Αστικοί και αστυνομικοί μύθοι

Μέρα αφιερωμένη στον Έρωτα η σημερινή. Ξέρετε, εκείνο το φτερωτό, γυμνό παιδάκι της Αφροδίτης, που έριχνε τα βέλη του στους ανθρώπους, για να γελάει με τα καμώματά τους.
Ο Σέξπιρ μάς έχει αφηγηθεί πολλές ιστορίες έρωτα. Η αγαπημένη μου είναι το Όνειρο θερινής νύχτας, όπου υπάρχει τέτοιο μπέρδεμα στο ποιος αγαπάει ποιον σε ένα ειδυλλιακό δάσος, ώστε αδιαφορείς για την έκβαση και απλώς το απολαμβάνεις.

Για τον έρωτα θα σας μιλήσω, λοιπόν. Χωρίς χολιγουντιανή ζάχαρη:

• Πολλοί θα είδατε αυτό το πανό, είτε από κοντά είτε στο διαδίκτυο. Είναι από τη διαδήλωση για το Ασφαλιστικό. Τι σημαίνει, όμως;

Λένε πως ο νεαρός που κρατάει το πανό είναι τέως Συριζαίος και νυν ΛΑΕτζής, που αγαπάει μια Αλεξάνδρα, η οποία παρέμεινε στον ΣΥΡΙΖΑ (κάποιοι προσθέτουν ότι έγινε μετακλητή υπάλληλος σε υπουργείο) και απείλησε τον καλό της πως θα τον άφηνε αν αυτός πήγαινε στη διαδήλωση. Ο νεαρός πήγε και σήκωσε αυτό το πανό, πληροφορώντας την ότι θυσιάζει την ασφάλισή του, αρκεί να μην χωρίσουν.
Δεν ξέρω πόση αλήθεια κρύβει αυτή η ιστορία, αλλά είναι σίγουρα γοητευτική.

• Πρόσφατα ανακάλυψα ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο σουηδός δημοσιογράφος Π. Βαλέε και η ποιήτρια σύζυγός του Μ. Σγιεβάλ έγραψαν μαζί δέκα αστυνομικά μυθιστορήματα, με ήρωα τον αστυνόμο Μάρτιν Μπεκ. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι εκδόσεις Γράμματα εξέδωσαν τέσσερα από αυτά: Το τέρας, Ροζάννα, Ο άνθρωπος που έγινε καπνός και Ο άνθρωπος που καθόταν στο μπαλκόνι. 

Σε αντίθεση με τα "τούβλα" των 600 σελίδων που γράφουν οι σημερινοί Σκανδιναβοί, αυτά τα βιβλία είναι μικρού σχήματος και περίπου 200 σελίδων το καθένα.

Τόσο ο Μπεκ, όσο κι οι συνεργάτες του, είναι φιλότιμοι αστυνομικοί, που πασχίζουν να καταλάβουν τις αλλαγές στη σουηδική κοινωνία, καθώς η ασφάλεια που νιώθουν πλέον οι πολίτες, χάρη στο κοινωνικό κράτος, συμβαδίζει με μάστιγες όπως ο αλκοολισμός, τα ναρκωτικά, η εγκληματικότητα και η παιδεραστία. Εκείνη την εποχή μάλιστα, τα ήθη δεν ήταν τόσο ελεύθερα όσο έγιναν αργότερα. Ο Μπεκ κι οι συνεργάτες του δεν είναι υπεράνθρωποι, δεν διαθέτουν τα σημερινά τεχνολογικά μέσα και συχνά θυσιάζουν την προσωπική τους ζωή. Η ανταλλαγή στοιχείων και πληροφοριών μεταξύ κρατών απαιτούσαν πολλές μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων οι αστυνομικοί μελετούσαν ξανά και ξανά ό,τι είχαν στα χέρια τους. 

Το πιο γοητευτικό στοιχείο, όμως, είναι η περιγραφή της Σουηδίας του ΄60 -πριν ακόμα γίνει συνώνυμη με τον ευρωπαϊκό παράδεισο- η οποία συνδυάζεται με ανάλαφρο χιούμορ και συμπάθεια για τους ανθρώπους. Κι αυτό μου δείχνει ότι οι Σγιεβάλ και Βαλέε ήταν αγαπημένοι σύντροφοι που μοιράζονταν κοινές αξίες. Κάτι σπάνιο για τα σύγχρονα συγγραφικά δίδυμα, τα οποία προσπαθούν συνήθως να κερδίσουν δόξα και χρήμα όσο ακόμα το σκανδιναβικό αστυνομικό μυθιστόρημα πουλάει. 

