Κάποιοι φίλοι με ρωτούν για το τουίτερ. Όπως καθετί σε αυτή τη ζωή έχει και την καλή και την κακή πλευρά του.
Ο χρήστης διαλέγει αν επιθυμεί απλώς να χαχανίζει ή να διασκεδάζει ενημερωνόμενος. Είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Βρίσκεις μέσα όλους τους τύπους ανθρώπων που υπάρχουν και στην πραγματική ζωή.
Πολλοί βρίζουν χυδαία και καννιβαλίζουν τα θύματά τους. Άλλοι προτιμούν τον πολιτισμένο διάλογο.
Ένα καλό δείγμα διαξιφισμών είναι αυτή η συζήτηση μεταξύ του συμβούλου Σαμαρά
Γιώργου Μουρούτη , με τον δημοσιογράφο/μπλόγκερ/συγγραφέα/υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ στα Δωδεκάννησα,
Χριστόφορο Κάσδαγλη.
Ελπίζω να σας ανοίγει:
https://twitter.com/KasdaglisC/status/556907140993269760
Οι πολιτικοί συνήθως την πατάνε, επειδή δεν είναι αξοικειωμένοι με το μέσο ή δεν καταλαβαίνουν πόσο ωραίος στόχος είναι αυτό που ανεβάζουν. Τρανό παράδειγμα ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, που ανέβασε την παρακάτω φωτογραφία από μια συγκέντρωση στο Βύρωνα, με αποτέλεσμα να γραφτούν απολαυστικά σχόλια:
Κάποιοι πολιτικοί είναι πολύ δημοφιλείς στο τουίτερ:
 |
| από τον @parallilos |
(στις δύο επόμενες δεν σημείωσα τον δράστη):
Χάρη στο τουίτερ, έχουμε αποδείξεις ότι ασφαλίτες παριστάνουν τους μπαχαλάκηδες, ότι ο κατηγορούμενος για τον εμπρησμό στη
Marfin δεν μπορούσε να είναι την ίδια ώρα σε δύο διαφορετικά μέρη, φορώντας διαφορετικά ρούχα.
Χάρη στο τουίτερ, οργανώσεις και δομές αλληλεγγύης όπως το
Κοινωνικό Ωδείο στον Βύρωνα ενημερώνουν για τη δράση τους και ζητούν στήριξη.
Χάρη στο τουίτερ, μαθαίνουμε τι συμβαίνει στη Χαλκιδική, κάνουμε μποϊκοτάζ στην κόκα κόλα και στηρίζουμε αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις όπως η ΒΙΟ.ΜΕ ή έντυπα όπως το UNFOLLOW.
Χάρη στο τουίτερ, μικρά κόμματα μπορούν να προωθήσουν βιντεάκια και μηνύματα δωρεάν.
Δείτε (για να θυμηθείτε τι έχουμε περάσει) το σποτάκι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ, το οποίο είναι πραγματικά χειροποίητο.
Θεωρώ ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λείπει από το κοινοβούλιο. Δεν έλειψε ποτέ, όμως, από τους δρόμους και τους αγώνες. Τα παιδιά αυτά κάνουν τόσα χρόνια όσα θα έπρεπε να είχε κάνει το ΚΚΕ:
