Ρατσισμός και σεξισμός στο διαδίκτυο

Έχω γράψει και άλλοτε για τη μανία με την οποία οι αργόσχολοι του διαδικτύου επιτίθενται στα θύματά τους. Κάποιοι με χιούμορ, οι περισσότεροι όμως με χυδαιότητα και μίσος που θα ήταν εξαιρετικό θέμα για ψυχιατρικές διατριβές. Η ανεργία, η αγαμία, η δειλία είναι τα κίνητρά τους, ενώ η ανωνυμία φαντάζονται ότι τους καλύπτει από τις συνέπειες.

Τα θύματα δεν είναι πάντα αθώα:

• Κάποιων, όπως θά έλεγε κι η αξέχαστη Ρένα Βλαχοπούλου, "το γυρεύει το κορμάκι τους το μνήμα". Τι θα ήταν π.χ. ο Τζίμερος κι ο Άδωνης χωρίς τους κυνηγούς τους; Ανύπαρκτοι.

• Όσοι δημοσιογράφοι κατακεραυνώνουν τον ελληνικό λαό από το 2010 και, όπως ο Μπάμπης, ελπίζουν να "κρατήσει γερά το ΔΝΤ", αλλά και όσοι γλείφουν τα αφεντικά τους από οθόνης, εισπράττουν τα δέοντα:

του @NOnServ1am

• Ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή των κυβερνήσεων μετά τον Ιανουάριο του 2015, θαμώνες ή μη των βοθροκάναλων, που φλυαρούν ακατάπαυστα προκαλώντας θόρυβο.

Από τη μυστηριώδη "πολιτική ασάφεια" του Βαρουφάκη έως τον Γιώργο Κατρούγκαλο που "ήταν και είναι αριστερός", και από τους μετανάστες που "λιάζονται" στην Ομόνοια της Τασίας Χριστοδουλοπούλου έως τα "γεμιστά" της Θεανώς Φωτίου, δόθηκαν άφθονες αφορμές για αστεία αλλά και για κατάπτυστα σχόλια.

•  Η αντιπολίτευση που κάνουν οι περισσότεροι αρχηγοί κομμάτων είναι γελοία ή, όπως λέγεται τελευταία, "από τα Λιντλ". Αηδίες όπως αυτό το τουίτ του Κούλη,

(Προφανώς κάνει οικονομία για να πληρώσει τα χρέη του Κήρυκα Χανίων.)

είναι ικανές να απασχολήσουν το τουίτερ για 1-2 μέρες. Όλοι οι χρήστες θεωρούν υποχρέωσή τους να προσθέσουν μια φρασούλα, όπως έκανα κι εγώ κάτω από τη φωτογραφία.

Αυτή είναι η, ας πούμε, χαριτωμένη πλευρά του ζητήματος. Υπάρχει και η σκοτεινή, όμως:

• Τα θύματα είναι ευάλωτα. Όπως η ευρωβουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνα Κούνεβα, της οποίας το πόθεν έσχες του 2014 έγινε αφορμή για ρατσιστικά και σεξιστικά σχόλια.

