Καθολικώς διαμαρτυρομένων;

"Ελλάς Ελλήνων χριστιανών", ήταν το σύνθημα της Χούντας, και κάποιος ευφυώς πρόσθεσε "Καθολικώς διαμαρτυρομένων".
Ήταν έτσι όμως; Δεν έζησα τη Χούντα, επειδή δεν μέναμε στην Ελλάδα τότε. Όχι, δεν ήμαστε αυτοεξόριστοι, ούτε η οικογένειά μου υπήρξε αριστερή. Ο πιο προοδευτικός ήταν ο βενιζελικός παππούς μου! Από τους συγγενείς μαθαίναμε πως "όλα βαίνουν καλώς, ησυχία, τάξη και ασφάλεια".
Όταν ήρθαμε το 1974, ακόμα κι οι περιπτεράδες δήλωναν αντιστασιακοί. Όσο για τους νέους, φυσικά ήταν όλοι στο Πολυτεχνείο και διηγούνταν ηρωικές ιστορίες. Παραδόξως, κανένας από αυτούς δεν είχε συλληφθεί. Ίσως γι' αυτό απέκτησε τόσο κακό όνομα η "Γενιά του Πολυτεχνείου", στην οποία ανήκαν και πολλά λαμόγια του ΠΑΣΟΚ.
Αν δεν ήταν ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας (εδώ) κι ο Ολλανδός Άλμπερτ Κουράντ (εδώ), με τις φωτογραφίες και το φιλμάκι τους, θα αμφισβητούνταν και η ίδια η εισβολή του τανκ (εδώ).

Το 1974 είχε ήδη κυκλοφορήσει το συγκλονιστικό βιβλίο του Γιάννη Κάτρη, Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα 1960-1974 (εκδ. Παπαζήση), μα δεν ξέρω πόσοι το διάβασαν τότε. Πρόσφατα ανακάλυψα ότι πωλείται ακόμη και μάλιστα σε πολύ προσιτή τιμή.

Χρειάστηκαν δεκαετίες για να μάθουμε ότι, για κάθε Μαρία Δαμανάκη που περνάει θαυμάσια στας Ευρώπας, υπάρχουν μια Πέπη Ρηγοπούλου και μια Αιμιλία Υψηλάντη που βασανίστηκαν απάνθρωπα, χωρίς μετά να εξαργυρώσουν τίποτε.
Και έπρεπε να περάσει μισός αιώνας από την αποφράδα μέρα της 21ης Απριλίου, για να αρχίσει το ξήλωμα του πουλόβερ.

Πρόπερσι κυκλοφόρησε το βιβλίο του Διονύση Ελευθεράτου, Λαμόγια στο χακί (εκδ. Τόπος), το οποίο αποδομεί τον μύθο περί μηδενικού χρέους και Παπαδόπουλου που πέθανε φτωχός. Τα στοιχεία που δίνει για τις σχέσεις με τους εφοπλιστές, τις μίζες από την κατασκευή δρόμων και το κλείσιμο 2.000 δημοτικών σχολείων είναι επαρκέστατα τεκμηριωμένα. Ποτέ άλλωστε στον πλανήτη δεν υπήρξε ολιγαρκής χούντα. Πόσο μάλλον αν είχε στους κόλπους της έναν... Ρουφογάλη.

Δείτε εδώ μια συνέντευξη του δημοσιογράφου-συγγραφέα στην ΕΡΤ:
http://www.gazzetta.gr/plus/article/1074352/lamogia-sto-haki-mia-matia-sta-oikonomika-tis-hoyntas-vid

Σήμερα, όλο και περισσότεροι μιλούν πια για την απογοητευτική αδράνεια του ελληνικού λαού επί δικτατορίας. Σε πολλές περιπτώσεις, η αδράνεια έγινε συνενοχή και αργότερα ξέπλυμα, κατασκευάζοντας την εικόνα αδέκαστων καραβανάδων, οι οποίοι χάρισαν αγροτικά δάνεια, ενώ στην πραγματικότητα ευνόησαν την αστυφιλία και καταβαράθρωσαν την αγροτική παραγωγή.
Ξέρετε, κάτι σαν το μύθο περί γαλλικής αντίστασης στους Γερμανούς.

Τζόγος και Ιστορία

Καλή σας μέρα.
Υπάρχει γενικά η αντίληψη ότι πρέπει να περάσει πολύς καιρός, να κατακάτσει ο κουρνιαχτός και να χωνέψουμε καλά μια ιστορική περίοδο, πριν περάσει στη Λογοτεχνία και σχολιαστεί με τον τρόπο των συγγραφέων.
Αυτή η αντίληψη επιτρέπει επίσης στο εκπαιδευτικό σύστημα να μην εντάσσει τον 20ό αιώνα στο μάθημα της Ιστορίας. Ιδίως κάποιες περιόδους που κάνουν τζιζ και ξυπνούν ακόμα πάθη. Αυτό επιτρέπει σε διάφορους αναθεωρητές και απολογητές να παραχαράσσουν τα γεγονότα, και στα χρυσάβγουλα να κερδίζουν ψήφους των αγράμματων αποσιωπώντας τα (οι εγγράμματοι οπαδοί τους είναι απλώς φασιστόμουτρα).

Να, όμως, που δύο νέοι σχετικά συγγραφείς -ο πρώτος γεννήθηκε το 1979 και ο δεύτερος το 1974- μιλούν για πολλά θέματα, με φόντο ιστορικά γεγονότα, και το κάνουν με επιτυχία:

 
Γιάννης Πλιάγκος, Ο άσος στο μανίκι (Κέδρος, 2014)

Ο νεαρός Παύλος εργάζεται σε μια παράνομη λέσχη της Συγγρού και είναι ερωτευμένος με μια Ρουμάνα γκρουπιέρισσα, τη Ναταλία. Αναγκαστικά νυχτόβιος και ουσιαστικά αδιάφορος για οτιδήποτε συμβαινει στην επιφάνεια της γης, ο Παύλος τα φτιάχνει με τη Ναταλία τη νύχτα που καίγεται η Αθήνα, τον Δεκέμβριο του 2008. Ωστόσο, τα γεγονότα τον αφήνουν αδιάφορο, είναι απλώς το φόντο. Δεν τα καταλαβαίνει και δεν προσπαθεί να καταλάβει. Μόνο μέσω της ερωτικής του σχέσης αρχίζει να βλέπει τα προβλήματα που διογκώθηκαν μετά το 1990, όπως η διακίνηση γυναικών και η γενικευμένη διαφθορά. Η πραγματικότητα του Παύλου είναι η υπόγεια χαρτοπαιχτική λέσχη και όχι το μπαράκι-βιτρίνα του ισογείου. Γι' αυτό, όταν καταλάβει ότι τίποτε και κανείς δεν είναι αυτό που δηλώνει, θα είναι πολύ αργά για αυτόν.

Κώστας Μουζουράκης, Κακό χαρτί (Κατανιώτης 2016)

Ο νεαρός Άρης είναι ακόμα πιο αφασικός από τον Παύλο του άλλου βιβλίου: δεν εργάζεται στον τζόγο, αλλά ζει κλέβοντας στα χαρτιά. Όμως, μη διαθέτοντας ευρύτερες γνώσεις και την απαραίτητη ευστροφία, μπαίνει στον στόχαστρο επαρχιακού μαφιόζου. Χωρίς συμμάχους και στηρίγματα, βολοδέρνει εξαντλώντας το χρονικό περιθώριο που του έχει δοθεί, μέχρις ότου συναντάει μια παράξενη συντροφιά ηλικιωμένων. Λίγο λίγο θα αντιληφθεί ότι ο καθένας από αυτούς κουβαλάει ένα επώδυνο παρελθόν από τα χρόνια του Εμφυλίου, το οποίο ματώνει ακόμα. Οι αφηγήσεις τους δεν συγκινούν τον Άρη, ο οποίος ενδιαφέρεται μόνο για το προσωπικό του πρόβλημα. Είναι φανερό πως, αν με κάποιο μαγικό τρόπο, απαλλασσόταν από τον διώκτη του, θα επέστρεφε στην ίδια ζωή.
Για τους γέρους, όμως, το πρόβλημα του νεαρού είναι μια ευκαιρία να κλείσουν τις δικές τους πληγές και να κάνουν την ηρωική έξοδο!