 

Χένινγκ Μάνκελ, ο συγγραφέας και ανθρωπιστής.

Μετά τον υπέροχο Εδουάρδο Γκαλεάνο, χθες πέθανε από καρκίνο ο σουηδός Χένινγκ Μάνκελ, γνωστός ως λογοτεχνικός πατέρας του αστυνόμου Βαλάντερ, αλλά και δραστήριος ακτιβιστής.
Όταν ερωτεύεσαι ένα βιβλίο, συνήθως δεν καταλαβαίνεις αμέσως το λόγο. Μπορεί να είναι το θέμα του, η λογοτεχνική του αξία ή και η δική σου διάθεση τη δεδομένη στιγμή. Μπορεί να είναι και όλα αυτά μαζί.
Για μένα ήταν "Τα σκυλιά της Ρίγα": το 1991, ο αστυνόμος Βαλάντερ ταξιδεύει στη Λετονία, για να ανακαλύψει ποιος δολοφόνησε δυο άντρες, που τα πτώματά τους ξεβράστηκαν στις ακτές της μικρής σουηδικής πόλης όπου ζει. Εκεί, αυτός ο καταθλιπτικός και μονήρης άνθρωπος θα αντικρίσει μια χώρα όπου τα πάντα είναι ρευστά και επικίνδυνα, αφού η ΕΣΣΔ μόλις έχει καταρρεύσει, αλλά η Δημοκρατία είναι άγνωστη λέξη.
Λίγα χρόνια αργότερα, το BBC θα ζωντανέψει στη μικρή οθόνη τα βιβλία του Μάνκελ, με τον Κένεθ Μπράνα στο ρόλο του Βαλάντερ. (Νομίζω ότι ο σαιξπηρικός αυτός ηθοποιός είναι μακράν καλύτερος του σουηδού συναδέλφου του.)

http://www.tanea.gr/news/culture/books/article/5014413/to-melagxoliko-telos-enos-ntetektib/

Όμως ο Μάνκελ δεν είναι απλώς ένας μεγάλος συγγραφέας. Υπήρξε ένας σπουδαίος άνθρωπος, προτού ακόμα επινοήσει τον Βαλάντερ. Από την εποχή που βρέθηκε τυχαία στη Γουινέα Μπισάου στα 22 του και παρέμεινε στη Μοζαμβίκη από ένα καπρίτσιο της τύχης: επειδή το αεροπορικό δρομολόγιο για την Ευρώπη δεν πραγματοποιήθηκε εκείνη την εβδομάδα!
Έτσι, ένας νεαρός Σουηδός με αριστερές ιδέες δίδαξε θέατρο και ανέβασε "Λυσιστράτη", διασκευάζοντας ελαφρά το αριστούργημα του Αριστοφάνη, ώστε να γίνεται αντιληπτό από τους ενθουσιώσεις αλλά αγράμματους θεατές.  
 
Στα 45 χρόνια που πέρασαν από τότε, ο Μάνκελ έγραψε θαυμάσια αστυνομικά βιβλία, ίδρυσε εκδοτικό οίκο για να εκδίδει συγγραφείς που θα έμεναν στην αφάνεια, δίδαξε θέατρο και φρόντισε χιλιάδες ορφανά παιδιά στην Αφρική.
Δεν δίστασε να πάρει μέρος το 2010 στην αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα και ήταν αυτόπτης μάρτυρας κατά τη δολοφονία 9 συνταξιδιωτών του από τους Ισραηλινούς. Διαδήλωσε και διαμαρτυρήθηκε για την αδικία και τον πόλεμο.
Το 2011 έδωσε συνέντευξη στους Μικέλα Χαρτουλάρη και Ανταίο Χρυσοστομίδη, για την εκπομπή Οι κεραίες της εποχής μας:

http://webtv.ert.gr/katigories/politismos/12avg2015-i-kerees-tis-epochis-mas/

Πίστευε πως δεν αρκεί να γράφεις, πρέπει και να ενεργείς.  Και υπηρέτησε αυτή την άποψη σε όλη του τη ζωή.

Πάντα θα επιστρέφω...