Είναι περίεργο που ελάχιστοι προσέχουν ότι η δημοσίευση της περιουσίας των πολιτικών γίνεται με καθυστέρηση δύο ετών και δεν περιλαμβάνει το πόθεν. Δηλαδή την προέλευση. Αν η περιουσία αποκτήθηκε μετά την ενασχόληση με την πολιτική, τότε πρέπει να δικαιολογείται από το εισόδημα. Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και για τους δικαστές. Αυτό δίνει την ευκαιρία σε κάποιους να επιλέγουν συγκεκριμένα πρόσωπα για να τα διαπομπεύσουν, ενώ ο όχλος ουρλιάζει.
Οι στόχοι δεν είναι ποτέ μέλη της Χ.Α., ούτε νυν και πρώην υπουργοί με ισχυρές διασυνδέσεις. Για ευνόητους λόγους. Προτιμώνται γυναίκες ή και άντρες που κρατούν χαμηλούς τόνους.
Το φετινό θέμα ήταν οι καταθέσεις της Κούνεβα στο εξωτερικό, οι οποίες προέρχονταν από δωρεές και χρησιμοποιούνται για τις διαρκείς εγχειρήσεις της στη Γαλλία. Φράσεις όπως "η αμόρφωτη βουλγάρα καθαρίστρια" και "γιατί να μην τα κρατήσει στην Ελλάδα που τη βοήθησε" μού θυμίζουν όσα γράφονταν κατά των Αλβανών όταν κατόρθωναν να γίνουν κάτι παραπάνω από εργάτες γης ή οικοδόμοι. Τα καθάρματα που της έριξαν βιτριόλι στο πρόσωπο και στο λαρύγγι κυκλοφορούν ελεύθεροι, αλλά η Κούνεβα μάς οφείλει ευγνωμοσύνη επειδή νοσηλεύτηκε αντί να απελαθεί.
Παρεμπιπτόντως, έχει τελειώσει πανεπιστήμιο. 
Την ίδια στιγμή, μια άλλη γυναίκα, η σύζυγος του χρυσαυγίτη Γερμενή ή Καιάδα, χρωστάει 400 χιλιάρικα στο ΙΚΑ και απασχολεί αδήλωτους μετανάστες στους φούρνους της. Αυτό όμως δεν θα το μάθει κανένας από τους ψηφοφόρους της ναζιστικής συμμορίας.
Άλλωστε, το δρόμο τον έχουν στρώσει εδώ και δεκαετίες τα καθεστωτικά ΜΜΕ, όταν μιλούσαν για Αλβανούς ληστές, Ρουμάνους διαρρήκτες, Ρώσους μαφιόζους, αλλά ποτέ για Έλληνες εγκληματίες του λιμανιού και του σαλονιού. 

• Τα θύματα είναι νέες και ωραίες γυναίκες. Από αυτές, τα όρνια του διαδικτύου δεν περιμένουν καν μια επιπόλαιη φράση, για να εφορμήσουν. 

Άλλωστε, κανείς δεν νοιάζεται τι λένε οι Έφη Αχτσιόγλου ή η Κατερίνα Νοτοπούλου. Είναι όμορφες, άρα χρησιμοποίησαν τα θέλγητρά τους για να πάρουν τη θέση. Σε αντίθεση με τον Γιώργο Κατρούγκαλο, ο οποίος δεν κατηγορήθηκε ποτέ για αθέμιτα μέσα. (μην γελάτε)
Βούτυρο στο ψωμί των κομπλεξικών ήταν η δήλωση της δημοσιογράφου Αναστασίας Γιάμαλη στην ΕΡΤ ότι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι πρέπει να διεκδικήσουν αυξήσεις από τους εργοδότες τους, αντί να ζητούν την απόλυση δημόσιων υπαλλήλων (εδώ). Αυτή ήταν μια δήλωση εκτός τόπου και χρόνου ασφαλώς. Δείχνει άγνοια για την κοινωνική κατάσταση. Πόσω μάλλον όταν λέγεται με τόσο πάθος.
Αντί, όμως, να σχολιάσει τα λόγια της, το Πρώτο Φλέμμα δημοσίευσε σέξι φωτογραφίες της από τη Μύκονο, που αναπαράχθηκαν σε χρόνο dt στο φέισμπουκ. Άκουσα πως ο Πέτρος Τατσόπουλος, θύμα κάποτε και ο ίδιος των κανιβάλων, ανέβασε τις φωτογραφίες και εισέπραξε εκατοντάδες λάικ από γυναίκες και άντρες. Εκείνο που με πείραξε περισσότερο δεν ήταν τα σχόλια κακεντρεχών γυναικών και κομπλεξικών αντρών, αλλά το ένα λάικ που προερχόταν από τον ποιητή Χάρη Βλαβιανό!  

Τα κρούσματα των τελευταίων ημερών δείχνουν ότι οι ύαινες δεν νοιάζονται για πολιτική, αλλά μόνο για όσα τους γαργαλάνε το υπογάστριο. Παρακολουθούν τα τεκταινόμενα αδιάφορα, σαν να αφορούν άλλη χώρα και άλλον πλανήτη. Σαν να μην καθορίζουν το δικό τους μέλλον. Μια τάση που εξαπλώνεται γοργά, μετά την απογοήτευση των νέων πέρυσι τον Αύγουστο.  Και που, μαζί με τη μετανάστευση των πιο μορφωμένων, δεν προοιωνίζεται τίποτε καλό για τη χώρα και τους κατοίκους της.

Ο Φίλης, τα φωνήεντα κι η θεία

"Αυτός ο απαίσιος χοντρός θέλει να απαγορέψει τα φωνήεντα!", μου είπε χθες η υπέργηρη θεία.

[Ε, λοιπόν, δεν έχω καταλάβει πώς είναι πάντα ενημερωμένη, ενώ οι γιατροί λένε πως η ακοή της έχει περιοριστεί στο 25%. Με τηλεπάθεια της τα μαθαίνει ο Μπάμπης;]

"Δεν σου έχω πει να μην βλέπεις Μέγκα και Σκάι;" της απαντώ ψύχραιμα. "Όλο ψέματα σου λένε. Υπάρχει γλώσσα χωρίς φωνήεντα;"
Αιφνιδιάζεται, αλλά συνεχίζει ακάθεκτη:
"Και επίσης απαγορεύει στους γονείς να λένε πριγκίπισσα και βασιλόπουλο τα παιδιά τους".
Της εξηγώ πως, το μεν πρώτο ουδέποτε το είπε ο Φίλης, το δε δεύτερο είναι διαστρέβλωση της πρότασης του συμβουλίου.
"Αυτόν τον Φίλη δεν μπορώ να τον βλέπω", ξαναλέει.
"Δηλαδή τον Βενιζέλο μπορούσες; Ή βρίσκεις συμπαθή τα μούτρα του Φλαμπουράρη και του Δραγασάκη; Αυτούς φαντάζομαι πως δεν τους παίζει ο Σκάι. Γιατί, άραγε;"

[Δεν είναι πως συμπαθώ τον Φίλη. Δεν ανέχομαι, όμως, να διαμορφώνει την αισθητική σου το Μέγκα ή να βρίζεις έναν άνθρωπο επειδή είναι κακοφτιαγμένος. Μπορείς όμως άνετα να τον βρίζεις για τα έργα του.]

"Αμ' το άλλο; Που κάνουν τζαμί την Αγιασοφιά;", επιμένει πεισματικά.

[Είναι προφανές ότι, παρά τα τόσα τουρκικά σίριαλ, δεν έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι η Κωνσταντινούπολη λέγεται Ισταμπούλ.]

"Το κοράνι διάβασαν. Κι ύστερα, εσένα τι σε κόφτει για την Αγιασοφιά; Δεν ακούω να διαμαρτύρεσαι για το Ελληνικό".
"Μα θα το κάνουν ωραίο. Όχι όπως τώρα, που είναι σκουπιδότοπος".
"Μπα; Για ποιους θα το κάνουν ωραίο; Οι δημότες, πάντως, θέλουν να γίνει πάρκο", επιμένω.
"Τι σαχλαμάρες λες; Αφού δεν έχουμε λεφτά."
"Α, ναι; Και τότε γιατί το πουλήσαμε τόσο φθηνά;"

[Εδώ καταπίνει τη γλώσσα της. Είναι η σειρά μου να απορήσω: ώστε το ξέρει, και παρ' όλα αυτά συναινεί σε ένα ξεπούλημα που θα αλλάξει για πάντα την παραλία της Αττικής.]

"Είδες ο Ερντογάν; Απειλεί ότι θα στείλει κι άλλους μουσουλμάνους", αλλάζει αμέσως θέμα.
Σηκώνω τους ώμους, κι εκείνη το παίρνει προσωπικά:
"Εσένα μπορεί να μην σε νοιάζει, αλλά εμείς στο κέντρο έχουμε γεμίσει. Δεν τολμώ να βγω από την πόρτα μου".
"Κάθονται απέξω; Δεν είδα κανέναν".
"Το βράδυ φοβάμαι. Όχι πως θα έβγαινα, ούτως ή άλλως. Πάντως έχουμε γεμίσει. Είναι πολλοί".
"Πενήντα χιλιάδες είναι, βρε θεία. Όσοι και οι φοιτητές του Καποδιστριακού. Και σκορπισμένοι σε όλη την Ελλάδα. Αν τους φροντίσουμε, τα παιδιά τους θα είναι Ελληνάκια σε λίγο".
Με κοιτάζει, χαμηλώνει το βλέμμα και ρίχνει τη θανατηφόρα ατάκα:
"Εμ' βέβαια. Αφού τα δικά μας Ελληνάκια έχουν φύγει... "

Καμιά φορά δικαιώνω αυτούς που έλεγαν το 2012 να κρύψουμε τα εκλογικά βιβλιάρια των παππούδων, για να μην ψηφίσουν Σαμαρά.
Το πρόβλημα είναι πως η μόνιμη συντροφιά των 70 άνω είναι η τηλεόραση. Οι περισσότεροι δεν έχουν χόμπι, δεν διαβάζουν βιβλία, δεν περπατούν. Το πολύ πολύ να πάνε ώς το καφενείο, όπου θα ακούσουν σε περίληψη ή στολισμένα με άφθονη σάλτσα όσα τους διέφυγαν την προηγούμενη μέρα. Το ιδανικό κοινό για τους συνοφρυωμένους τηλεαστέρες.

Σε μια χώρα όπου η υπογεννητικότητα είναι πρόβλημα ήδη από τη Μεταπολίτευση, η τεράστια ανεργία, η μαύρη εργασία και η μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων υπονομεύουν το μέλλον της. Το αποτέλεσμα είναι η ροπή προς τη συντήρηση, η οποία ενισχύεται από το προσφυγικό πρόβλημα. Και δεν βλέπω κανέναν να βιάζεται να το λύσει.
Αντίθετα, οι γνωστοί ιερωμένοι έχουν αποχαλινωθεί. Ο Αμβρόσιος Καλαβρύτων απαγόρεψε τους κουμπαράδες για το Χαμόγελο του Παιδιού, επειδή στερούν χρήματα από... τις εκκλησίες!
Ακούγεται πως η σχέση κράτους-εκκλησίας θα τεθεί επί τάπητος. Είναι κάτι που αναμένω από την πρώτη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, και ήταν το θέμα που έφαγε τον Τρίτση. Μάλλον δεν θα το δω σε αυτή τη ζωή...

Ατενίζοντας το μέλλον...

Όταν οι άνθρωποι πετιούνται στο δρόμο

Τίποτε δεν με θλίβει πιο πολύ από την είδηση ότι ποιοτικές επιχειρήσεις κλείνουν και άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους.
Και δεν μιλώ για το MEGA, που τόσο πολύ έχει συνδέσει το όνομά του με άθλια προπαγάνδα και εθισμό των τηλεθεατών σε φτηνιάρικες εκπομπές με φανταχτερό περιτύλιγμα.
Ούτε για την Ηλεκτρονική, η οποία προσπάθησε να μας πείσει πως έφταιγαν τα capital control, ενώ παρέπαιε από την αρχή της κρίσης.

Μιλάω για τις βιοτεχνίες που εφοδίαζαν με υλικά και εξαρτήματα μεγάλη βιομηχανία υποδημάτων και οι οποίες δεν θα λάβουν ποτέ τα οφειλόμενα, ούτε και θα βρουν άλλους πελάτες.
Για εργαστήρια που έφτιαχναν γλυκίσματα, κουλουράκια, αραβικές πίτες και άλλες νοστιμιές, μα δεν άντεξαν την πίεση από τους "μεγάλους".
Για το εργοστάσιο που κατασκεύαζε τα γάντια Champion (και άλλα είδη), τα οποία ήταν παγκόσμιες πατέντες, ανθεκτικότατα και τα χρησιμοποιούσαμε για κάθε εργασία.
Για βιοτεχνίες που έφτιαχναν όμορφα ρούχα και έντυναν τα παιδιά μου για χρόνια.

Έκλεισαν αθόρυβα. Δεν έγιναν θέμα στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Κανένας δεν τις θρήνησε, εκτός από εμάς που υπήρξαμε πελάτες τους. Οι εργαζόμενοι δεν πρόλαβαν να απεργήσουν. Απλώς χάθηκαν μέσα στο ανώνυμο πλήθος των ανέργων.
Τέτοιες ειδήσεις με θλίβουν. Γιατί κρύβουν πολλή μοναξιά και ανείπωτο πόνο...

Όλα του νόμου δύσκολα...

Μια από τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης Πρώτη Φορά Αριστερά ήταν η αδειοδότηση των ΜΜΕ. Η αξία της πολλαπλή: θα εισέρεαν κάποια εκατομμύρια στο δημόσιο ταμείο, θα έκοβε τον βήχα στους μεγαλοεργολάβους που τόσα χρόνια εκπέμπουν δωρεάν, θα μειωνόταν λιγάκι η διαπλοκή με τους πολιτικούς και, κυρίως, το δημόσιο αίσθημα δικαιοσύνης θα ικανοποιούνταν.

