Το χαμόγελο του Μάνου

Αν ζούσε ο Μάνος Χατζιδάκις, θα γινόταν σήμερα 90 ετών. Αν άντεχε όλα αυτά που μεσολάβησαν στα 21 χρόνια από το θάνατό του, θα είχε σχολιάσει πολλά.
Ο θαρραλέος λόγος του θα ήταν βάλσαμο στα αφτιά μας την εποχή της πασοκοκρατίας, του σημιτικού "εκσυγχρονισμού", της μεγάλης ιδέας των Ολυμπιακών αγώνων, των ψεμάτων και των μύθων που έδεσαν την Ελλάδα πισθάγκωνα και την κατάντησαν ζητιάνα του κάθε Ολάντ.

Ένας άνθρωπος που έλεγε την άποψή του χωρίς να γλείφει την εξουσία. Και που θα ήταν πολυτιμότερος από κάποιους άλλους διάσημους και παραχαϊδεμένους. 
Δυστυχώς, όμως, έφυγε από κοντά μας όταν τον χρειαζόμασταν περισσότερο από ποτέ.
Ακόμα κι αν δεν τον καταλαβαίναμε στην εποχή του.

Ήτανε 12 του Μάρτη

Μάρτης στη Θεσσαλονίκη
καλοκαίρι στο Ντεπώ
τα τραγούδια σου θυμάμαι,
τα τραγούδια που αγαπώ…

Σαν σήμερα, πριν από 3 χρόνια, ο γλυκύτατος Σταύρος Κουγιουμτζής έφυγε για εκείνον τον παράδεισο όπου φαντάζομαι ότι πάνε όσοι πρόσφεραν την ψυχή και το υστέρημα της καρδιάς τους για να προχωρήσει λίγο τούτος ο κόσμος! Εκεί όπου συναντιούνται καλλιτέχνες και ποιητές που αγάπησαν τον άνθρωπο και συμμερίστηκαν τα πάθη του, επιστήμονες που μόχθησαν για να τον απαλλάξουν από τους πόνους, αγωνιστές που ονειρεύτηκαν μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Ήταν πέντε, ήταν έξι κι έγινε επτά,
το παράπονο με πήρε κι έκλαψα πικρά

Εκεί όπου θα μιλάει ελληνικά με τον Μάνο Λοΐζο, την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και τον Μάνο Χατζιδάκι. Και θα αναπολεί τη Θεσσαλονίκη «του» που χάθηκε μέσα στο νεοπλουτισμό και την ξιπασιά. Θα θυμάται την πρωτοπορία της που δολοφονήθηκε από τη θρησκοληψία, και τη λεβεντιά της που πνίγηκε στους φραπέδες και στα σκυλάδικα!

… και μια σημαία, σ’ένα μπαλκόνι
αλλάζει χρώματα και με σκοτώνει…

Για μένα, που μεγάλωσα με τα τραγούδια του Σταύρου, ο σεμνός καλλιτέχνης ήταν κομμάτι του μύθου της πόλης του! Όταν πήγα για πρώτη φορά στα Κάστρα, η δική του μουσική ηχούσε στα δρομάκια, ο δικός του καημός τα στοίχειωνε!

Στα χρόνια της υπομονής
δεν μας θυμήθηκε κανείς

Ήξερε να σωπαίνει μέσα στη βουή και να μιλά μόνο μέσα από τις νότες και τους στίχους του. Σπάνιο χάρισμα! Ήταν ίσως ο τελευταίος που το διέθετε.

Τώρα που θα φύγεις,
πάρε μαζί σου για φυλαχτό
μυρτιά και πικροδάφνη
και της Φραγκογιαννούς τα πάθη…