Εκείνη την εποχή, κάποιοι διαφώνησαν με την πρακτική του να δέχεται μόνο μηνύματα για συμμετοχή σε κληρώσεις βιβλίων, προκειμένου να κερδίζει κάποια χρήματα ο σταθμός. Δεν δίστασε, όμως, παρά τις δυσχέρειες που αντιμετώπιζε, να προσφέρει τα έσοδα από τα μηνύματα σε ομάδες που αγωνίζονταν, όπως οι Καθαρίστριες.
Με κάποιες επιλογές του σε παραγωγούς δεν συμφωνώ, μα οι ραδιοσταθμοί είναι όπως τα κόμματα: κάθε Έλληνας θα έστηνε το δικό του, αν μπορούσε.
Κοντά στα παλιά και αξιόλογα στελέχη, έφερε στο σταθμό ανθρώπους όπως ο Άρης Χατζηστεφάνου με το Infowar του, ο Ηλίας Μαμαλάκης, ο Κώστας Βαξεβάνης (για μια σεζόν), ο Κώστας Θωμαΐδης και πρόσφατα ο Γιάννης Βαρουφάκης και ο Κώστας Εφήμερος με το The Press Project.
Οργάνωσε συναυλίες και εκδηλώσεις για την ενίσχυση του σταθμού, τύπωσε μπλουζάκια, έστησε Κόκκινο στη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα και την Πάτρα και έδωσε φωνή σε ανθρώπους και συλλογικότητες, που ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν. Το Μητροπολιτικό Ιατρείο Ελληνικού, ο αγώνας των κατοίκων της Ιερισσού, τα κέντρα κράτησης μεταναστών και προσφύγων, οι Καθαρίστριες, οι σχολικοί φύλακες, οι εκπαιδευτικοί, η ΒΙΟΜΕ, οι Εκδόσεις των Συναδέλφων βρήκαν μικρόφωνο για να ακουστούν.
Πριν από λίγες μέρες, οι Χρυσόστομος Λουκάς και Άρης Χατζηστεφάνου συνόδεψαν ανθρωπιστική βοήθεια, που πρόσφεραν οι ακροατές, στη Γάζα και την Ουκρανία αντίστοιχα.
Αλλά και στον πολιτιστικό τομέα, νέοι δημιουργοί βρήκαν φιλοξενία και στήριξη.
Αύριο στις 18.30, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη (Δομοκού 2, Στ. Λαρίσης) παρουσιάζεται το βιβλίο "15 βγαίνουν με Κόκκινο", στο οποίο πέντε καταξιωμένοι συγγραφείς ανθολογούν 15 διηγήματα και κείμενα ισάριθμων νέων συναδέλφων τους. (εδώ)
(Όπως ίσως φαντάζεστε, βρέθηκαν και πάλι κάποιοι να ψέξουν το σταθμό επειδή εξέδωσε βιβλίο)

Δυστυχώς, οι Σαμαροβενιζέλοι στερούν πόρους από τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε δίνοντας χρηματοδότηση βάσει του παλιού ποσοστού 4% είτε μειώνοντας γενικά την κρατική χρηματοδότηση στα κόμματα, βάσει της αρχής, "θα καώ κι εγώ, αλλά θα καείς μαζί μου". Αυτό στραγγαλίζει οικονομικά το Κόκκινο, με αποτέλεσμα να μην πληρώνει εγκαίρως τους υπαλλήλους του.
Κι είναι φυσικό αυτοί να διαμαρτύρονται, ακόμα και να απειλούν με στάση εργασίας. Όχι όλοι, μόνο οι ηχολήπτες.
Όμως, η ατυχής φράση του Αρβανίτη πριν από δέκα μέρες "Εκβιασμό δεν το λες... αλλά το λες, βρε παιδί μου", γράφει ο Δημήτρης Κανελλόπουλος στο e-tetRadio, προκάλεσε έναν μικρό εμφύλιο στο σταθμό και κάμποσα δηλητηριώδη σχόλια από τους εξωτερικούς "καλοθελητές", παρόλο που ο διευθυντής ζήτησε δημοσίως συγγνώμη.
Είναι η κατάρα της Ελλάδας: αφενός δεν συνεργαζόμαστε και αφετέρου δεν θέλουμε να ξεχωρίζει κανείς από το χυλό. Προκρούστεια λογική.
Καλά, οι Πορτοσάλτε βρήκαν ευκαιρία να σπείρουν έριδες. Αυτή είναι η δουλειά τους. Μετά το κλείσιμο του 902, σειρά έχει το Κόκκινο, ούτως ώστε να κάνουν μόνοι τους παιχνίδι οι Μεγαλοεργολάβοι, φτιάχνοντας με τα παπαγαλάκια τους τη δική τους νέα πραγματικότητα.
Το να εργάζεσαι, όμως, στο Κόκκινο και να μαχαιρώνεις πισώπλατα τον Αρβανίτη είναι σαν να πυροβολείς τα πόδια σου. 