Υπεύθυνος για το σημαντικό αυτό θέμα ορίστηκε ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς, φίλος του Αλέξη.
'Αουτς! Κάτι άρχισε να μας δαγκώνει από τη στιγμή που τον είδαμε σε ρόλο υπασπιστή του πρωθυπουργού. Ίσως, όμως, απλώς να προήδρευε στην ομάδα που θα κατάρτιζε το νομοσχέδιο. Κάπως έτσι παρηγορούσαμε τον εαυτό μας, βλέποντας να σκάνε το ένα μετά το άλλο τα ανησυχητικά σημάδια: πάρτι στα κανάλια με τους διάφορους υπουργούς που ξημεροβραδιάζονταν εκεί, επίθεση ομαδική σε όποιον θυμόταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, δηλώσεις που διαψεύδονταν ή διορθώνονταν σε λίγες ώρες.

Στο μεταξύ, ο Νίκος Παππάς ακολουθούσε τον πρωθυπουργό στα ταξίδια του ανά τας Ευρώπας και τον κόσμο. Συγχωρήστε την άγνοιά μου, αλλά ποια ακριβώς είναι τα καθήκοντα του υπουργού Επικρατείας; Η αδειοδότηση των ΜΜΕ δεν είναι αρμοδιότητα του υπουργού Μεταφορών, Δικτύων και Δεν Συμμαζεύεται; Κι αν δεν είναι, γιατί δεν μαζευόταν στο υπουργείο του ο κολλητός, για να την ετοιμάσει;

Για να μην σας κουράζω, αφού υπογράφτηκε το ρημαδο-μνημόνιο, το ν/σ ανέβηκε τον Αύγουστο στη Διαύγεια για διαβούλευση και έμεινε εκεί κρεμασμένο μέχρι πρότινος! Στο μεταξύ βγήκαν στη φόρα τα χρέη των καναλιών (μισό δισεκατομμύριο, πάνω κάτω), ενώ η στάση τους απέναντι στη Δεύτερη Φορά Αριστερά άλλαξε άρδην μετά το Μνημόνιο  3 και άρχισαν το γλείψιμο.
Ψεκάστε-ψηφίστε-τελειώσατε; Αμ' δε: ακόμα κι αν ψηφιστεί το Σάββατο, μας ενημερώνει η Ματίνα Παπαχρηστούδη από το The Press Project (την ακούτε εδώ), πρέπει να πάει στο ΕΣΡ, το οποίο επί μήνες λειτουργεί με τα μισά μόνο μέλη. Είναι βέβαιο πως το ΕΣΡ θα δηλώσει αδυναμία, ενώ οι καναλάρχες ήδη μεταχειρίζονται διάφορα τερτίπια, όπως η ευρωπαϊκή Αρχή Ανταγωνισμού.
Αν, όμως καβατζάρουμε τον Δεκέμβρη, όλα θα αναβληθούν για ένα χρόνο.

του Πέτρου Ζερβού από την Εφ.Συν.

Και αναρωτιέμαι: όλα αυτά έγιναν τυχαία ή αποτελούν μέρος της ραγδαίας πασοκοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ; Διότι, αναμφίβολα, είναι πολύ πιο εύκολο να καλύψουν τις απώλειες με.. ισοδύναμα στην καμπούρα μας. Όχι όλων. Μόνο ημών των μισθοσυντήρητων και μεσοχαμηλοσυνταξιούχων.

Η γυναίκα των ερειπίων

Όπως γράφει ο μπλόγκερ Πιτσιρίκος, "Truemmerfrauen" ήταν οι γυναίκες που ανέλαβαν την ανοικοδόμηση της Γερμανίας και της Αυστρίας μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, επειδή υπήρχε μεγάλη λειψανδρία.
Το Spiegel χρησιμοποιεί τη λέξη με την αντίθετη έννοια, παρουσιάζοντας στο εξώφυλλό του τη Μέρκελ να κάθεται πάνω σε κομμάτια αρχαιοελληνικού κίονα, όπου έχει καρφωθεί μια σημαία της ΕΕ, και με φόντο τον Παρθενώνα που δεσπόζει σε χέρσα γη.

 

Γιατί ΟΧΙ;

Ο Jo Di Graphics ανέβασε στο τουίτερ της δηλώσεις των πρώην. Των πρώην νεκροθαφτών μας. Που τους ταΐζουμε πλουσιοπάροχα τόσα χρόνια και αυτοί σε αντάλλαγμα "σπάζουν" τότε πότε "τη σιωπή τους", για να υποθηκεύσουν το μέλλον και των επόμενων γενεών:

Αυτούς όλους, που λέτε, θα τους θάψουμε μια μέρα με τιμές πρωθυπουργού. Διότι, όπως είχε πει στους Δύο Ξένους η υπέροχη Ντένη Μαρκορά, "Αυτοί που κηδεύονται δημοσία δαπάνη, έχουν συνήθως ζήσει δημοσία δαπάνη"!