Αν και σπούδασα Ιστορία, θεωρώ ότι η καλή λογοτεχνία μπορεί να μιλήσει και να μας προβληματίσει ΚΑΙ για τα ιστορικά θέματα, με καλύτερο τρόπο από οποιοδήποτε ιστορικό δοκίμιο.

Όπως και ο καλός κινηματογράφος. Ας μην ξεχνάμε πως, σαν σήμερα πριν από πέντε χρόνια, σκοτώθηκε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Ο μεγάλος σκηνοθέτης που μίλησε για την ιστορία του δύσκολου 20ού αιώνα όπως κανένας άλλος!
Έμειναν οι ταινίες του και η μουσική της Ελένης Καραΐνδρου για να μας συντροφεύουν.

Πολιτισμός: "Nothing more, nothing less"

Αφήνοντας να καταλαγιάσει η απογοήτευση από τις γενικότερες εξελίξεις, προτιμώ να σας κάνω κάποιες πολιτιστικές προτάσεις:

• Μην χάσετε την ταινία Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ. Ο βρετανός σκηνοθέτης Κεν Λόουτς και ο σεναριογράφος Πολ Λάβερτι γύρισαν άλλη μια συγκλονιστική ιστορία, με ήρωες καθημερινούς ανθρώπους.

Ο Ντάνιελ έχει δουλέψει 40 χρόνια ως ξυλουργός, αλλά πρακτικά επισκευάζει τα πάντα. Χήρος πλέον και με καρδιακό πρόβλημα, προσπαθεί να πάρει προσωρινό επίδομα, έως ότου η γιατρός τού επιτρέψει και πάλι να εργαστεί. Αυτό όμως αποδεικνύεται πάρα πολύ δύσκολο, αφού σκοπός των ιδιωτικών εταιρειών -που έχουν παρεισφρήσει και διαλύσει το αγγλικό ΕΣΥ- είναι να περικόψουν όλα τα επιδόματα. Σε μια από τις επισκέψεις του στο αρμόδιο γραφείο, θέτει υπό την προστασία του μια ανύπαντρη μητέρα και τα παιδιά της.

Από τη σκηνή στο κοινωνικό παντοπωλείο (http://www.athinorama.gr/cinema/article/ego_o_ntaniel_mpleik-2517378.html)

Απολαυστική είναι η προσπάθεια του Ντάνιελ να συμπληρώσει αιτήσεις ηλεκτρονικά, οι οποίες μάλιστα δεν έχουν καμιά λογική.
Το δίδυμο Λόουτς/Λάβερτι κατορθώνουν να φτιάξουν έναν ύμνο στην αισιοδοξία, την τιμιότητα και την αλληλεγγύη. Η επιστολή που απευθύνει ο Μπλέικ προς το τμήμα επιδομάτων τονίζει ότι μια ζωή εκπλήρωνε συνειδητά τις υποχρεώσεις του, καταλήγοντας ότι είναι άνθρωπος και όχι σκύλος. Είναι πολίτης (a citizen). Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Nothing more, nothing less.

• Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας Ο Δράκος της Πρέσπας, με τίτλο Η κοιλάδα της λάσπης, ανήκει -αν τα θέλετε όλα σε κουτάκια- στη λογοτεχνία του Φανταστικού. Είναι δηλαδή ένα παραμύθι για μεγάλους.

Απίστευτα γοητευτικό, ζοφερό και συνάμα ταξιδιάρικο. Αν και συνηθίζω να λέω για όλα τα ογκώδη βιβλία, "με 150 σελίδες λιγότερες θα ήταν καλύτερο", δεν θα πετούσα ούτε μία λέξη της Ιωάννας Μπουραζοπούλου! Αφήστε την να σας πάρει από το χέρι, για να σας σεργιανίσει σε μια Πρέσπα με αόρατα σύνορα που χωρίζουν τρία διαφορετικά βαλκανικά κράτη. Που οι κάτοικοί της βλέπουν με καχυποψία τους απέναντι, χωρίς να τους έχουν συναναστραφεί ποτέ. Μια Πρέσπα με Δράκο, τον οποίο κανείς δεν έχει δει στ' αλήθεια. Και μια βροχή που πέφτει συνεχώς.

• Εντός των ημερών, θα πάω να δω την ταινία Σνόουντεν του Όλιβερ Στόουν. Γιατί; Μα επειδή όλοι χρωστάμε στον Σνόουντεν την αφύπνισή μας σχετικά με την παρακολούθηση των τηλεφωνημάτων και των μηνυμάτων μας από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες.

