Οι "Ιστορικοί περίπατοι" και η "Σοφία"

Εκτός από το αγαπημένο μου Big Bang Theory (Star), μόνο οι εκπομπές της ΕΡΤ με πείθουν να δω τηλεόραση -για την ακρίβεια ERT webtv.

Έτσι, βλέπω ανελλιπώς τη ρωσική σειρά Σοφία (ΕΡΤ2), η οποία διαδραματίζεται στη Μόσχα του 15ου αιώνα, όπου η Ζωή Παλαιολογίνα ταξιδεύει από τη Ρώμη, για να παντρευτεί τον πρίγκιπα Ιβάν Βασίλιεβιτς. Ο Πάπας πιστεύει ότι μπορεί να τη χρησιμοποιήσει για να προωθήσει τα επεκτατικά του σχέδια, αλλά η Ζωή -που παίρνει πλέον το όνομα Σοφία- προσαρμόζεται πλήρως στο νέο της ρόλο και δεν συνεργάζεται. Παράλληλα, ο πρίγκιπας Ιβάν πολεμάει εναντίον των υπόλοιπων σλαβικών και ταταρικών φυλών, που δεν αποδέχονται την πρωτοκαθεδρία του.
Η σειρά παίζεται στην τηλεόραση κάθε Παρασκευή βράδυ.

Στην ΕΡΤ2 προβάλλεται επίσης ο 5ος κύκλος της σειράς Ντετέκτιβ Μέρντοχ, για την οποία έχω ξαναγράψει εδώ.

Άφησα τελευταία τη νέα εξαιρετική σειρά ντοκιμαντέρ Ιστορικοί περίπατοι της ΕΡΤ1: η δημοσιογράφος Μαριλένα Κατσίμη περπατά και συνομιλεί με νέους ιστορικούς, οι οποίοι την ξεναγούν στην Αθήνα, αφηγούμενοι σημαντικά γεγονότα.

Έτσι, στο πρώτο ντοκιμαντέρ της 31ης Οκτωβρίου, ο Τάσος Σακελαρόπουλος μιλάει για τη δεκαετία 1930-40, που σημαδεύτηκε από την άνοδο στην εξουσία του Ιωάννη Μεταξά και το Αλβανικό Έπος.

Στο δεύτερο, της 15ης Νοεμβρίου, ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης αφηγείται την ιστορία του φοιτητικού κινήματος, από το 1837 -χρονιά που εγκαινιάστηκε το Πανεπιστήμιο της Αθήνας- μέχρι τις 17 Νοεμβρίου του 1973.

Υποθέτω ότι η ιδέα της εκπομπής ξεκίνησε από τους περιπάτους που οργάνωσε τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης, περιγράφοντας γεγονότα της Κατοχής, και οι οποίοι είχαν τεράστια επιτυχία. Οι ξεναγήσεις αυτές, όπως και οι "Ιστορικοί περίπατοι" της ΕΡΤ, αποδεικνύουν πως η ιστορική επιστήμη δεν είναι κάτι βαρετό και στατικό, αλλά μπορεί να γίνει βιωματική αν την υπηρετούν οι σωστοί άνθρωποι. Μακάρι η ΕΡΤ να συνεχίσει την καλή δουλειά, ώστε οι επιστήμονές μας να προσφέρουν τις γνώσεις τους με το θαυμάσιο αυτόν τρόπο.
Δείτε τις εκπομπές εδώ και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Πλατεία Μαγιού

Καλό μήνα!
Πρωτομαγιά των εργατών που διεκδίκησαν το 1886 οκτάωρο στο Σικάγο (εδώ),

του Τάσου Αναστασίου

Πρωτομαγιά των διακοσίων εκτελεσμένων της Καισαριανής (εδώ),
Πρωτομαγιά του περίεργου τροχαίου όπου σκοτώθηκε το 1976 ο Αλέκος Παναγούλης (εδώ).
Χρωστάμε πολλά σε αυτούς τους ανθρώπους. Καλό θα ήταν να το θυμόμαστε, έστω και μπροστά στην κάλπη. Διότι οι ανιστόρητοι κι οι τάχαμου απολίτικοι στέλνουν καραγκιόζηδες και νεοναζί στη Βουλή.

του Τάσου Αναστασίου

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα θυμάμαι τις Μητέρες της Plaza de Mayo (Πλατεία Μαΐου). Εκείνες τις ατρόμητες Αργεντίνες, που μαζεύονταν κάθε εβδομάδα στο Μπουένος Άιρες, ζητώντας να μάθουν για την τύχη των αγνοούμενων παιδιών τους, αλλά και διεκδικώντας τα εγγόνια τους που είχαν δοθεί για υιοθεσία σε στελέχη της δικτατορίας.

"Πού βρίσκονται;"

30.000 ήταν οι αγνοούμενοι μετά την επιβολή του καθεστώτος Βιδέλα τον Μάρτιο του 1976. Μόλις 14 οι τολμηρές που μαζεύτηκαν στις 30 Απριλίου 1977 στην Πλατεία Μαΐου μπροστά στο Προεδρικό Μέγαρο, κάθισαν στα παγκάκια και παρίσταναν ότι έπλεκαν. Όταν οι αστυνομικοί προσπάθησαν να τις διώξουν, αυτές χωρίστηκαν σε ζευγάρια και άρχισαν να βηματίζουν ήρεμα γύρω από την πλατεία (εδώ). Μέχρι το τέλος της χρονιάς εκείνης, οι 14 "Locas" (τρελές) -όπως τις αποκαλούσαν περιφρονητικά οι πραξικοπηματίες- είχαν γίνει 150, παρά τη βία και τις φυλακίσεις.

Και μαζεύονταν κάθε Πέμπτη, μέχρι το 1983, που το καθεστώς επέτρεψε τη διεξαγωγή εκλογών. Έκτοτε, οι Μητέρες διεκδικούσαν την τιμωρία των δολοφόνων, μέχρι την ανάληψη της εξουσίας από τον Κίρτσνερ, οπότε κάποιοι πράγματι δικάστηκαν και τιμωρήθηκαν.
Δεν έμαθαν όλες τι απέγιναν τα παιδιά τους. Πολλά πέθαναν από τα βασανιστήρια και θάφτηκαν σε μαζικούς τάφους και άλλα πετάχτηκαν στον ωκεανό. Οι Μητέρες της Πλατείας Μαΐου, όμως, κατάφεραν να κρατήσουν το δράμα του αργεντινού λαού στη διεθνή επικαιρότητα για πολλά χρόνια.
Δίχως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Χωρίς, από την άλλη, οι αντίπαλοί τους να έχουν τα σημερινά μέσα προπαγάνδας. Μόνο το φόβο. Αυτό το υπερόπλο κάθε εξουσίας. Που εκείνες τον αγνόησαν.

"Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωράμε" (χθες, στην 40ή επέτειο)

Ο αγώνας των αδάμαστων αυτών γυναικών ενέπνευσε δημιουργούς, όπως:
τον σκηνοθέτη Λουίς Πουένσο, του οποίου η συγκλονιστική Επίσημη Ιστορία αναφέρεται στις υιοθεσίες παιδιών των αγνοουμένων, και
τον συγγραφέα Καρίλ Φερέ, που δανείζεται μια από τις Μητέρες για το βιβλίο του Μαπούτσε.