Θαυμάστε τους:
Ο πρώτος, με το θαύμα του Χρηματιστηρίου, μάζεψε σε λίγα χέρια όλο τον πλούτο και μας έχωσε στην ευρωζώνη με χαλκευμένα στοιχεία από την Γκόλντμαν Σακς
Ο δεύτερος διάγει τρυφηλόν βίον στη Ραφήνα, τον οποίο διακόπτει μόνο για να ανέβει στα ορεινά της Βουλής και να ψηφίσει μνημόνια και συμφωνίες χειραγώγησής μας. Ο πιο έξυπνος από όλους. Το είδε νά' ρχεται και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Ούτως ή άλλως, το πρωθυπουργιλίκι το δέχτηκε μόνο για να έχει μια σύνταξη στα γεράματα. Εκπροσωπεί επάξια το "λάθρα βιώσας".
Ο τρίτος ούτε ήξερε ούτε κατάλαβε τι έκανε, μέχρι τις Κάννες του 2011. Μόνο τότε ψέλλισε κάτι για δημοψήφισμα, ο Σαρκοζί τον έβρισε στα γαλλικά και ο πρόθυμος χοντρός τον παραίτησε με συνοπτικές διαδικασίες.
Ο τέταρτος είναι ο πιο φαιδρός τελικά: σχεδόν κανείς δεν τον θέλει στο κόμμα του, αλλά δεν τον παραιτούν, προκειμένου να καεί μόνος του αν δεν αποδειχτεί αριστερή παρένθεση ο ΣΥΡΙΖΑ. Τότε θα μείνει ένας μαύρος λεκές στην Ιστορία. Αν, όμως, η κυβέρνηση πέσει, ελπίζει να επιστρέψει δόξη και τιμή. Με ημερομηνία λήξης, φυσικά.

Ο Τσίπρας στην προχθεσινή του συνέντευξη στην ΕΡΤ δήλωσε ότι δεν είναι πρωθυπουργός παντός καιρού, υπονοώντας ότι σε περίπτωση που πλειοψηφήσει το ΝΑΙ, αυτός θα παραιτηθεί. Δεν θέλει να εφαρμόσει νέα μέτρα χωρίς ελάφρυνση του χρέους.

Αυτή η φωτογραφία (Menelaos Myrillas//SOOC) με τις προετοιμασίες για τη συνέντευξη, μού θυμίζει λιγάκι τον Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι.

Επειδή τα μέτρα είναι εξοντωτικά, οι Σαμαροβενιζέλοι είχαν αρνηθεί να τα εφαρμόσουν, με αποτέλεσμα η χρηματοδότηση να έχει σταματήσει από το περσινό καλοκαίρι. Προκήρυξαν εκλογές τον Γενάρη, γνωρίζοντας ότι η χειροβομβίδα ήταν απασφαλισμένη.
Για άγνωστους λόγους, η νέα κυβέρνηση είχε μεθύσει με το "αθάνατο κρασί του '21" και υπερεκτίμησε τις δυνάμεις της ή υποτίμησε τον εχθρό. Όμως συνέχισε πεισματικά τις διαπραγματεύσεις. Ακόμα και αυτό εξοργίζει τους εργοδότες των μελών του Eurogroup.
Σημειώστε ότι αυτό το περίφημο όργανο είναι άτυπο και δεν έχει καμιά εξουσία, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό σύνταγμα.

Παρά τα όσα λένε, όμως, έχουμε φίλους:
Τον Γκρέγκορ Γκίζι, πρόεδρο του αριστερού κόμματος Die Linke. Ο μεστός του λόγος σήμερα στη γερμανική Βουλή έδειξε πόσο χαμηλού πολιτικού επιπέδου ήταν οι υπόλοιποι. 
Τους σπουδαίους οικονομολόγους Κρούγκμαν και Στίγκλιτς.
Τον καγκελάριο της Αυστρίας Βέρνερ Φάιμαν που είναι σοσιαλδημοκράτης, σε αντίθεση με τον υπουργό Οικονομικών της χώρας που μας κουνάει το δάχτυλο και είναι χριστιανοδημοκράτης.
Τους Ποδέμος, φυσικά.
Το κόμμα Σιν Φέιν της Ιρλανδίας και τον ηγέτη του, Τζέρι Άνταμς.
Τους εκατό και πλέον Γερμανούς πανεπιστημιακούς και πολιτικούς επιστήμονες που υπέγραψαν αυτό το κείμενο στο διαδίκτυο.
Και εδώ ισχύει το διαχρονικό, Δείξε μου τους φίλους σου, να σου πως ποιος είσαι.