"Θυμάμαι, ξέρετε, τον κομήτη του Χάλεϊ..."

Ο Εμμανουήλ Κριαράς γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1906 και πέθανε προχθές, ολοκληρώνοντας μια ζωή τόσο δημιουργική και γεμάτη, όσο ελάχιστοι άλλοι πανεπιστημιακοί.
Δεν είχα την τιμή να τον γνωρίσω. Για τους φοιτητές της γενιάς μου ήταν κάτι σαν θρύλος. Δημοτικιστής, υπέρμαχος του μονοτονικού και σοσιαλιστής.
Ομολογώ ότι με απογοήτευσε λίγο όταν δέχτηκε να μπει τιμητικά στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του Γιωργάκη το 2009. Από την άλλη, όμως, δεν είναι απαραίτητο να συμφωνείς σε όλα με τους ανθρώπους που εκτιμάς, έτσι δεν είναι; Θα ήταν πληκτικό, αν μη τι άλλο

 
Στους κύκλους των καθηγητών κυκλοφορούσαν κάποια ανέκδοτα που σατίριζαν τρυφερά έναν άνθρωπο που ήταν λίγο "στον κόσμο του", αφοσιωμένος στο πνευματικό του έργο.
Ωστόσο, οι λίγες συνεντεύξεις που παραχώρησε -κυρίως στην Καθημερινή- δείχνουν ότι ζούσε την εποχή του, ανησυχούσε για τον κόσμο και γερνούσε με σοφία -κάτι πολύ σπάνιο.
Από εκεί αντιγράφω μερικές χαρακτηριστικές φράσεις του:

• Το 2011, εν μέσω κρίσης, φαινόταν απελπισμένος: "Στην υπερεκατονταετή ζωή μου δεν θυμάμαι ποτέ αντίστοιχη περίοδο με ανάλογα πολιτικά και κυρίως - οικονομικά αδιέξοδα. Θα ήθελα να ειχε πεθάνει , να μην είμαι αναγκασμένος να βιώνω αυτές τις καταστάσεις στον τόπο μου. Φταίμε κι εμείς . Λειτουργήσαμε ολοι - κυβέρνηση και πολίτες κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν - στην καλύτερη περίπτωση - στο καθεστώς της υποκρισίας , της κλεψιάς , της απάτης . Όταν παίρνει κανείς δανεικά είτε είναι κράτος είτε πολίτης πρέπει να είναι οσα μπορεί να επιστρέψει… Όχι περισσότερα. Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην εχει χειρότερα. Βέβαια ο φασισμός μπορεί να έχει σήμερα άλλο πρόσωπο…Μέσα στο αστικό καθεστώς που ζούμε , η λύση, είναι ένας σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Παγκοσμίως. Αυτή είναι η λύτρωση του κόσμου . Η Αριστερά όμως στην Ελλάδα δεν βλέπω ότι έχει δυνατότητες..."

•  "Είμαστε τραγικές μορφές. Το γεγονός ότι έχουμε συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας. Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του."

• "Διδασκαλία του ήθους δεν υπάρχει. Μαθαίνουμε την τεχνική. Πώς να μεταδώσουμε τις γνώσεις. Αλλά πώς να βελτιώσουμε το ήθος του ανθρώπου δεν το μάθαμε.".

• "Ανυψώνει τον άνθρωπο ο Ερωτας. Ο πραγματικός, ο αληθινός έρωτας. Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζείς. Ειδάλλως είσαι …πέτρα…"

Αντίο, Δάσκαλε.

Μια χώρα καρνάβαλος!