Στο κέντρο η 88χρονη ιδρύτρια Χέμπε ντε Μποναφίνι στη χθεσινή συγκέντρωση (εδώ)

Καθολικώς διαμαρτυρομένων;

"Ελλάς Ελλήνων χριστιανών", ήταν το σύνθημα της Χούντας, και κάποιος ευφυώς πρόσθεσε "Καθολικώς διαμαρτυρομένων".
Ήταν έτσι όμως; Δεν έζησα τη Χούντα, επειδή δεν μέναμε στην Ελλάδα τότε. Όχι, δεν ήμαστε αυτοεξόριστοι, ούτε η οικογένειά μου υπήρξε αριστερή. Ο πιο προοδευτικός ήταν ο βενιζελικός παππούς μου! Από τους συγγενείς μαθαίναμε πως "όλα βαίνουν καλώς, ησυχία, τάξη και ασφάλεια".
Όταν ήρθαμε το 1974, ακόμα κι οι περιπτεράδες δήλωναν αντιστασιακοί. Όσο για τους νέους, φυσικά ήταν όλοι στο Πολυτεχνείο και διηγούνταν ηρωικές ιστορίες. Παραδόξως, κανένας από αυτούς δεν είχε συλληφθεί. Ίσως γι' αυτό απέκτησε τόσο κακό όνομα η "Γενιά του Πολυτεχνείου", στην οποία ανήκαν και πολλά λαμόγια του ΠΑΣΟΚ.
Αν δεν ήταν ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας (εδώ) κι ο Ολλανδός Άλμπερτ Κουράντ (εδώ), με τις φωτογραφίες και το φιλμάκι τους, θα αμφισβητούνταν και η ίδια η εισβολή του τανκ (εδώ).

Το 1974 είχε ήδη κυκλοφορήσει το συγκλονιστικό βιβλίο του Γιάννη Κάτρη, Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα 1960-1974 (εκδ. Παπαζήση), μα δεν ξέρω πόσοι το διάβασαν τότε. Πρόσφατα ανακάλυψα ότι πωλείται ακόμη και μάλιστα σε πολύ προσιτή τιμή.

Χρειάστηκαν δεκαετίες για να μάθουμε ότι, για κάθε Μαρία Δαμανάκη που περνάει θαυμάσια στας Ευρώπας, υπάρχουν μια Πέπη Ρηγοπούλου και μια Αιμιλία Υψηλάντη που βασανίστηκαν απάνθρωπα, χωρίς μετά να εξαργυρώσουν τίποτε.
Και έπρεπε να περάσει μισός αιώνας από την αποφράδα μέρα της 21ης Απριλίου, για να αρχίσει το ξήλωμα του πουλόβερ.

Πρόπερσι κυκλοφόρησε το βιβλίο του Διονύση Ελευθεράτου, Λαμόγια στο χακί (εκδ. Τόπος), το οποίο αποδομεί τον μύθο περί μηδενικού χρέους και Παπαδόπουλου που πέθανε φτωχός. Τα στοιχεία που δίνει για τις σχέσεις με τους εφοπλιστές, τις μίζες από την κατασκευή δρόμων και το κλείσιμο 2.000 δημοτικών σχολείων είναι επαρκέστατα τεκμηριωμένα. Ποτέ άλλωστε στον πλανήτη δεν υπήρξε ολιγαρκής χούντα. Πόσο μάλλον αν είχε στους κόλπους της έναν... Ρουφογάλη.

Δείτε εδώ μια συνέντευξη του δημοσιογράφου-συγγραφέα στην ΕΡΤ:
http://www.gazzetta.gr/plus/article/1074352/lamogia-sto-haki-mia-matia-sta-oikonomika-tis-hoyntas-vid

Σήμερα, όλο και περισσότεροι μιλούν πια για την απογοητευτική αδράνεια του ελληνικού λαού επί δικτατορίας. Σε πολλές περιπτώσεις, η αδράνεια έγινε συνενοχή και αργότερα ξέπλυμα, κατασκευάζοντας την εικόνα αδέκαστων καραβανάδων, οι οποίοι χάρισαν αγροτικά δάνεια, ενώ στην πραγματικότητα ευνόησαν την αστυφιλία και καταβαράθρωσαν την αγροτική παραγωγή.
Ξέρετε, κάτι σαν το μύθο περί γαλλικής αντίστασης στους Γερμανούς.

Παγκόσμια μέρα δασοπονίας

Εκτός από την Ποίηση, η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη και στα Δάση.

Ξέρετε κάτι πιο ποιητικό από ένα δάσος; Ξέρετε πιο όμορφη μουσική από το θρόισμα των φύλλων του και το τραγούδι των πουλιών του;

Δεν θα αναλύσω τις ανθρωποκεντρικές ανοησίες περί χρησιμότητας των δασών. Τα δάση έχουν τα ίδια δικαιώματα με εμάς στον πλανήτη και οφείλουμε να τα σεβόμαστε, εφόσον σεβόμαστε τη ζωή. Μ' άλλα λόγια, λατρεύω τα δάση, επειδή... έτσι.

http://www.wwf.gr/blog/1934-2017-03-21-08-38-13

"Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια, είναι η άνοιξη που δεν έφερες"

Συμπληρώθηκαν σήμερα δύο χρόνια από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Θυμάμαι τη χαρά που νιώσαμε εκείνη τη νύχτα, τον Βαρουφάκη και τον Ντάισελμπλουμ αργότερα, την ελπίδα του δημοψηφίσματος και μετά...
προσγειωθήκαμε.
Καταντήσαμε μήνα με το μήνα να κυνηγάμε την αξιολόγηση. Που κάθε μήνα έχει νέα προαπαιτούμενα. Ενώ οι βασανιστές μας απαιτούν να έχουν λόγο ακόμα και στο πώς θα διαθέσουμε το πλεόνασμα. Με εσωτερική βοήθεια των φωνασκούντων, ασφαλώς.

του Πέτρου Ζερβού από την Εφ.Συν.

Ως ιστορικός, απλώς παρακολουθώ και καταγράφω. Ως άνθρωπος, θυμώνω συχνά.
Κάποιες (αληθινές και όχι νεοφιλελέ) μεταρρυθμίσεις έγιναν, κάποιοι νόμοι ψηφίστηκαν, δειλές ή πιο θαρραλέες αλλαγές έγιναν.
Πολλά μας απογοήτευσαν. Θέματα περιβάλλοντος, εκκλησιαστικής επιρροής, εξωτερικής πολιτικής, πολλά που μπορούσαν να έχουν γίνει χωρίς οικονομικό κόστος, μα δεν έγιναν, το Προσφυγικό που καρκινοβατεί.

Δεν είχα αυταπάτες. Δεν περίμενα θαύματα. Από κάποιους μάλιστα φαφλατάδες ή τυχάρπαστους δεν περίμενα απολύτως τίποτε.
41 χρόνια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν σβήνουν σε δύο χρόνια. Ούτε είναι εύκολο να αλλάξεις μπετοναρισμένες καταστάσεις. Ο Στουρνάρας, για παράδειγμα, ΔΕΝ μετακινείται, επειδή δεν το θέλει ο Ντράγκι. Απλά πράγματα.
Πολλοί φάκελοι άνοιξαν, σκάνδαλα όπως της Novartis ήρθαν στο φως, αλαζόνες εκδότες είδαν τον εισαγγελέα, εκατοντάδες εκατομμύρια που δόθηκαν σε κόμματα και ΜΜΕ -με... "αέρα", όπως είπε ο υιός Ψυχάρης- αναζητούνται.

του Κώστα Γρηγοριάδη από την Εφ.Συν

Οι πολύ φτωχοί και οι μακροχρόνια άνεργοι πήραν κάποια βοηθήματα. Οι αποψιλωμένες υπηρεσίες αγωνίζονται να φέρουν χρήματα στα δημόσια ταμεία.