Εν πάση περιπτώσει, θα ψηφίσω ΟΧΙ. Για όλους τους παραπάνω λόγους και επειδή οι κερδοσκόποι θα πατήσουν πάνω μας για να διαλύσουν και τους υπόλοιπους λαούς.
Τα ΜΜΕ έχουν αναλάβει εργολαβικά την τρομοκράτηση των πολιτών σε όλη την ΕΕ, για να μην δουν την απειλή για τον πλανήτη που αποτελεί η συμφωνία TTIP με τις πολυεθνικές.
Ενώ ταυτόχρονα ξεσπούν νέοι πόλεμοι ανάμεσα στους πιο φτωχούς.
Ο καθένας ας κάνει ό,τι του αναλογεί. Και ένα περήφανο ΟΧΙ είναι η μικρότερη πράξη αντίστασης στην υποδούλωση και την εξαθλίωση.

Για γέλια και για κλάματα

• Ο καταπληκτικός δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης, ως άλλος "Αχόρταγος" του Δ.Ψαθά, δεν αρκείται πλέον στο ρόλο του αρχηγού κόμματος, αλλά ονειρεύεται υπουργιλίκια. Ζητάει εδώ και μέρες από τον ΣΥΡΙΖΑ να διώξει τους ΑΝΕΛΛ και την Αριστερή Πλατφόρμα και να πάρει αυτόν! Ούτε απλή αριθμητική δεν γνωρίζει.

• Ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλεί τους "θεσμούς" να μην δεχτούν τις προτάσεις της κυβέρνησης και να μην της δώσουν ούτε ένα ευρώ! Για λιγότερα από αυτό, οι αρχαίοι Αθηναίοι εξορίζανε τους αντίστοιχους Κούληδες (η λέξη και με τις δύο έννοιες).

• Απέδρασε η Βίκυ Σταμάτη από το Δρομοκαΐτειο, και κάποιοι αραδιάζουν εξυπνάδες στο τουίτερ. Δηλαδή η εικόνα του κοινοβουλίου προχθές, με έναν τέως πρωθυπουργό να πουλάει αντριλίκι, βουλευτές να απειλούν την Πρόεδρο επειδή είναι γυναίκα και την αξιωματική αντιπολίτευση να αποχωρεί από εμπάθεια, τους έκανε περήφανους; 

Ακόμη απεχθέστερη είναι η έλλειψη ευαισθησίας όταν κυκλοφόρησαν φωτογραφίες της κας Σταμάτη μέσα από το ψυχιατρείο.

• Όταν αποφασίστηκε η διεξαγωγή της δίκης των χρυσαύγουλων στις φυλακές Κορυδαλλού, δεν βρέθηκε κανείς να αναρωτηθεί μήπως δεν είναι σωστό για τους δημότες και τους μαθητές;  

Υπενθυμίζω ότι η δίκη Κορκονέα έγινε στη Λαμία, για να μην γίνουν επεισόδια από μαθητές και φοιτητές. Η συγκεκριμένη είναι πολύ σοβαρή, κ. Παρασκευόπουλε. Δεν πρέπει να καθυστερήσει άλλο. Ήδη τα πρωτοπαλίκαρα κυκλοφορούν ελεύθερα. Θα πρέπει επιτέλους να αποφασιστεί αν πρόκειτα για κόμμα ή για εγκληματική οργάνωση.

• Η ειρηνική είσοδος των αντιεξουσιαστών στο περιστύλιο της Βουλής έδωσε την ευκαιρία στην αντιπολίτευση να  βυσσοδομήσει και πάλι. Όπως υπενθύμισε ο @arkoudos στο τουίτερ, οι ίδιοι είχαν επιτρέψει στον υιό Μπαλτάκο να εισβάλει στο κτήριο και να δείρει χρυσαυγίτες βουλευτές! Πριν από ένα χρόνο ακριβώς.