Όπως απαντά κι ο πρωταγωνιστής, στην ερώτηση "γιατί το κάνουν αυτό;", "μα επειδή μπορούν".
Ο Σνόουντεν, λοιπόν, ένας συντηρητικός υπάλληλος της NSA, εξεγείρεται μόλις το συνειδητοποιεί και θυσιάζει την τακτοποιημένη ζωή του, για να το καταγγείλει. Οφείλουμε, λοιπόν, να δούμε την ταινία. Τόσο σε αυτόν όσο και στον Όλιβερ Στόουν που τόλμησε να τη γυρίσει.
Το έχω ξαναγράψει: σε έναν δίκαιο κόσμο, οι δρόμοι θα ήταν γεμάτοι με προτομές ανθρώπων που έχουν θυσιάσει τη ζωή τους για τους άλλους, όπως ο Σνόουντεν ή ο Άσαντζ των Wikileaks.

Η Αθήνα και ο Ηρόδοτος, με τα μάτια των ξένων

Η ανάγνωση δύο βιβλίων τον τελευταίο καιρό, με έκανε να ντραπώ για τις πλημμελείς μου γνώσεις όσον αφορά το παρελθόν αυτής της χώρας. Γνώσεις που κατέχουν οι ξένοι συγγραφείς που τα έγραψαν.

Όλοι μαθαίνουμε στο σχολείο ότι ο Ηρόδοτος από την Αλικαρνασσό αποκαλείται "Πατέρας της Ιστορίας", επειδή μας άφησε το βιβλίο Ιστορίαι, όπου καταγράφει τους Περσικούς Πολέμους, μύθους για σοφούς και βασιλείς, αλλά και μαρτυρίες απλών ανθρώπων. Για να τα συλλέξει όλα αυτά, ταξίδεψε σε όλο τον γνωστό κόσμο. Υπήρξε, δηλαδή, ο πρώτος Περιηγητής που γνωρίζουμε.
Ακολούθησε ο σπουδαίος Θουκυδίδης με τους Πελοποννησιακούς Πολέμους του, ο οποίος είναι πρόγονος των σημερινών ιστορικών, επειδή τεκμηριώνει τις αφηγήσεις του και ερμηνεύει τις αιτίες των γεγονότων.
Από το έργο των σπουδαίων αυτών ανθρώπων ίσως θυμόμαστε την ιστορία του Καμβύση και τον Επιτάφιο του Περικλή. Κατά τα άλλα, αυτοαποκαλούμαστε κληρονόμοι των αρχαίων Ελλήνων.

• 1956, Βαρσοβία: ένας νεαρός ρεπόρτερ που ονειρεύεται ταξίδια αποστέλλεται στην Ινδία ως ανταποκριτής, γνωρίζοντας ελάχιστα αγγλικά. Η αρχισυντάκτρια της εφημερίδας τού δωρίζει τις Ιστορίες του Ηρόδοτου, "για το δρόμο", όπως του λέει.

Ο νεαρός λέγεται Ρίσαρντ Καπισίνσκι (Ryszard Kapuscinski), και ο ενθουσιώδης περιηγητής της Αρχαιότητας θα τον συντροφέψει για πολλά χρόνια. Θα του εμπνεύσει συμπάθεια για άλλους λαούς και πολιτισμούς, θα τον προτρέψει να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, να αναρωτηθεί για τα ανθρώπινα και, τελικά, να επικοινωνήσει με εκείνο τον Έλληνα, ο οποίος ανακάλυψε άλλους κόσμους και προβληματίστηκε για την ανθρώπινη μοίρα. Μια εποχή που οι συμπατριώτες του ζούσαν στο κέντρο της Μεσογείου και δεν ένιωθαν καμιά υποχρέωση να πάνε οι ίδιοι αλλού, εφόσον όλοι οι υπόλοιποι λαοί έρχονταν στην Ελλάδα.