Είμαστε δεμένοι πισθάγκωνα. Δεν ξέρω αν μπορούσαμε πράγματι να απελευθερωθούμε τον Ιούλιο του 2015. Αν είμασταν έτοιμοι για αυτό που θα ακολουθούσε. Οι προτάσεις εξόδου δεν με πείθουν για τον ρεαλισμό τους. Χωρίς ευρώ θα είμαστε καλύτερα. Μπορούμε να βγούμε όμως χωρίς σχέδιο;

Δεν μιλώ εκ του ασφαλούς. Τα παιδιά μου ξενιτεύτηκαν. Χρωστάμε το σπίτι μας. Έχουμε περιορίσει πολύ τις ανάγκες μας. Ιδίως όσες ήταν πλαστές. Όμως ελπίζω.
Γιατί;
Μα επειδή κοιτάζω την αντιπολίτευση και ανατριχιάζω. Κύμβαλα αλαλάζοντα: Ανθρωπάκια ασήμαντα που έχασαν τη μαρμίτα και χύνουν τη χολή τους. Εγκληματίες που μολύνουν την κοινωνία με το μίσος τους. Εγκάθετοι του συστήματος που ζουν σε βάρος μας. Και κάποιοι που έχουν χάσει την επαφή με την κοινωνία εδώ και χρόνια, περίκλειστοι στον κόσμο τους.
Δεν θα έχουμε ποτέ ξανά την πασοκική ευημερία. Την κοινωνική δικαιοσύνη θα πρέπει να τη διεκδικήσουμε. Να μην ξεχνάμε τι ζήσαμε, πού φτάσαμε, πόσα μπορούμε να πετύχουμε. Και να συνεχίσουμε τις πιέσεις. Διότι μόνο αυτές έχουν αποτέλεσμα. Να αφήσουμε τις σαχλαμάρες περί εθνικής κατάθλιψης και να ξεβολευτούμε.
Ας μην ζητάμε Μεσσίες, ούτε τον Σούπερμαν. Μικρές, καθημερινές αλλαγές μπορούμε. Αρχίζοντας πρώτα από τον πασοκικό εαυτό μας. Που δεν είναι χελιδόνι.

του Τάσου Αναστασίου από την Αυγή.

Και του χρόνου, με γαλοπούλα!

Στην αρχή ήταν η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Αρκουδάκια, καρδούλες, λουλουδάκια. Τρυφερά πράγματα. Αγαπησιάρικα. Δεν γκρινιάζουμε για θέματα που αφορούν τον έρωτα.
Ακολούθησε ο χριστουγεννιάτικος στολισμός των καταστημάτων από τα τέλη Οκτωβρίου. Να τονωθεί ο τζίρος, να ανέβουμε ψυχολογικά, να χαρούμε. Κι αυτό δεκτό, αν και προκαλεί κορεσμό η όλη ατμόσφαιρα.
Φέτος άρχισαν οι αηδίες του Χάλουουιν. Τα πιθήκια των φρι πρες και των νεόπλουτων προαστίων έδωσαν τα ρέστα τους. Μικρή η επιτυχία, αλλά μεγάλα τα περιθώρια βελτίωσης.
Χθες είχαμε το Thanksgiving: εντάξει, εμείς δεν έχουμε ιθαγενείς με φτερά για να σφάξουμε, μα κάτι θα σκεφτούμε. Θα φέρουμε κι άλλες γαλοπούλες από Γαλλία. Εξάλλου, παλιά αποκαλούσαν αυτά τα ταλαίπωρα πουλιά "ινδιάνους" ή "διάνους". Τίποτε δεν είναι τυχαίο, φίλοι μου.

Και φτάσαμε στη Black Friday. Κατά τον εορτασμό της οποίας έχουν χάσει τη ζωή τους ή κατέληξαν στο νοσοκομείο ουκ ολίγοι Αμερικανοί.

Εδώ βλέπουμε τι σημαίνει συνειδητοποιημένη καταναλώτρια.

Αν οι προαναφερθείσες είναι μισοθρησκευτικές γιορτές, η σημερινή είναι απόλυτα θρησκευτική: εορτάζονται ο θεός Χρήμα κι η θεά Κατανάλωση. Με τόση ευλάβεια, ώστε ελάχιστοι έμαθαν πως δύο άνθρωποι κάηκαν στη Μόρια της Χίου. Θυσία στον νεοφιλελευθερισμό κι αυτοί.

Θεωρήστε με σνομπ, αλλά δεν θα πάω για ψώνια. Δεν θα αγοράσω μια περιττή ηλεκτρική συσκευή από ξένες και ντόπιες αλυσίδες που γδέρνουν τους υπαλλήλους τους. Ούτε θα σπρώξω τη μισθωτή των 400 ευρώ για να φτάσω στην "προσφορά", που συνήθως είναι μια άχρηστη μπούρδα.

Πάντως, οι φωτογραφίες από τις δικές μας ουρές δείχνουν πως, όσοι από τους νέους μας δεν μετανάστευσαν ή δεν εργάζονται ανασφάλιστοι, συνέρευσαν έξω από τα πολυκαταστήματα. Χρήμα υπάρχει.

Άντε, Αλέξη, του χρόνου εύχομαι να χαρίσεις κι εσύ τη ζωή σε μια γαλοπούλα, όπως έκανε χθες ο Μπάρακ Ομπάμα. Κι ας είναι γαλλική ή ιταλική.

Έξι χρόνια από το έγκλημα της MARFIN

Στις 5 Μαΐου 2010 πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη διαδήλωση που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Θυμάμαι την ευφορία που επικρατούσε, λόγω της συνύπαρξης εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στους αθηναϊκούς δρόμους.
Όμως είχαμε πάρει πολλή φόρα, κι η κυβέρνηση του ΓΑΠ όφειλε να μας κόψει το βήχα. Τι αξία έχει η ζωή τριών ανθρώπων, μπροστά στο θέλημα των τοκογλύφων;
Ο θάνατός τους κι η άγρια καταστολή συμπληρώθηκαν με την κατασυκοφάντηση των διαδηλωτών από τα βοθροκάναλα. Ούτε λίγο ούτε πολύ, η ευθύνη έπρεπε να διαχυθεί σε όλους μας. Το σοκ έπρεπε να είναι διπλό: τόσο από το θάνατο των τριών υπαλλήλων, όσο και από την ενοχοποίησή μας.

Μας κατηγόρησαν ότι, αφενός εμποδίζαμε τα πυροσβεστικά οχήματα να φτάσουν στο φλεγόμενο κτήριο και αφετέρου ότι βρίζαμε τους εργαζόμενους της MARFIN, επειδή δεν είχαν απεργήσει!
( Εδώ όσα είχα γράψει εν θερμώ εκείνη τη μέρα. Διαβάστε και τα σχόλια)
( Εδώ η ακόμα καλύτερη περιγραφή του Πέτρου Κωνσταντίνου, εκλεγμένου με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον Δήμο Αθηναίων)

http://www.avgi.gr/article/666849/upothesi-marfin-baries-poines-gia-treis-alla-me-anastoli

Βρήκαν ευήκοα ώτα. Ώτα που θα εξακολουθούσαν για χρόνια να τους ακούνε και να τους πιστεύουν. Κάποιοι -δεν ξέρω πόσοι- έχουν υποστεί τέτοια πλύση εγκεφάλου, ώστε έχουν ήδη ξεχάσει τους Σαμαροβενιζέλους, τον Προβόπουλο, τον ΓΑΠ, τον Στουρνάρα, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.