Ο Θοδωρής Καλλιφατίδης γεννήθηκε στους Μολάους το 1938 από Πόντιο πατέρα, ο οποίος υπέστη διώξεις για τις ιδέες του. Αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στη Σουηδία, όπου του δόθηκε η ευκαιρία να σπουδάσει και να γίνει καθηγητής πανεπιστημίου.
Πάνω από όλα, όμως, ο Θοδωρής Καλλιφατίδης είναι ένας σημαντικός συγγραφέας, που γράφει και στις δύο γλώσσες, και γλυκύτατος άνθρωπος.
Απόψε, στο καφέ του Ιανού συζήτησε με το δημοσιογράφο του ΒΗΜΑ Fm Νίκο Θρασυβούλου για τη ζωή του στις δύο πατρίδες. Αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσετε το βίντεο:



Στο 1.21.50, ο Θρασυβούλου του ζητά να σχολιάσει τη νέα κυβέρνηση και εκείνος απαντά ότι δεν έχει τέτοιο δικαίωμα, δεδομένου ότι λείπει πενήντα χρόνια από την Ελλάδα. Δεν θέλει καν να ψηφίζει.
Το μόνο που θα ήθελε να σχολιάσει είναι πως στην κυβέρνηση υπάρχουν 37 άντρες και μόλις 7 γυναίκες, από τις οποίες μόνο 1 ή 2 είναι υπουργοί. "Αυτό δεν θα γινόταν ποτέ στη Σουηδία".
Και τότε, ξύπνησε ο ΔΟΛίτης μέσα στον Θρασυβούλου, ο οποίος είπε ειρωνικά ότι στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η Ν. Βαλαβάνη ελέγχεται επειδή συγγενείς της σήκωσαν μεγάλα ποσά προτού κλείσουν οι τράπεζες, η Τ. Χριστοδουλοπούλου δεν έκανε τίποτε για τους μετανάστες και η Ζ. Κωνσταντοπούλου έκανε εξωφρενικά πράγματα ως πρόεδρος της Βουλής!
Αυτό προκάλεσε σάλο στο ακροατήριο, φυσικά, ενώ ο Θ.Καλλιφατίδης τόνισε πως δεν είναι λόγος για να μην μετέχουν ισότιμα οι γυναίκες στην πολιτική, δεδομένου μάλιστα ότι οι Ελληνίδες είναι πιο μορφωμένες από τους Έλληνες.

Τα βρόμικα χέρια κρατούν μαχαίρια

Χθες βράδυ, στον Πολυχώρο των εκδόσεων Μεταίχμιο (Ιπποκράτους 118), παρακολούθησα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με αφορμή το βιβλίο του Κωστή Παπαϊωάννου, Τα καθαρά χέρια της Χρυσής Αυγής. Δεν ήταν παρουσίαση, αλλά συζήτηση του συγγραφέα (http://antiphono.wordpress.com/)με τους δημοσιογράφους-μπλογκερ Αποστόλη Φωτιάδη (http://apostolisfotiadis.wordpress.com/), Κωνσταντίνο Πουλή (http://pouliskonstantinos.blogspot.gr/), Μιχάλη Παναγιωτάκη (http://histologion-gr.blogspot.gr/) και Σπύρο Παπαδόπουλο (http://tovytio.wordpress.com/).

Ευτυχώς υπήρχαν αρκετοί νέοι στο ακροατήριο. Ανάμεσά τους και δύο έφηβοι, οι οποίοι παραπονέθηκαν ότι οι καθηγητές τους δεν αντιδρούν καθόλου όταν ακούνε εθνικιστές μαθητές να προπαγανδίζουν τις γνωστές παπαριές περί Ελλήνων και προγόνων. Βλέπετε είναι σε αυτή την ηλικία που νομίζουν ότι οι μεγάλοι οφείλουν να είναι γενναίοι.

Το κοινό σημείο των εισηγητών είναι το ότι είχαν χτυπήσει το καμπανάκι για τον νεοναζιστικό κίνδυνο, χρόνια προτού αυτός γίνει πασιφανής. Οι εισηγήσεις ήταν πολύ ενδιαφέρουσες και προκάλεσαν πολλές ερωτήσεις, αλλά ο χρόνος ήταν περιορισμένος και κάποιες έμειναν ανείπωτες.
Έτσι, δεν μπόρεσα να κάνω την ερώτηση που με ανησυχεί πολύ:
ακόμα κι αν η κυβέρνηση αυτή πέσει, πάρει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ και βάλει σε εφαρμογή το όποιο σχέδιό του, πώς θα μπορέσουμε να εξαφανίσουμε τη φασιστική νοοτροπία, τη λατρεία της βίας και της ισχύος και το μίσος προς τους άλλους που έχουν διαβρώσει την ψυχή αυτού του 10% (τουλάχιστον), το οποίο υποστηρίζει το ναζιστικό μόρφωμα, παρά τα εγκλήματα που αποκαλύπτονται;

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Τσαρίτσανη!