Εξήντα πέντε μετανάστες έμειναν από καύσιμα ανοιχτά της Κεφαλονιάς, αλλά αρνούνται να αποβιβαστούν σε ελληνικό έδαφος, αφού προορισμός τους είναι η Ιταλία!

http://www.efsyn.gr/?p=220965

 Βλέπετε κάτι παράλογο σε αυτό; Το τείχος στον Έβρο, οι πνιγμένοι στο Κουφονήσι, οι προτροπές του διοικητή, "κάντε τους τον βίο αβίωτο", τα στρατόπεδα κράτησης, οι χρυσαυγίτες... Φαίνεται πως υπάρχει πλέον άφθονη ενημέρωση.
Γιατί να θέλουν οι άνθρωποι να έρθουν στην Ελλάδα; Αρκετά δεν έχουν ήδη υποφέρει στην πατρίδα τους;
Έχουμε καταντήσει κάτι σαν τη Λιβερία ή τη Γουατεμάλα: ξέρετε κανέναν που θα ήθελε να μεταναστεύσει εκεί;

από εδώ

 Αφού ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής κατόρθωσε να γίνει πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου με μια μαντινάδα για τον Σαμαρά -με αποτέλεσμα να γίνει περίγελως στο διαδίκτυο-, γιατί να μην ρίξει λάσπη στους απολυμένους της ΕΡΤ ο έτερος... ταλαντούχος σκηνοθέτης Ρένος Χαραλαμπίδης, προκειμένου να τα κονομήσει στη ΝΕΡΙΤ; 

από εδώ

Δήλωσε, λοιπόν, ότι για το "μαύρο" στην ΕΡΤ φταίνε οι εργαζόμενοι που έκαναν κατάληψη! Αυτό λέγεται σχήμα πρωθύστερο, αλλά δεν βαριέσαι. Η δουλειά μας να γίνει.
Εννοείται ότι τον έκραξε όλο το ελληνικό διαδίκτυο, πλην Μουρούτη.
Οι εργαζόμενοι του απάντησαν προειδοποιώντας για νομική προσφυγή. Διαβάστε εδώ το κείμενο.:
Επειδή, όμως, όταν πιάσει το μικρόφωνο δεν σταματά, εξήγησε ότι είναι νεοδημοκράτης επειδή ο πατέρας του ήταν αγρότης και η ΝΔ είναι το μόνο κόμμα που ιδρύθηκε από γιο αγρότη, τον Κων/νο Καραμανλή. Τόνισε δε, ότι το ΚΚΕ ιδρύθηκε από τον Στάλιν! 'Αλλο ένα πρωθύστερο σχήμα. ΚΑΙ ανιστόρητος, ο άθλιος!..

«Επειδή το παράκανες lifo-φασιστάκο... Κι επειδή είμαστε αποφασισμένοι από Δευτέρα να τα πούμε και νομικά... Κι επειδή δεν υπήρξαμε ποτέ καταληψίες αλλά υπερασπιστές του χώρου εργασίας μας και της ιδιας της έννοιας της δημόσιας  ραδιοτηλεόρασης... Κι επειδή το "μαύρο" στη Δημοκρατία το "έριξε" ο κολλητούλης σου ο Σαμαράς... Κι επειδή οι απολυμενοι της ΕΡΤ, δεν έκαναν όπως δήλωσες στη συνέντευξή σου την κάβλα τους...(ίσως να την κάνουν από δω και πέρα)...Ούτε βεβαια αμοίβονταν με 5000 ευρω για εργασια 2 ωρων την εβδομάδα, εκτός ίσως από αυτους των ειδικών θέσεων και συμβάσεων που διόριζαν κατα καιρούς οι δικοί σου...

»Απαιτούμε:

• Να εξειδικεύσεις (με πρόσωπα, καταστάσεις και στοιχεία) όσα ανέφερες για "σαπίλα" στην ΕΡΤ, γιατί αν δεν το κάνεις μιλαμε ξεκάθαρα για εξύβριση και συκοφαντική δυσφήμηση
• Να μας παρουσιάσεις αναλυτικά, πόσα έπαιρνες εσυ το 2013 (λίγο πριν το κλείσιμο) από την ΕΡΤ για να παρουσιάζεις ραδιοφωνικά ένα λεπτο απαγγελία ποιημάτων του Ελύτη, εκπομπή που παιζόταν και από τις περιφερειακές συχνότητες της Ε.ΡΑ. για κανα μήνα...Πόσα πήρες γι'αυτό το ένθετο και τί σύμβαση υπέγραψες?
• Να μην ξανασχοληθείς με τους αγωνιζόμενους, παρανόμως απολυμένους εργαζόμενους της ΕΡΤ γιατί το "ΔΕΝ" της αξιοπρέπειας, του θάρρους και της επιμονής τους εσύ δεν το γνωρίζεις..