Για το έγκλημα, κατηγορήθηκαν τέσσερα στελέχη της τράπεζας, καταδικάστηκαν μόνο οι τρεις το 2013 και παραμένουν ελεύθεροι, ώσπου να εκδικαστεί η έφεση.
Καθόλου περίεργο σε μια χώρα όπου στέλνουν εύκολα στη φυλακή τους φτωχούς, αλλά οι ιδιοκτήτες τραπεζών κυκλοφορούν ανενόχλητοι, ακόμα κι αν ευθύνονται τόσο για το θάνατο εργαζομένων, όσο και για τη χρεοκοπία ενός άλλου κράτους.

Παράδεισος για ελάχιστους, κόλαση για πολλούς

Διάβασα μια συνέντευξη του Ιγκνάσιο Ραμονέ, διευθυντή επί 20 χρόνια της Le Monde diplomatique, σχετικά με το νέο του βιβλίο Η αυτοκρατορία της επιτήρησης. Κάποια στιγμή, ο Ραμονέ εκφράζει την απογοήτευσή του, επειδή οι Τζούλιαν Άσαντζ, ιδρυτής των περίφημων Wikileaks, και Έντουαρντ Σνόουντεν, που αποκάλυψε ότι η NSA παρακολουθεί άπαντες, αντιμετωπίζονται με αδιαφορία από πολίτες και δημοκρατικές χώρες όπως η Γαλλία.
Παλαιότερα είχα γράψει ότι, σε έναν φυσιολογικό κόσμο, τα ονόματά τους θα είχαν δοθεί σε πλατείες και λεωφόρους, επειδή μας απέδειξαν πως η τύχη μας αποφασίζεται εν κρυπτώ από κάποια καθάρματα και πως ο Μεγάλος Αδελφός του Όργουελ είναι ήδη εδώ.
Όμως, ο Άσαντζ αργοσβήνει στην πρεσβεία του Εκουαδόρ, ενώ ο Σνόουντεν ζει στη Ρωσία, αφού μόνο αυτά τα κράτη τους έδωσαν άσυλο. Και των δύο η ζωή απειλείται από τις ΗΠΑ.

 Πρόσφατα η ICIJ (Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων) αποκάλυψε μέρος μόνο των Panama Papers -από τα οποία απουσίαζαν αμερικάνικες εταιρείες και πολιτικοί- δίνοντας έμφαση μόνο στο όνομα του Πούτιν. Ψάχνοντας το λόγο, τα Wikileaks ανακάλυψαν ότι χρηματοδότες της οργάνωσης είναι τα περιβόητα ιδρύματα Σόρος, Ροκφέλερ και Φορντ, τα οποία φημίζονται για τη συμβολή τους στην αποσταθεροποίηση φιλορωσικών και λατινοαμερικάνικων καθεστώτων. Όσο για τους αμερικανούς κροίσους, αυτοί δεν χρειάζεται να ξενιτευτούν: πηγαίνουν μέχρι το Ντελαγουέαρ ή κάποια άλλη πολιτεία. Για τις ΗΠΑ, ο Παναμάς είναι ανταγωνιστής και πρέπει να αποδυναμωθεί.
Όπως είπε στον Άρη Χατζηστεφάνου ο κύπριος βουλευτής του ΑΚΕΛ Πάμπος Παπαγεωργίου, το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο έγινε με απαίτηση της Γερμανίας, η οποία είναι επίσης φορολογικός παράδεισος! Βρετανία, Ολλανδία και φυσικά Λουξεμβούργο είναι οι άλλοι τρεις υποκριτές που φιλοξενούν μαύρο ή ματωμένο χρήμα.

Ένα πέτρινο σπιτάκι πάνω από ποτάμι στη ΒΔ Αγγλία: με αυτόν τον τρόπο, οι ιδιοκτήτες του δεν πλήρωναν έγγειο φόρο!

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ που δημοσίευσε το Ποντίκι, τουλάχιστον 11 τρισεκατομμύρια δολάρια βρίσκονται κρυμένα σε φορολογικούς παραδείσους! Αν φορολογούνταν με τον μέσο συντελεστή, θα απέφεραν 3,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, με τα οποία τα κράτη θα μπορούσαν να τονώσουν την παγκόσμια ανάπτυξη, να προστατέψουν τους ασθενέστερους, να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.
Το 71% του παγκόσμιου πληθυσμού μοιράζεται μόλις 7,4 τρισεκατομμύρια, ενώ το 0,7% διαθέτει το 45,2% του παγκόσμιου πλούτου, δηλαδή 113 τρισεκατομμύρια δολάρια! Μέχρι το 2005, οι επενδύσεις ανέβαιναν σταθερά σε όλο τον κόσμο. Ακολούθησε η κρίση των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με την οργάνωση Oxfam, σε φορολογικούς παραδείσους καταλήγουν και κεφάλαια που παραχωρούνται από την Παγκόσμια Τράπεζα για την ανάπτυξη χωρών της υποσαχάριας Αφρικής. Κάποια κεφάλαια, επίσης, χρησιμοποιούνται από εταιρείες για δολοφονίες και εκτοπίσεις αγροτών, όπως συνέβη πρόσφατα στην Ονδούρα.
Πολύ φοβάμαι ότι την ίδια τύχη θα είχε και η οικονομική βοήθεια που ο ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι προτείνει να δοθεί σε αφρικανικές χώρες, προκειμένου να βοηθήσουν τους πολίτες τους να βρουν δουλειά και να μην μεταναστεύουν στην Ευρώπη.

 Οι αριθμοί ζαλίζουν. Ωστόσο, φοροαποφυγή σημαίνει φτώχεια, υποσιτισμό, πολέμους και θάνατο για δισεκατομμύρια ανθρώπους. Ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ Πιερ Κάρλο Παντοάν έκανε δραματική έκκληση στους G20 να ενισχύσουν την παραγωγικότητα. Όπως είδαμε, όμως, πολυεθνικές και πολιτικοί μοιράζονται το ίδιο μυστικό. Οι μόνοι που παραιτήθηκαν ώς τώρα ήταν οι πρωθυπουργοί της Ισλανδίας και της Ουκρανίας.
Πέρυσι το καλοκαίρι, συγκλήθηκε ομάδα νομικών διεθνούς κύρους, με επικεφαλής τους πρώην δικαστές Μπαλτάσαρ Γκαρθόν της Ισπανίας και Ραούλ Σαφαρόνι της Αργεντινής. προκειμένου να δημιουργήσουν το νομικό έδαφος για την τιμωρία οικονομικών, περιβαλλοντικών και πολεμικών εγκλημάτων. Η "οικουμενική δικαιοδοσία", όπως ονομάζεται, επιτρέπει σε οποιοδήποτε κράτος να διώκει και να τιμωρεί τέτοια εγκλήματα, τα οποία έμειναν ατιμώρητα στις χώρες όπου διαπράχθηκαν.
Η απομύζηση του πλούτου ενός κράτους και η σφαγή όσων αντιστέκονται είναι ένα οικονομικό έγκλημα. Το οποίο σπανιότατα διερευνάται και τιμωρείται σε χώρες γονατισμένες και λεηλατημένες.

Ο 60χρονος Μπ. Γκαρθόν είναι γνωστός για τους αγώνες που έκανε, προκειμένου να εκδοθεί από την Αγγλία και να δικαστεί στην Ισπανία ο δικτάτορας της Χιλής Α. Πινοτσέτ, αλλά και για να διερευνηθούν εγκλήματα του φρανκικού καθεστώτος.  Ακριβώς για αυτά, η Ισπανία τον έθεσε σε διαθεσιμότητα το 2010 και τον παρέπεμψε σε δίκη το 2012, εν μέσω λαϊκής κατακραυγής.

από εδώ

Ο Γκαρθόν αθωώθηκε, και την εξαφάνιση 114.000 ανθρώπων κατά τον ισπανικό εμφύλιο και τη φρανκική περίοδο, έχει πλέον αναλάβει να διερευνήσει δικαστήριο της Αργεντινής, βάσει της οικουμενικής δικαιοδοσίας.

από εδώ

Πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Τα μέλη της ομάδας νομικών το ξέρει καλά. Πιστεύουν, όμως, ότι σε 10 χρόνια τα πράγματα θα έχουν αλλάξει.
Και έχουν δίκιο: προτού ιδρυθεί η Greenpeace, πόσοι ενδιαφέρονταν για το περιβάλλον; Ποιος μπορούσε να φανταστεί το 1945 ότι ένας ΟΗΕ, έστω και περιορισμένος πολιτικά, θα έπαιζε σημαντικό ρόλο για δεκαετίες; Ενέργειες που δείχνουν ουτοπικές, με το πέρασμα των χρόνων γίνονται τόσο οικείες, ώστε αδυνατούμε να θυμηθούμε πώς ζούσαμε χωρίς αυτές.

Κι αν αναρωτιέστε πώς αποφάσισα να γράψω για αυτό το θέμα σήμερα, έκτη επέτειο του Καστελόριζου, θα σας θυμίσω ότι εκείνα τα χρόνια υπήρχαν πληροφορίες για πειραγμένα οικονομικά στοιχεία, φούσκωμα του ελλείμματος, εμπλοκή ειδεχθών τραπεζών και συνεννοήσεις με το ΔΝΤ πίσω από την πλάτη μας. Όμως, στις 23 Απριλίου του 2010 κανείς δεν σκεφτόταν να παραπέμψει σε δίκη τον πρωθυπουργό και τον υπουργό οικονομικών.
Ίσως κάποτε να γίνει κι αυτό. Οι Ισλανδοί το έκαναν και αισθάνονται θαυμάσια!

21.4.1967: Σχεδόν 50 χρόνια!

Πριν από 49 χρόνια, μπήκαν στην πόλη οι οχτροί:

Από παρέλαση (@fwnhlogikhs)

Οι δημοκράτες γέμιζαν τις φυλακές και τους τόπους εξορίας, αλλά οι υπόλοιποι γιόρταζαν την επέτειο με ισχυρές δόσεις αυθεντικού κιτς:

Καστοριά 21.4.1971 (από http://oladeka.com/)

Η Χούντα διήρκεσε μέχρι το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Στη δίκη που ακολούθησε, οι πρωταγωνιστές της πιο μαύρης σελίδας για τη χώρα καταδικάστηκαν σε ισόβια:

από @FragileAlex

Κάποιοι, όμως, κράτησαν στενή επαφή με τα χουντικά καθάρματα, που τους έστελναν ευχές:

από @Nickyfot

Σήμερα, ο φασισμός έχει πολλά πρόσωπα. Κάποιοι τον πολεμάνε με όποιον τρόπο μπορούνε, όπως οι αμερικανοί πολίτες που ελπίζουν να ενταφιάσουν σύντομα τον Ντόναλντ Τραμπ:

Κάποιοι άλλοι τον θωπεύουν ιδιοτελώς, όπως ο Κυριάκος τον Κασσιδιάρη:

Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Μάριο Λώλο

Στο Ισραήλ, ο φασισμός στρέφεται κατά των Παλαιστινίων:

ακόμα και των παιδιών:

Δυστυχώς η Ευρώπη, που προκάλεσε δύο παγκόσμιους πολέμους, ίσως εκκολάπτει τον τρίτο.

Ήταν 17 του Απρίλη...

... 2011, όταν χάσαμε τον "Νικόλα μας", λίγες μέρες μετά το θάνατο και του Μανώλη Ρασούλη:



... 2012, όταν ο Μητροπάνος μας αποχαιρέτησε με ένα λεβέντικο ζεϊμπέκικο:

Η φετινή ντροπή

• 4 Απριλίου 1968: Δολοφονήθηκε ο "I have a dream" Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Το όνειρό του για έναν δίκαιο κόσμο στοιχειώνει ακόμα τον πλανήτη. Ήξερε πως υπήρχαν σχέδια για τη δολοφονία του, αλλά δεν κρύφτηκε, δεν σώπασε.

 

 

• 4 Απριλίου 2012: ένας πυροβολισμός στην Πλατεία Συντάγματος ταράζει τη μίζερη ζωή μας. Ο συνταξιούχος φαρμακοποιός Δημήτρης Χριστούλας αυτοκτονεί, αφήνοντας ένα σημείωμα, στο οποίο ακουμπά την ελπίδα του μόνο στους νέους.

 

• 4 Απριλίου 2016: Πρωί πρωί, μια φωτογραφία δείχνει ότι η Δύση έχει διαβεί πλέον τον Ρουβίκωνα, στέλνοντας απελπισμένους ανθρώπους στο απειλητικό άγνωστο. Παρέβη δηλαδή το διεθνές δίκαιο για τους ικέτες που φτάνουν στην αυλή της. Από εδώ και πέρα, αφού το ταμπού έπεσε χωρίς αντιδράσεις, είναι ικανή για τα πάντα. Κυρίως απέναντι στους πολίτες της. Αυτοί, βεβαίως, κοιμούνται και ονειρεύονται τη Λεπέν.

 
  

Η σπίθα που έφερε την πυρκαγιά

Πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν σήμερα από την πρώτη ειρηνική διαδήλωση κατά του Άσαντ στη Συρία.
Στο πλαίσιο της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης, που ελάχιστα ήταν αραβικής έμπνευσης και μόνο στην Τυνησία έφερε την Άνοιξη, οι Δυτικοί σκέφτηκαν να απαλλαγούν και από τον εκλεγμένο Άσαντ, που εκνευρίζει και το Ισραήλ, αφού τον στηρίζουν Ιρανοί και Ρώσοι.

Η αντίδραση του Άσαντ ήταν βάρβαρη και οι διαδηλώσεις έγιναν ένας ωραίος εμφύλιος. Χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν και εκατομμύρια εκτοπίστηκαν από τις εστίες τους μέσα στην ίδια τη Συρία.
Σύντομα, στο σκηνικό εμφανίζεται ο ISIS και άλλες εξτρεμιστικές οργανώσεις, που προκαλούν συνθήκες κόλασης.
Καθώς ο πόλεμος συνεχιζόταν, ο Λίβανος πρόσθεσε 1,4 εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες στον δικό του πληθυσμό (που ήταν μόλις 4,4 εκατομμύρια). Το ίδιο κι η Ιορδανία, που φιλοξενεί ήδη Παλαιστίνιους εδώ και χρόνια.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν τα σύνορα με την Τουρκία, ευελπιστώντας να φτάσουν στην Ευρώπη.

Η βραβευμένη φωτογραφία του Γιάννη Μπεχράκη

Εδώ κάπου μπαίνουμε κι εμείς στην εξίσωση. Υπολογίζεται ότι 2.600 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων πολλά μωρά, πνίγηκαν στο άλλοτε γελαστό Αιγαίο Πέλαγος.
Όμως, η ΕΕ κλείνει την πόρτα της,

του Soloup από το Ποντίκι.