• "Αστική με αριστερό φιλολαϊκό περιτύλιγμα" χαρακτήρισε την κυβέρνηση ο Δημήτρης Κουτσούμπας του ΚΚΕ. Ερωτηθείς αν υπάρχει ανάγκη να εκσυγχρονίσει το λόγο του, απάντησε ότι αυτό προσπαθεί να κάνει καθημερινά το κόμμα. Μα, καλά, δεν βλέπετε ότι πρόσθεσε τη λέξη "περιτύλιγμα";

• Έχει να πέσει πολύ γέλιο με τα συστημικά ΜΜΕ, αφού το υπουργείο θα ασχοληθεί με τις συχνότητες, τη φορολόγηση των κερδών και τα θαλασσοδάνεια από τράπεζες.

Γι' αυτό και η Ραχήλ Μακρή το αναφέρει χαλαρά και χαμογελαστά ενώπιον της Τρέμη και του Ευαγγελάτου, των οποίων η ταραχή προδίδεται από τα τικ στα πρόσωπά τους:

Μην γράφετε όταν δεν ξέρετε. Εκτίθεστε!

Την περασμένη εβδομάδα είχα πάει στην παρουσίαση του βιβλίου της Κάισα Έκμαν, Κλεμμένη Άνοιξη, τον πρόλογο του οποίου έχει γράψει ο Άρης Χατζηστεφάνου. Ο δημοσιογράφος ξεκίνησε την ομιλία του, λέγοντας πως εκείνο το πρωί στον Σκάι, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου τον αποκάλεσε "ψεκασμένο", αλλά στη συνέχεια ομολόγησε ότι δεν είχε διαβάσει το βιβλίο!
Θα προσθέσω ότι ο κύριος Μπάμπης δεν σπούδασε δημοσιογραφία. Υπάλληλος τραπεζών υπήρξε. Το αναφέρει σεμνά στο βιογραφικό του. Ίσως λοιπόν δεν γνωρίζει τον όρο "δεοντολογία", η οποία υποχρεώνει τους δημοσιογράφους να αναφέρονται σε πηγές και να τεκμηριώνουν όσα γράφουν. Κάτι που κάνουν και οι Ιστορικοί, αλλά σχεδόν ποτέ οι Οικονομολόγοι. Γι' αυτό και ελάχιστοι είχαν προβλέψει την κρίση.

Η Όλγα Σελλά, όμως, είναι δημοσιογράφος και μάλιστα στην Καθημερινή. Μια εφημερίδα με ιστορία στη λεγόμενη πεφωτισμένη Δεξιά.
Γιατί, λοιπόν, έθαψε το βιβλίο 15 βγαίνουν με Κόκκινο ως κομματικό, παραδεχόμενη ταυτόχρονα ότι δεν το διάβασε; Το γεγονός ανέφερε με κάποια πίκρα ο διευθυντής του Κόκκινου Κώστας Αρβανίτης στη χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου.
Αν μη τι άλλο, ο Μένης Κουμανταρέας που ήταν στο πάνελ δεν έχει καμιά σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, νομίζω. Όπως και πολλοί από τους νέους συγγραφείς που ανθολογούνται.

Από αριστερά, Άρης Μαραγκόπουλος, Μένης Κουμανταρέας και Κώστας Αρβανίτης

 http://stokokkino.gr/article/12907/15-bgainoun-me-Kokkino---photo-gallerie-apo-tin-xthesini-parousiasi

Είναι θλιβερή η βιασύνη των καθεστωτικών ΜΜΕ να διασύρουν κάθε πολιτιστική προσπάθεια εκ μέρους της Αριστεράς. Τα παπαγαλάκια τους σπεύδουν να μιλήσουν με ύφος εκατό καρδιναλίων για πράγματα που δεν γνωρίζουν και που δεν έχουν καμία διάθεση να μάθουν, αφού είναι εξ ορισμού εχθρικά προς τους εργοδότες τους.
Πέφτοντας έτσι στην ίδια τους την παγίδα, αφού ευτελίζονται ακόμα περισσότερο μέχρι να απαξιωθούν εντελώς. Και τότε θα πεταχτούν σαν στιμμένες λεμονόκουπες, για να αντικατασταθούν από νέους πρόθυμους και φθηνότερους. Δόξα τω θεώ, είναι μεγάλη η δεξαμενή.