»"Απόφοιτε" του Actor's Studio και "Αγανακτισμένε" του κώλου...»
- See more at: http://www.radiofono.gr/node/4426#sthash.THT6syAj.Nku5jLrQ.dpuf

«Επειδή το παράκανες lifo-φασιστάκο... Κι επειδή είμαστε αποφασισμένοι από Δευτέρα να τα πούμε και νομικά... Κι επειδή δεν υπήρξαμε ποτέ καταληψίες αλλά υπερασπιστές του χώρου εργασίας μας και της ιδιας της έννοιας της δημόσιας  ραδιοτηλεόρασης... Κι επειδή το "μαύρο" στη Δημοκρατία το "έριξε" ο κολλητούλης σου ο Σαμαράς... Κι επειδή οι απολυμενοι της ΕΡΤ, δεν έκαναν όπως δήλωσες στη συνέντευξή σου την κάβλα τους...(ίσως να την κάνουν από δω και πέρα)...Ούτε βεβαια αμοίβονταν με 5000 ευρω για εργασια 2 ωρων την εβδομάδα, εκτός ίσως από αυτους των ειδικών θέσεων και συμβάσεων που διόριζαν κατα καιρούς οι δικοί σου...

»Απαιτούμε:

• Να εξειδικεύσεις (με πρόσωπα, καταστάσεις και στοιχεία) όσα ανέφερες για "σαπίλα" στην ΕΡΤ, γιατί αν δεν το κάνεις μιλαμε ξεκάθαρα για εξύβριση και συκοφαντική δυσφήμηση
• Να μας παρουσιάσεις αναλυτικά, πόσα έπαιρνες εσυ το 2013 (λίγο πριν το κλείσιμο) από την ΕΡΤ για να παρουσιάζεις ραδιοφωνικά ένα λεπτο απαγγελία ποιημάτων του Ελύτη, εκπομπή που παιζόταν και από τις περιφερειακές συχνότητες της Ε.ΡΑ. για κανα μήνα...Πόσα πήρες γι'αυτό το ένθετο και τί σύμβαση υπέγραψες?
• Να μην ξανασχοληθείς με τους αγωνιζόμενους, παρανόμως απολυμένους εργαζόμενους της ΕΡΤ γιατί το "ΔΕΝ" της αξιοπρέπειας, του θάρρους και της επιμονής τους εσύ δεν το γνωρίζεις..

»"Απόφοιτε" του Actor's Studio και "Αγανακτισμένε" του κώλου...»
- See more at: http://www.radiofono.gr/node/4426#sthash.THT6syAj.Nku5jLrQ.dpuf

"Έχεις πάντα επιλογές" (;)

Έχω φίλους που το πιστεύουν ακλόνητα. Ίσως επειδή στη ζωή τους δεν υπήρξε κάποια τραγωδία ή κάποιο τραύμα που να ματώνει για πολλά χρόνια. Δεν γεννήθηκαν σε γκέτο του Γιοχάνεσμπουργκ ή σε φαβέλα του Ρίο. Δεν είδαν το σπίτι τους να βομβαρδίζεται, δεν έχασαν τους γονείς τους με βίαιο τρόπο. Η ζωή τους ήταν μέτριας δυσκολίας, κι οι αποφάσεις τους μέτριου ρίσκου.

Στις αμερικάνικες ταινίες τονίζουν με κάθε ευκαιρία: "Είχες τις ευκαιρίες σου" ή "Έκανες τις επιλογές σου". Και τιμωρούν αμείλικτα τον "κακό", ο οποίος, σαν τον μυθικό Ηρακλή, επελεξε το δρόμο της Κακίας και όχι της Αρετής. Είναι ένα μείγμα προτεσταντικής και εβραϊκής ιδεοληψίας: ό,τι κι αν σου συμβεί, εσύ είσαι ο υπεύθυνος και οφείλεις να υποστείς αγόγγυστα την ποινή.
Καμιά επιείκεια.