και για την ώρα, είμαστε οι μόνοι Ευρωπαίοι που δείχνουν συμπόνια για τους κατατρεγμένους. Στη διάσκεψη για το Προσφυγικό, η ελληνική κυβέρνηση αντιλήφθηκε επιτέλους ότι ήταν μόνη:

Πολύ εύστοχο το σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη από το Ποντίκι

Οι Ευρωπαίοι ήταν αυστηροί απέναντί μας, ενώ παρακαλούσαν τον νέο παίκτη:

Από τους Times

Ανάμεσα στους φράχτες που υψώνουν οι γείτονές μας και στην άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων παντού στην ΕΕ, ο Ερντογάν βρήκε ευκαιρία να παζαρέψει τον ανθρώπινο πόνο:

του βραζιλιάνου Latuf

Το μέλλον για όλους προβλέπεται ζοφερό.

Ας μιλήσουμε για τη Γυναίκα

Ημέρα της Γυναίκας σήμερα. Αναρωτιέμαι πότε μετατράπηκε σε μέρα για λουλούδια, δωράκια και  χαζοχαρούμενα "χρόνια μας πολλά".
Οι εργάτριες στις βιοτεχνίες ενδυμάτων την 8η Μαρτίου του 1857 στη Νέα Υόρκη δεν συγκρούστηκαν με την αστυνομία για φθηνότερα πέδιλα στιλ Sex & the City. Ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, ωράριο 10 ωρών (!) και ισοτιμία των δύο φύλων.

Στις 8 Μαρτίου του 1908, κι αφού τίποτε δεν είχε αλλάξει, οι εργάτριες των ίδιων εργοστασίων διαδήλωσαν και πάλι, ζητώντας επίσης δικαίωμα ψήφου και κατάργηση της παιδικής εργασίας. Το 1910, κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς, η Κλάρα Τσέτκιν πρότεινε να τιμούνται οι εργαζόμενες γυναίκες στις 8 Μαρτίου. Εξαιτίας των ιδεών της, η Τσέτκιν ήρθε σε σύγκρουση με τον Λένιν και λοιδορήθηκε από τη γερμανική εξουσία. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίστηκαν και οι "σουφραζέτες" που διαδήλωναν διαρκώς για το δικαίωμα ψήφου, παρά το ξύλο που έτρωγαν από την αστυνομία. *

Άλλωστε, στην "πολιτισμένη" Ελβετία η γυναικεία ψήφος καθιερώθηκε μόλις το 1971, ενώ στη μακρινή Νέα Ζηλανδία το 1893! Οι... βλάχοι του Ειρηνικού προηγήθηκαν 78 χρόνια.

Η σημερινή μέρα, λοιπόν, ανήκει στις γυναίκες που αγωνίζονται για την ισότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αειφορία της Γης, την Ειρήνη, την απάλειψη του πόνου και της φτώχειας, την εκπαίδευση, τη Δικαιοσύνη, την προστασία των αδυνάτων, την αληθινή Δημοκρατία.

• Στις Αφρικανίδες που μάχονται τη φρικτή πρακτική της κλειτοριδεκτομής,  
• Στις Κούρδισσες που πολεμάνε τον ISIS. 
• Στα κορίτσια της Σαουδικής Αραβίας που προσπαθούν να υπάρξουν ως αυτόνομες προσωπικότητες. 
• Στις πρόσφυγες που περνούν τα σύνορα για να προστατέψουν τις οικογένειές τους. 
• Στις αλληλέγγυες Ελληνίδες που έσπευσαν στο πλευρό τους από την πρώτη μέρα.

Κι αν θέλετε οπωσδήποτε κάποια ονόματα,

• Στη Μαλάλα, την πακιστανή έφηβη που πυροβολήθηκε στο κεφάλι επειδή έγραφε στο μπλογκ της για το δικαίωμα των γυναικών στην εκπαίδευση, βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης και συνεχίζει να αγωνίζεται για τον ίδιο σκοπό.
• Στην επίσης νομπελίστρια Αρουντάτι Ρόι, που άφησε την προσοδοφόρα συγγραφή, για να σταθεί δίπλα στους πάμφωχους Ινδούς, οι οποίοι αγωνίζονται να μην γίνουν τα θηριώδη φράγματα που καταστρέφουν τη γη και τη ζωή τους.
• Στην Μπέρτα Κάσερες από την Ονδούρα, που δολοφονήθηκε την περασμένη Πέμπτη, ανήμερα των γενεθλίων της, επειδή είχε αφιερώσει τη ζωή της στην προστασία του περιβάλλοντος και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.** Τα παιδιά της διέμεναν εδώ και καιρό σε άγνωστη τοποθεσία, για να μην δολοφονηθούν κι αυτά.
• Στην ευρωβουλευτίνα Κωνσταντίνα Κούνεβα, θύμα επίθεσης με βιτριόλι το 2008, εξαιτίας της συνδικαλιστικής της δράσης εναντίον των εταιρειών καθαριότητας. Το 2013 είχε δικαιωθεί, αλλά πριν από λίγες μέρες το εφετείο έκρινε πως δεν αποδεικνύεται η ευθύνη της ΟΙΚΟΜΕΤ για την επίθεση!
• Στην Αγγελική Χατζηδημητρίου, η οποία ξυλοκοπήθηκε άγρια από τον σεκιουριτά του εργοστασίου της ΔΕΗ στη Χίο, όταν τον Απρίλιο του 2006 πήγε για να καλύψει δημοσιογραφικά μια φωτιά στο χώρο. Δέκα χρόνια μετά,**** το ΣτΕ απέρριψε αίτηση αναίρεσης του Νοσοκομείου της Χίου, κρίνοντας ότι υπήρξαν ιατρικές παραλείψεις με συνέπεια την παράλυση της άτυχης δημοσιογράφου. Η αποζημίωση μπορεί να φτάσει το 1,6 εκατομμύριο.

Βρισκόμαστε στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και παρατηρούμε έκπληκτοι ότι, αντί να εξελισσόμαστε, βυθιζόμαστε στη βαρβαρότητα. Δεκάδες μικροί και μεγάλοι πόλεμοι, κατεστραμμένες χώρες, σφαγές αμάχων για παραδειγματισμό, νεκρανάσταση φασιστών και νεοναζί. Πάνω από όλα, όμως, έχουμε απίστευτη βία κατά των γυναικών, οι οποίες κινδυνεύουν και από τα δύο -ή τρία- αντιμαχόμενα μέρη. Εκφοβισμός, εγκλεισμός στο σπίτι, ξυλοδαρμός, ομαδικοί βιασμοί και εκτελέσεις με λιθοβολισμό είναι μερικά μόνο από τα όπλα εναντίον τους.

Το βιβλίο της Ωρίν Κρεμιέ και της Ελέν Ζυλιέν, Ελεύθερες γυναίκες, που εκδόθηκε το 2014 από τη Διεθνή Αμνηστία και τις εκδόσεις Εύμαρος, θα σας πείσει με παραδείγματα ότι,
Στον μισό τουλάχιστον πλανήτη, το πιο επικίνδυνο πράγμα είναι να γεννηθείς γυναίκα. 