Το θαυμάσιο βιβλίο του Ρ. Καπισίνσκι δεν έχει καμιά σχέση με την ξερή διδασκαλία που εφαρμόζεται στο σχολείο. Είναι γλαφυρό και διασκεδαστικό. Αν επιθυμείτε να γνωρίσετε τον Ηρόδοτο και ταυτόχρονα να μάθετε πώς ήταν ο μεταπολεμικός κόσμος, διαβάστε το Ταξίδια με τον Ηρόδοτο. Κυκλοφορεί σε έκδοση τσέπης από το Μεταίχμιο, στα 6,65 ευρώ, αλλά μπορείτε να το βρείτε με έκπτωση από 10-30%.

• Χρόνια ολόκληρα περπατούσα δίπλα στην Αρχαία Αγορά, απολαμβάνοντας τη γαλήνη που αποπνέουν τα απομεινάρια μιας θρυλικής εποχής, καθώς συμβιώνουν με δέντρα και ανθισμένους θάμνους. Ποτέ, όμως, δεν εντρύφησα στην αθηναϊκή δημοκρατία, ούτε τη συνέκρινα με τη σημερινή. 

Αυτός που το έκανε για λογαριασμό μας λέγεται Πέδρο Ολάγια (Pedro Olalla), γεννήθηκε στην Αστούριας της Ισπανίας και ζει εδώ από το 1994, μελετώντας και διδάσκοντας Ιστορία και Φιλοσοφία. Έχει βραβευτεί επανειλημμένα από την Ακαδημία και διάφορα ιδρύματα. Πάνω από όλα, όμως, είναι εξαιρετικός αφηγητής και δάσκαλος.

Είχα πάει στην παρουσίαση του βιβλίου του πέρυσι στο Public και φέτος το διάβασα επιτέλους. Μετά τον ενθουσιασμό, ένιωσα ντροπή για την άγνοιά μου.
Ο Ολάγια στοχάζεται περπατώντας στην Αρχαία Αγορά, στο Θησείο, το Μοναστηράκι, στην Ερμού και την Ακρόπολη, για να καταλήξει στην Πλατεία Συντάγματος, όπου συνδέει τις κινητοποιήσεις των Αθηναίων με την κατάλυση του κοινοβουλευτισμού από τα μνημόνια.
Διότι η αληθινή Δημοκρατία υπήρξε μόνο στην αρχαία Αθήνα, λέει. Όπου όλοι οι πολίτες συμμετείχαν στις αποφάσεις και ο καθένας είχε δικαίωμα ΚΑΙ υποχρέωση να επιχειρηματολογήσει στην Εκκλησία του Δήμου. Όπου ο Σωκράτης αρνήθηκε να δραπετεύσει, επειδή αισθανόταν υποχρεωμένος να υπακούσει στους νόμους της πόλης που επέλεξε ως κατοικία του.
Σε αυτή τη θεϊκή πόλη, όπου ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης κι οι σοφιστές δίδαξαν φιλοσοφία, και οι τέχνες έφτασαν στο απόγειό τους. Επειδή οι Αθηναίοι πίστευαν στο Εμείς. Δεν ανέθεταν την εκπροσώπησή τους σε Εκείνους, όπως κάνουμε σήμερα.
Το βιβλίο λέγεται Η Μετέωρη Ελλάδα, εκδόθηκε από τον Παπαζήση το 2015 με τιμή 9,5 ευρώ, αλλά στα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία θα το βρείτε με 7.

Συνέντευξη με τον συγγραφέα εδώ: http://www.efsyn.gr/arthro/i-dimokratia-einai-meteori-0

Ας μιλήσουμε για τη Γυναίκα

Ημέρα της Γυναίκας σήμερα. Αναρωτιέμαι πότε μετατράπηκε σε μέρα για λουλούδια, δωράκια και  χαζοχαρούμενα "χρόνια μας πολλά".
Οι εργάτριες στις βιοτεχνίες ενδυμάτων την 8η Μαρτίου του 1857 στη Νέα Υόρκη δεν συγκρούστηκαν με την αστυνομία για φθηνότερα πέδιλα στιλ Sex & the City. Ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, ωράριο 10 ωρών (!) και ισοτιμία των δύο φύλων.

Στις 8 Μαρτίου του 1908, κι αφού τίποτε δεν είχε αλλάξει, οι εργάτριες των ίδιων εργοστασίων διαδήλωσαν και πάλι, ζητώντας επίσης δικαίωμα ψήφου και κατάργηση της παιδικής εργασίας. Το 1910, κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς, η Κλάρα Τσέτκιν πρότεινε να τιμούνται οι εργαζόμενες γυναίκες στις 8 Μαρτίου. Εξαιτίας των ιδεών της, η Τσέτκιν ήρθε σε σύγκρουση με τον Λένιν και λοιδορήθηκε από τη γερμανική εξουσία. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίστηκαν και οι "σουφραζέτες" που διαδήλωναν διαρκώς για το δικαίωμα ψήφου, παρά το ξύλο που έτρωγαν από την αστυνομία. *

Άλλωστε, στην "πολιτισμένη" Ελβετία η γυναικεία ψήφος καθιερώθηκε μόλις το 1971, ενώ στη μακρινή Νέα Ζηλανδία το 1893! Οι... βλάχοι του Ειρηνικού προηγήθηκαν 78 χρόνια.

Η σημερινή μέρα, λοιπόν, ανήκει στις γυναίκες που αγωνίζονται για την ισότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αειφορία της Γης, την Ειρήνη, την απάλειψη του πόνου και της φτώχειας, την εκπαίδευση, τη Δικαιοσύνη, την προστασία των αδυνάτων, την αληθινή Δημοκρατία.

• Στις Αφρικανίδες που μάχονται τη φρικτή πρακτική της κλειτοριδεκτομής,  
• Στις Κούρδισσες που πολεμάνε τον ISIS. 
• Στα κορίτσια της Σαουδικής Αραβίας που προσπαθούν να υπάρξουν ως αυτόνομες προσωπικότητες. 
• Στις πρόσφυγες που περνούν τα σύνορα για να προστατέψουν τις οικογένειές τους. 
• Στις αλληλέγγυες Ελληνίδες που έσπευσαν στο πλευρό τους από την πρώτη μέρα.

Κι αν θέλετε οπωσδήποτε κάποια ονόματα,

• Στη Μαλάλα, την πακιστανή έφηβη που πυροβολήθηκε στο κεφάλι επειδή έγραφε στο μπλογκ της για το δικαίωμα των γυναικών στην εκπαίδευση, βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης και συνεχίζει να αγωνίζεται για τον ίδιο σκοπό.
• Στην επίσης νομπελίστρια Αρουντάτι Ρόι, που άφησε την προσοδοφόρα συγγραφή, για να σταθεί δίπλα στους πάμφωχους Ινδούς, οι οποίοι αγωνίζονται να μην γίνουν τα θηριώδη φράγματα που καταστρέφουν τη γη και τη ζωή τους.
• Στην Μπέρτα Κάσερες από την Ονδούρα, που δολοφονήθηκε την περασμένη Πέμπτη, ανήμερα των γενεθλίων της, επειδή είχε αφιερώσει τη ζωή της στην προστασία του περιβάλλοντος και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.** Τα παιδιά της διέμεναν εδώ και καιρό σε άγνωστη τοποθεσία, για να μην δολοφονηθούν κι αυτά.
• Στην ευρωβουλευτίνα Κωνσταντίνα Κούνεβα, θύμα επίθεσης με βιτριόλι το 2008, εξαιτίας της συνδικαλιστικής της δράσης εναντίον των εταιρειών καθαριότητας. Το 2013 είχε δικαιωθεί, αλλά πριν από λίγες μέρες το εφετείο έκρινε πως δεν αποδεικνύεται η ευθύνη της ΟΙΚΟΜΕΤ για την επίθεση!
• Στην Αγγελική Χατζηδημητρίου, η οποία ξυλοκοπήθηκε άγρια από τον σεκιουριτά του εργοστασίου της ΔΕΗ στη Χίο, όταν τον Απρίλιο του 2006 πήγε για να καλύψει δημοσιογραφικά μια φωτιά στο χώρο. Δέκα χρόνια μετά,**** το ΣτΕ απέρριψε αίτηση αναίρεσης του Νοσοκομείου της Χίου, κρίνοντας ότι υπήρξαν ιατρικές παραλείψεις με συνέπεια την παράλυση της άτυχης δημοσιογράφου. Η αποζημίωση μπορεί να φτάσει το 1,6 εκατομμύριο.