Ο ελληνοαμερικανός George Pelecanos γεννήθηκε το 1957 στην Ουάσινγκτον. Στα βιβλία του, η πόλη δεν είναι ένα απλό ντεκόρ. Στους δρόμους της μεγαλώνουν, ερωτεύονται, εργάζονται ή παρανομούν οι ήρωές του. Καμιά φορά πεθαίνουν κιόλας σε αυτούς. Σύμφωνα με τις στατιστικές, άλλωστε, η διοικητική πρωτεύουσα των ΗΠΑ έχει το μεγαλύτερο ποσοστό έγχρωμου πληθυσμού και τον υψηλότερο δείκτη εγκληματικότητας.

(Λέγεται πως ο Ομπάμα, όταν ήταν υποψήφιος, διάβαζε με μανία τον Πελεκάνος, για να κατανοήσει την κοινωνία της πόλης όπου θα μετακόμιζε μετά την εκλογή του.)

Τα πρώτα του βιβλία είχαν ήρωα έναν ιδιωτικό ερευνητή. Στην Ελλάδα έχουν εκδοθεί τα πιο πρόσφατα: Drama City, Ο κηπουρός της νύχτας, Το αδιέξοδο και Η Προμήθεια (όλα από τον Πατάκη). Υπάρχει σε όλα μια αστυνομική πλοκή. Κάποιο ή κάποια εγκλήματα. Όμως, εκείνο που ενδιαφέρει τον συγγραφέα είναι να δείξει την κοινωνία της πόλης του: τα έγχρωμα παιδιά των υποβαθμισμένων συνοικιών με τις λίγες ή καθόλου επιλογές, τα μεταναστάκια της νότιας Ευρώπης που ζουν στις μικροαστικές περιοχές και κληρονομούν την οικογενειακή επιχείρηση, και τα λευκά παιδιά που, με τις κατάλληλες σπουδές, θα "πιάσουν την καλή". Πάντα με συμπάθεια για τους ήρωές του και με υπόκρουση τα αγαπημένα τους τραγούδια.

Και οι τρεις ομάδες εκπροσωπούνται στο Αδιέξοδο που διάβασα πρόσφατα.
Μια μέρα του 1972, τρεις μαστουρωμένοι λευκοί έφηβοι μπαίνουν με το αμάξι τους σε ένα γκέτο και προκαλούν τρεις μαύρους συνομηλίκους τους. Όταν αντιλαμβάνονται πως έχουν φτάσει σε αδιέξοδο και είναι υποχρεωμένοι να ξαναπεράσουν από τα θύματά τους που περιμένουν υπομονετικά, ο ένας θα το σκάσει, ο άλλος θα σημαδευτεί για πάντα στο πρόσωπο και ο τρίτος θα χάσει τη ζωή του.

Τριάντα πέντε χρόνια μετά, οι δρόμοι των πέντε θα διασταυρωθούν ξανά. Κάποιοι έχουν πληρώσει και κάποιοι όχι. Κανείς δεν έχει ξεχάσει. Όμως, ο Πελεκάνος δεν συμμερίζεται την άποψη πως πάντα έχεις επιλογές, όσο κι αν το τονίζει ο ένας από τους ήρωές του:
όταν μεγαλώνεις με μια αλκοολική μητέρα και σε ψαχουλεύει τις νύχτες ένας από τους εραστές της, εκβιάζοντας τη σιωπή σου, το μέλλον σου δεν διαγράφεται ρόδινο. Δύσκολα  παραμένεις άγγελος μέσα στα σκατά. Κι ο συγγραφέας ξέρει καλά τι λέει, αφού, προτού γίνει διάσημος, άσκησε ένα σωρό επαγγέλματα και προφανώς γνώρισε καλά όλα αυτά που μας περιγράφει.

"Η μόνη αντιβίωση είναι η Παιδεία"

Σε μια εποχή που κάποιοι άνθρωποι παλεύουν εναντίον της υποκουλτούρας και της ευτέλειας, οι διαχειριστές των κληρονόμων του Μάνου Χατζιδάκι απαίτησαν 100 και 150 ευρώ συν ΦΠΑ από δύο εκδηλώσεις χωρίς εισιτήριο στην Κρήτη, ως... "τέλος διαχείρισης"!