* http://www.stokokkino.gr/article/1000000000027520/xatzi Στην εκπομπή Infowar, ο Άρης Χατζηστεφάνου μιλάει για τις σουφραζέτες:
** http://www.efsyn.gr/arthro/kyma-diamartyrias-gia-ti-dolofonia-tis-agonistrias-kaseres
*** http://www.koutipandoras.gr/article/163352/den-ftaiei-i-ergodosia-gia-tin-epithesi-me-vitrioli-stin-koyneva-efeteio-anetrepse
**** http://tvxs.gr/news/ellada/apozimiosi-1-ekat-eyro-gia-ti-dimosiografo-aggeliki-xatzidimitrioy-poy-emeine-anapiri-me

Στην Κυρία του τρένου

Καθόμουν στον ηλεκτρικό και διάβαζα, ακούγοντας μουσική με το ένα μόνο ακουστικό. Ήταν αργά το απόγευμα και πήγαινα να συναντήσω κάτι παλιούς φίλους.
Το ημερολόγιο έγραφε 2011 ή 2012: είμασταν ήδη σε μνημόνιο, μα δεν είχαν ακόμα μεταταγεί δεκάδες μηχανοδηγοί, οι συρμοί ήταν σε σχετικά καλή κατάσταση και τα δρομολόγια συχνά.
Ξαφνικά, με το ελεύθερο αφτί "έπιασα" πολύ κοντά μου μια σιγανή γυναικεία φωνή που έλεγε πως είχε απολυθεί στα πενήντα της και δεν είχε κανέναν στον κόσμο.
Έβγαλα τα γυαλιά μου και στράφηκα: μια γυναίκα στεκόταν ευθυτενής και μας ζητούσε ντροπαλά "μια μικρή βοήθεια". Μελαχροινή, με τραβηγμένα τα μαλλιά σε κότσο, αδύνατη και απλά ντυμένη.

Εκείνο που με εντυπωσίασε ήταν η λίγο μπάσα μα απαλή φωνή και κυρίως το θλιμμένο βλέμμα. Όταν της έδωσα ένα κέρμα, μου χαμογέλασε και απομακρύνθηκε. Τη συνάντησα αρκετές φορές ακόμα εκείνη τη χρονιά. Μιλούσε τόσο σιγανά, που οι περισσότεροι επιβάτες δεν την άκουγαν. Δεν έμοιαζε με τους άλλους επαίτες που κραυγάζουν, αφηγούμενοι απίθανες τραγωδίες.

Για κανα-δυο χρόνια την έχασα. Μάλλον δεν συνέπιπταν οι ώρες μας. Ένα βραδάκι άκουσα πάλι την ίδια φωνή. Η όψη της, όμως, ήταν γερασμένη: βαθιές ρυτίδες αυλάκωναν τα μάγουλα, κάποια δόντια έλειπαν, η πλάτη είχε καμπουριάσει.
Πλέον πουλάει χαρτομάντηλα. Είναι πολύ φτωχικά ντυμένη, και η θλίψη της σου ματώνει την ψυχή.
Όμως διατηρεί πάντα εκείνη την αξιοπρέπεια μιας άλλης εποχής. Τότε που οι άνθρωποι δεν κραύγαζαν και δεν περιέφεραν την προσωπική τους ζωή σε γνωστούς και αγνώστους.

Αν τη δείτε, και κυρίως αν την ακούσετε, αγοράστε ένα πακέτο χαρτομάντηλα. Όχι από οίκτο. Σαν ένα ευχαριστώ προς μια Κυρία που διατήρησε τον αυτοσεβασμό της, ακόμα και μέσα στη φτώχεια.

12.2.1945

Σαν σήμερα, το 1945, υπογράφεται η Συμφωνία της Βάρκιζας, και οι σκληροτράχηλοι αντάρτες παραδίδουν κλαίγοντας τα όπλα τους.

Ακολούθησε ο Εμφύλιος. Που ποτέ δεν τελείωσε...

Ας είμαστε περήφανοι για εμάς τους ίδιους!

Πριν από έναν ακριβώς χρόνο, τέτοια ώρα έκλειναν οι κάλπες. Υπήρχε μια χαρμόσυνη διάθεση σε πολλούς. Είχε έρθει η άνοιξη μέσα στο χειμώνα.
Και λίγες ώρες αργότερα ζούσαμε μια από τις μεγαλύτερες χαρές στη ζωή μας! Και το καλυτερότερο ήταν πως το συνειδητοποιούσαμε.

του Πάνου Ζάχαρη (Ποντίκι)

Δεν έχει κανένα νόημα να θρηνούμε για τις χαμένες ελπίδες. Ελάχιστοι, φαντάζομαι, πίστεψαν ότι οι αγορές θα χόρευαν στον δικό μας το ρυθμό, θα εφαρμοζόταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή ότι θα αλλάζαμε την Ευρώπη. Απλώς δεν αντέχαμε άλλο τη ζωή μας τη σκυφτή. Θέλαμε πάση θυσία να απαλλαγούμε από τους κουίσλινγκ. Να πάρουμε μια ανάσα και να χαμογελάσουμε χωρίς τύψεις.
Λαχταρούσαμε λίγη περηφάνια και τη βρήκαμε,

• στην έκφραση του Ντάισελμπλουμ, όταν άκουσε τον Βαρουφάκη, και 
• στο 62% που ψήφισε ΟΧΙ, εν μέσω κλειστών τραπεζών, τρομοκράτησης από τα βοθροκάναλα και ατελείωτης αναμονής μπροστά στα ΑΤΜ. 

Είχαμε ξαναβρεί τη χαμένη μας τιμή. Και δεν χρειάστηκε να καβγαδίσουμε στις ατέλειωτες καθημερινές ουρές. Αντίθετα, πιάναμε συνήθως κουβέντα ή βοηθούσαμε τους "πρώτη φορά με κάρτα".

Δεν θέλω να πιστέψω ότι η πολύμηνη διαπραγμάτευση ήταν στημένη. Ούτε πως η κυβέρνηση μάς πρόδωσε. Πιστεύω ότι αρκετοί ήταν έτοιμοι για συμβιβασμό από την αρχή ή συμβιβάστηκαν στην πορεία. Όχι όλοι.
Ούτε αυτοί που έφυγαν, συνέχισαν άμεμπτα. Κάποιοι είπαν φοβερά πράγματα, που δεν αρμόζουν σε αριστερούς. Ή, μήπως, οι αριστεροί λένε και κάνουν φοβερά πράγματα ο ένας στον άλλον, επειδή νιώθουν προδομένες τις ίδιες τις ιδέες τους; 
Τώρα που το σκέφτομαι, οι δεξιοί κι οι νεοφιλελέδες έχουν μονάχα τσέπη. Κι αυτή γεμίζει ή αδειάζει. Δεν προδίδεται. Καρφώνουν ο ένας τον άλλο μόνο για το χρήμα που έχασαν.

Δεν νιώθω θλίψη σήμερα. Ίσως επειδή δεν περίμενα πως τα καθάρματα που εκπροσωπεί ο Σόιμπλε θα ανέχονταν να αλλάξει κάτι από το καταστροφικό τους σχέδιο. Και θα χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο. Κάθε μέσο, κυριολεκτικά.
Δεν νιώθω θλίψη, επειδή η περσινή 25η Ιανουαρίου ήταν μια από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου! 
Δεν νιώθω θλίψη, επειδή στις 5 Ιουλίου έπαψα να ζηλεύω τους Κυπρίους για το ΟΧΙ τους. Σκέφτομαι μάλιστα να κορνιζάρω το δικό μας. Διότι έστω και για μια μέρα πάψαμε να είμαστε ψηφοφόροι και γίναμε πολίτες. Αν συνεχίσουμε σε αυτόν το δρόμο, δεν θα έχουμε ανάγκη από Μεσσίες και δεν θα κουνάμε σημαιάκια.
Ίσως έτσι εκπαιδεύσουμε και τους πολιτικούς μας να μην μας αποκοιμίζουν με ψέματα, μα να μας κρατάνε σε εγρήγορση με την αλήθεια. Έστω και σε δόσεις.

του Μιχάλη Κουντούρη (Εφ.Συν.)