Βρισκόμαστε στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και παρατηρούμε έκπληκτοι ότι, αντί να εξελισσόμαστε, βυθιζόμαστε στη βαρβαρότητα. Δεκάδες μικροί και μεγάλοι πόλεμοι, κατεστραμμένες χώρες, σφαγές αμάχων για παραδειγματισμό, νεκρανάσταση φασιστών και νεοναζί. Πάνω από όλα, όμως, έχουμε απίστευτη βία κατά των γυναικών, οι οποίες κινδυνεύουν και από τα δύο -ή τρία- αντιμαχόμενα μέρη. Εκφοβισμός, εγκλεισμός στο σπίτι, ξυλοδαρμός, ομαδικοί βιασμοί και εκτελέσεις με λιθοβολισμό είναι μερικά μόνο από τα όπλα εναντίον τους.

Το βιβλίο της Ωρίν Κρεμιέ και της Ελέν Ζυλιέν, Ελεύθερες γυναίκες, που εκδόθηκε το 2014 από τη Διεθνή Αμνηστία και τις εκδόσεις Εύμαρος, θα σας πείσει με παραδείγματα ότι,
Στον μισό τουλάχιστον πλανήτη, το πιο επικίνδυνο πράγμα είναι να γεννηθείς γυναίκα. 


* http://www.stokokkino.gr/article/1000000000027520/xatzi Στην εκπομπή Infowar, ο Άρης Χατζηστεφάνου μιλάει για τις σουφραζέτες:
** http://www.efsyn.gr/arthro/kyma-diamartyrias-gia-ti-dolofonia-tis-agonistrias-kaseres
*** http://www.koutipandoras.gr/article/163352/den-ftaiei-i-ergodosia-gia-tin-epithesi-me-vitrioli-stin-koyneva-efeteio-anetrepse
**** http://tvxs.gr/news/ellada/apozimiosi-1-ekat-eyro-gia-ti-dimosiografo-aggeliki-xatzidimitrioy-poy-emeine-anapiri-me

Παράθυρο στην Ελευθερία!

Αξιοποιήστε τα βιβλία σας

Βιβλία για σκέψη και απόλαυση

• Αν έχετε λίγα χρήματα, μα θέλετε να κάνετε ένα δώρο στον εαυτό σας ή στους άλλους, διαλέξτε ένα βιβλίο που να προσφέρει γνώση και να είναι ταυτόχρονα απολαυστικό στην ανάγνωση.

Μετά γκουγκλάρετέ το, βρείτε σε ποιο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο έχει την καλύτερη τιμή, γραφτείτε, κάντε την παραγγελία και επιλέξτε "παραλαβή από το κατάστημα", για να μην πληρώσετε έξοδα αποστολής. Θα απορήσετε με την έκπτωση που μπορείτε να πετύχετε, ιδίως σε βιβλία που είναι παλαιότερα του 2014. Κάποια, μάλιστα, όπως η Πρωτοπορία και η Πολιτεία, έχουν και καταλόγους με προσφορές. Γραφτείτε στο newsletter και θα ενημερώνεστε τακτικά.

• Επίσης, ραδιοσταθμοί κάνουν κληρώσεις με καινούργια βιβλία. Λιγότεροι φέτος, αλλά δεν έχετε τίποτε να χάσετε αν πάρετε μέρος.

• Φυσικά μπορείτε να αξιοποιήσετε τις δημοτικές και δημόσεις βιβλιοθήκες -όπου υπάρχουν. 

Στα φοιτητικά μου χρόνια, όταν τα οικονομικά της οικογένειας ήταν πολύ περιορισμένα, δανειζόμουν τις νέες ελληνικές εκδόσεις από την Ελληνοαμερικάνικη Ένωση και σύχναζα σε όλες τις βιβλιοθήκες της Αθήνας, καθώς και των ξένων ινστιτούτων. Τους οφείλω πολλά.

η φωτογραφία από εδώ

Και τώρα οι προτάσεις μου:

• Αν νοσταλγείτε το καλοκαίρι των Αγανακτισμένων ή θέλετε να ξαναθυμηθείτε τα καταιγιστικά γεγονότα της εποχής, διαβάστε το βιβλίο της Kajsa Ekis Ekman, Κλεμμένη Άνοιξη (εκδ. Κέδρος). 