Όπως γράφει ο Μάριος Διονέλης (Εφημερίδα των Συντακτών), στην πρώτη περίπτωση εκπαιδευτικοί της Ένωσης Φιλολόγων Ηρακλείου τραγούδησαν έργα του μεγάλου συνθέτη με προαιρετικό "εισιτήριο" τρόφιμα και φάρμακα για απόρους, ενώ στη δεύτερη καλλιτέχνες τραγούδησαν δωρεάν στη Βιάννο για τα 20 χρόνια από το θάνατο του Μάνου.

Η εταιρεία seed point του Σωτήρη Λυκουρόπουλου απαίτησε πνευματικά δικαιώματα, τα οποία οι διοργανωτές θα αναγκαστούν να πληρώσουν, για να μην μπλέξουν χειρότερα!
Ήδη δάσκαλοι που προσπαθούν να εμπνεύσουν στους μαθητές τους την αγάπη για τη μουσική και να τους σώσουν από το χυλό στον οποίο βυθιστήκαμε επί δεκαετίες, το ξανασκέφτονται, θορυβημένοι από τις εξελίξεις.

Αν ζούσε ο Μάνος, θα συμφωνούσε άραγε με αυτά τα ρεζιλίκια; Ο καλλιτέχνης που δεν έγλειψε ποτέ εξουσίες ούτε έγραψε μαντινάδες για πρωθυπουργούς, ο άνθρωπος που μιλούσε ελεύθερα για όλα και δεν δίστασε να επιτεθεί εναντίον του εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας όταν εμείς ακόμα κοιμόμασταν και που το 1949 έβγαλε το ρεμπέτικο από την ανυποληψία κάνοντάς το κτήμα όλων, μάλλον θα έριχνε μια κλωτσιά στα πισινά όσων διαχειρίζονται την πνευματική του κληρονομιά, πλουτίζοντας άκοπα.

Ας θυμηθούμε τι έγραφε το 1993, λίγους μήνες πριν από το θάνατό του, για τη σκόπιμη απαιδευσία των νέων στο περίφημο εκείνο κείμενό του για τον φασισμό:

"Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.
Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας."

Μην πας Αύγουστο στη Βενετία

Ο βενετσιάνος αστυνόμος Γκουίντο Μπρουνέτι είναι έντιμος και ανθρωπιστής, διαβάζει Μάρκο Αυρήλιο, είναι παντρεμένος με καθηγήτρια αγγλικής λογοτεχνίας αριστοκρατικής καταγωγής αλλά αριστερών τάσεων, έχει δύο  παιδιά και λατρεύει τα τραμετσίνι (tramezzini), μικρά ιταλικά σάντουιτς με ποικίλο περιεχόμενο.
Τον Αύγουστο, οπότε διαδραματίζεται το μυθιστόρημα Ο Μπρουνέτι και ο κακός οιωνός, η Βενετία έχει καύσωνα και πάρα πολλούς τουρίστες, αλλά η οικογένεια Μπρουνέτι ταξιδεύει με τρένο για τα βουνά, όπου ο αστυνόμος ονειρεύεται να διαβάζει δίπλα στο τζάκι και να σκεπάζεται με κουβέρτες.

Ένα τηλεφώνημα για δολοφονία σε μια ακριβή περιοχή της πόλης θα τον αναγκάσει να επιστρέψει, για να ψάξει το θέμα της διαφθοράς στον δικαστικό κλάδο. Ενώ, ταυτόχρονα, θα αναζητά έναν τσαρλατάνο που τρώει τα λεφτά της θείας του βοηθού του, υπαστυνόμου Βιανέλο.

Η αμερικανίδα Ντόνα Λεόν, που ζει εδώ και χρόνια στην αγαπημένη της Βενετία, έγραψε το 2010 για θέματα που μοιάζουν ελληνικά και πολύ επίκαιρα. Οι χαρακτήρες είναι οικείοι, το χιούμορ λεπτό, οι πολιτικές και κοινωνικές νύξεις πάντα παρούσες, η καθημερινότητα στη Βενετία γοητευτική. Αξίζει να το διαβάσετε.