Όλος ο πλανήτης πονάει

Πέρασε χωρίς να το καταλάβω, αν και είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Για τη Μέρα κατά της κακοποίησης των Γυναικών μιλάω.
Στα νιάτα μου, η ελπίδα ήταν παντού: η Χούντα είχε πέσει, οι αποικίες απελευθερώνονταν, το κοινωνικό κράτος ήταν σχεδόν παντού, νέοι μεγάλοι πόλεμοι δεν υπήρχαν, η σεξουαλική ελευθερία είχε φτάσει και στην Ελλάδα, οι γυναίκες χειραφετούνταν και έπαυαν να συμβιβάζονται με το ρόλο που τους επέβαλλαν οι γονείς και η κοινωνία.
Σήμερα βλέπεις εικόνες στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο και αναρωτιέσαι: πού πήγαν οι προσδοκίες για έναν καλύτερο κόσμο; Γιατί κατρακυλάμε πάλι στη βαρβαρότητα;
Γιατί τόσος πόνος, τόσο αίμα και μίσος; Και κυρίως γιατί αυτή η επιθετικότητα προς τους αμάχους; Ίσως είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία, που οι άμαχοι πληρώνουν τόσο μεγάλο φόρο αίματος. Δυσανάλογα μεγάλο. Και όχι μόνο στις εμπόλεμες ζώνες, αλλά και στην κονωνία. Κάθε κοινωνία.

Του Μιχάλη Κουντούρη, από την Εφ.Συν.

Ωστόσο, πολύ καλύτερα τα λέει ο μπλογκερ Πιτσιρίκος  εδώ.
Προσυπογράφω.

Καλό σας μήνα.
 

Η πτώση που άλλαξε την πορεία του κόσμου

Σαν σήμερα, πριν από 16 χρόνια, το τείχος του Βερολίνου διαλύθηκε μαζί με τις αυταπάτες μας.

Τελικά, τα σοσιαλιστικά καθεστώτα δεν ήταν σοσιαλιστικά. Οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης δεν ήταν ευτυχισμένοι. Σε αντίθεση με άλλες χώρες, στέγη, εργασία και εκπαίδευση ήταν εξασφαλισμένες. Η ελευθερία, όμως, ήταν άγνωστη λέξη. Όπως και οι αξίες.

Μπρος στα έκπληκτα μάτια μας, κάποια λαμόγια αγόραζαν όπλα, εργοστάσια και εκτάσεις γης για ένα κομμάτι ψωμί! Νεαροί άξεστοι νεόπλουτοι κινούσαν τα νήματα στην πρώην ΕΣΣΔ, ενώ τα κορίτσια γέμιζαν τα πορνεία της Δύσης και το προσδόκιμο ζωής έπεφτε στα 40 χρόνια.
Τα τελευταία 11 χρόνια του 20ού αιώνα έδωσαν το φιλί της ζωής στον καπιταλισμό, ο οποίος ανασυντάχτηκε και επικράτησε σε όλο τον πλανήτη.
Τον Σεπτέμβρη του 2001 ήταν πλέον έτοιμος να πετσοκόψει την ελευθερία μας, να ισοπεδώσει χώρες ολόκληρες και να διαλύσει όσα δικαιώματα είχαν κερδηθεί με αγώνες και θυσίες χιλιάδων ανθρώπων πριν καν γεννηθούμε.
Το κουτί της Πανδώρας είχε ανοίξει, κι όλοι οι δαίμονες έπεσαν να μας κατασπαράξουν.
Όπως, όμως, και στον όμορφο αρχαιοελληνικό μύθο, στο κουτί έμεινε η Ελπίδα. Που υπόσχεται πως κάτι νέο γεννιέται. Με ωδίνες, αλλά θα γεννηθεί. Κι ίσως αυτό το νέο αλλάξει τη θηριώδη φύση μας. Ίσως αυτό το νέο διαπλάσει έναν καινούριο άνθρωπο, που δεν θα κατασπαράζει για χάρη του χρήματος κανένα πλάσμα.
Δεν θα προλάβω να το δω, αλλά αφήστε με να το φανταστώ...

Υ.Γ. Ο Άρης Χατζηστεφάνου είχε κάνει πέρυσι μια πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή για τα 25χρονα από την πτώση του τείχους. Μπορείτε να την ακούσετε, πατώντας το βελάκι σε αυτή τη διεύθυνση

Ευχαριστώ την εφημερίδα μου!

Τρία χρόνια πριν, τον Νοέμβρη του 2012, κρατούσα στα χέρια μου το πρώτο φύλλο της Εφημερίδας των Συντακτών και την ξεφύλλιζα με συγκίνηση. Καμιά σχέση με τις φυλλάδες των συγκροτημάτων. Το εξώφυλλο θύμιζε πολύ τη μακαρίτισσα Ελευθεροτυπία, αφού δημοσιογράφοι και πρώην εργαζόμενοι σε εκείνην κυρίως ήταν όσοι έκαναν το θαρραλέο βήμα στο κενό:
Έβαλε ο καθένας το ίδιο ποσό ως αρχικό κεφάλαιο και δημιούργησαν την πρώτη συνεταιριστική εφημερίδα, όπου θα έπαιρναν όλοι τον ίδιο -χαμηλό- μισθό, αρκεί φυσικά να υπήρχαν έσοδα.

http://www.efsyn.gr/afieromata/3-hronia-efsyn

Μολονότι τη στήριξα, αγοράζοντάς την φανατικά κάθε μέρα, δεν περίμενα ότι θα άντεχε. Οι νέοι δεν διαβάζουν κι οι ηλικιωμένοι δεν σπαταλούν λεφτά σε εφημερίδες. Κάθε μέρα κοιτούσα με αγωνία πόσα φύλλα είχαν απομείνει στον περιπτερά μου: την αγόραζαν ή έμενε στο ράφι; "Μην βιάζεσαι, δεν την έμαθαν ακόμη", μου έλεγε εκείνος γελαστός.
Στα χρόνια που πέρασαν, όχι μόνο κατάφερε να γίνει βιώσιμη, να δημιουργήσει ιστοσελίδα με μεγάλη επισκεψιμότητα και να κάνει τα καλύτερα ρεπορτάζ, αλλά φιλοξένησε όλες τις απόψεις και τα πιο έξυπνα σκίτσα, κερδίζοντας το σεβασμό εχθρών και φίλων.

Μαζί με τη ΒΙΟ.ΜΕ, τις Εκδόσεις των Συναδέλφων και κάποιους ραδιοσταθμούς, συμπληρώνουν τη βεντάλια των αυτοδιαχειριζόμενων επιχειρήσεων στην Ελλάδα. Δεν είναι πολλοί, αλλά είναι γενναίοι. Και αλληλοϋποστηρίζονται. Όπως αρμόζει σε τέτοια εγχειρήματα.
Τώρα, δεν ανησυχώ πλέον μην κλείσει. Χρόνια πολλά, αγαπημένη μου εφημερίδα. Πάντα δυνατή, αδέσμευτη και αυτεξούσια.

Η κληρονομιά του Μάνου

Έχουν ακουστεί διάφορα για τον γιο του Μάνου Χατζιδάκι. Συνήθως άσχημα. Ήταν, λοιπόν, πολύ καλή η ιδέα του Αλέξη Βάκη να καλέσει τον Γιώργο Χατζιδάκι το περασμένο Σάββατο στο Κόκκινο. Στην συνέντευξη μίλησαν για την ψηφιοποίηση του αρχείου, για τις άγνωστες παρτιτούρες, αλλά και για το γεγονός ότι σπάνια δίνεται η άδεια για την εκτέλεση έργων του Χατζιδάκι (ακριβώς για να μην... εκτελούνται κυριολεκτικά).
Μπορείτε να ακούσετε τη συνέντευξη εδώ:
http://www.stokokkino.gr/archive.php