Η τριαντάρα, τότε, σουηδέζα δημοσιογράφος ταξίδεψε το 2011 στην Αθήνα, επιθυμώντας να δει με τα μάτια της τους "διεφθαρμένους και τεμπέληδες" Έλληνες -όπως μας αποκαλούσαν στη χώρα της. Φιλοξενήθηκε από συνομηλίκους της και έζησε τις αμεσοδημοκρατικές, διαδικασίες της Πλατείας, την καταστολή, τις διαδηλώσεις, τις αλλαγές πρωθυπουργών. Ήρθε ξανά τα επόμενα χρόνια, διαπιστώνοντας την κατάθλιψη στην οποία βυθίζονταν οι φίλοι της, καθώς έχαναν τη δουλειά τους και αναγκάζονταν να επιστρέψουν στο πατρικό τους.
Θα δείτε με τα δικά της μάτια την εξέλιξή μας και ίσως σας βοηθήσει να καταλάβετε γιατί είμαστε τόσο παθητικοί σήμερα. Πολύ ενδιαφέρουσες και οι συνεντεύξεις του Γιώργου Παπανδρέου και του Αλέξη Τσίπρα.

• Τι θα λέγατε για ένα νουάρ μυθιστόρημα στο Παρίσι του 1975, με ήρωα έναν αστυνομικό ονόματι Παντοβάνι, ο οποίος αντιμετωπίζει σαδιστικούς φόνους αστυνομικών, ενώ ταυτόχρονα σκέφτεται να εγκαταλείψει το επάγγελμα;  Μιλώ για το βιβλίο Φονιάδες μπάτσων του Φρεντερίκ Ανρί Φαζαρντί, που βγήκε από τον συνεταιρισμό Εκδόσεις συναδέλφων.

Καλύπτει μόλις 168 σελίδες, που δεν έχουν ούτε μία περιττή λέξη. Ο αριστεριστής συγγραφέας του θα σας αιφνιδιάσει με το σαρκαστικό του χιούμορ. Θεωρείται από τους καλύτερους στο είδος, μαζί με τον Μανσέτ.

• Τι νομίζετε ότι γνωρίζετε για την Αυστραλία; Εξωτισμός, χαλαροί άνθρωποι και μεγάλοι μισθοί; Ξεχάστε όσα ξέρετε, μας λέει ο Richard Flanagan, με το βιβλίο του Η άγνωστη τρομοκράτισσα (εκδ. Άγρα, 2011).

Σύμφωνα με τον Φλάναγκαν, οι Αυστραλοί ζουν για να καταναλώνουν, ενώ συνάμα είναι συντηρητικοί και πρόθυμοι να πιστέψουν ό,τι τους σερβίρουν οι τηλε-αστέρες. Η, κομματάκι αφελής, Τζίνα γδύνεται για τους θαμώνες ενός κλαμπ και ξοδεύει μεγάλο μέρος από τις εισπράξεις στην αγορά σινιέ ρούχων. Θα περάσει μια καυτή ερωτική νύχτα με έναν μελαχροινό νεαρό και την επόμενη μέρα θα ανακαλύψει ότι καταζητείται σε όλη τη χώρα ως βοηθός του σε τρομοκρατική δράση! Από εκείνη τη στιγμή, η πλοκή απογειώνεται και κόβει κυριολεκτικά την ανάσα. Στα ενδιάμεσα, συγγραφέας και ηρωίδα ανατέμνουν την αυστραλέζικη κοινωνία.

• Πού είναι οι Εβρίδες; Δεν ξέρετε; Μην φοβάστε, θα μάθετε σχεδόν τα πάντα για αυτές στο βιβλίο του Πίτερ Μέι, Οι κυνηγοί των Χάιλαντς.

Ο αστυνόμος Φιν Μακλάουντ, που δεν έχει ακόμα συνέλθει από το θάνατο του γιου του σε τροχαίο, επιστρέφει στη γενέτειρά του ύστερα από 18 χρόνια, για να ερευνήσει έναν φρικτό φόνο. Οι αναμνήσεις από τα δύσκολα παιδικά του χρόνια και ένα τραυματικό κυνήγι-μύηση τον βασανίζουν. Τα μυστικά που θα ανακακαλύψει, όμως, είναι πιο σκοτεινά από το φόνο.
Θα προτιμούσα το τέλος πιο νουάρ, αλλά αυτό είναι θέμα γούστου.

Διαλέξτε τα βιβλία που σας ταιριάζουν και καλή ανάγνωση.