Θα μάθατε, ίσως, ότι στην Ελευσίνα το δημοτικό συμβούλιο είχε αποφασίσει ομόφωνα να μην επιτρέψει σε χρυσαβγίτες να καταθέσουν στεφάνι τη Δευτέρα. Ίσως επίσης ακούσατε ότι κάποιος που συστήθηκε ως Κασιδιάρης τηλεφώνησε και εξύβρισε τον Δήμαρχο.

Στο Λουτράκι, νεαροί προπηλάκισαν τον βουλευτή της Χ.Α. Στάθη Μπούκουρα (ελληνοπρεπέστατο επώνυμο!), ενώ κατευθυνόταν προς το Μνημείο Ηρώων, και δέχτηκαν την επίθεση της 20μελούς συνοδείας του που καραδοκούσε ανάμεσα στο πλήθος. Η αστυνομία -σε μια κίνηση... αυτοματισμού- έριξε χημικά, παρόλο που υπήρχαν μικρά παιδιά!

Και στις δύο περιπτώσεις, η κατάθεση στεφανιού δεν έγινε. Κάτι φαίνεται να αλλάζει στην αντιμετώπιση της συμμορίας. Έχει πλέον αποδειχθεί ότι οι τσαμπουκάδες περνάνε όταν οι "αντίπαλοι" είναι λίγοι. Δεν τολμούν να τα βάλουν με περισσότερους και, κυρίως, αποφασισμένους.
Η Τσαρίτσανη έκανε την αρχή. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να βγουν μπροστά και να προστατεύουν τους ανθρώπους που τολμούν να σηκώσουν το ανάστημά τους. Δεν γίνεται να περιμένουμε από τους ταλαίπωρους τους δασκάλους να αντιμετωπίσουν μόνοι τη νέα επιδημία, που τώρα πλήττει και ιθαγενείς.

Βεβαίως, δεν λείπουν και οι προσκυνημένοι. Ποτέ δεν έλειψαν από αυτή τη χώρα. Επειδή ποτέ δεν έγινε κάθαρση.
Η LIFO δημοσίευσε στην ιστοσελίδα της τη φωτογραφία που έστειλε αναγνώστρια από τα Καλάβρυτα -ναι, ναι, τα ηρωικά Καλάβρυτα:


Από σήμερα Πέμπτη, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας αρχίζει το αφιέρωμα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης με τίτλο «15 Χρόνια Φεστιβάλ. Μια συναρπαστική διαδρομή». Απόψε στις 8, θα προβληθεί το πιο πρόσφατο ντοκιμαντέρ του διάσημου Χιλιανού Πατρίσιο Γκουσμάν, Νοσταλγώντας το φως.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, ο Λωτοφάγος θα είναι εκεί για να το παρακολουθήσει.
Το πρόγραμμα των προβολών εδώ




Στον Πιτσιρίκο βρήκα αυτό το βίντεο με τον αγαπημένο Ουρουγουανό παραμυθά Εδουάρδο Γαλεάνο, ο οποίος περιγράφει ποιητικά την Ουτοπία που κάποιοι ονειρευόμαστε:

Οι μετανάστες είμαστε άνθρωποι χωρίς σκιά...

Γεννήθηκε το 1938 στους Μολάους της Σπάρτης: «Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος και γεννήθηκε στα Εξώτειχα, μια συνοικία της Τραπεζούντας. Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το ’24, και τα παιδιά του γεννήθηκαν κι αυτά "εξώτειχα", πάντα στην απέξω! Εκείνος κοιτούσε μπροστά, στο μέλλον, κι η μητέρα μου προς τα πίσω: θυμόταν και αφηγούνταν ιστορίες. Ο πατέρσς μου με έκανε άνθρωπο κι η μητέρα μου συγγραφέα».

Ήρθε στην Αθήνα το 1946 και τελείωσε το περίφημο Πέμπτο Γυμνάσιο Αρρένων, που τελείωσαν τόσοι και τόσοι καλλιτέχνες και πνευματικοί άνθρωποι του 20ού αιώνα -όπως ο Μάνος Ελευθερίου με τον οποίο είναι ακόμα φίλοι. Αποφοίτησε με άριστα, αλλά στα χρόνια μετά τον Εμφύλιο σημασία είχε το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, κι αυτά που έγραφε το δικό του ήταν αρκετά για να βρει τις πόρτες του πανεπιστημίου κλειστές.

Τελείωσε τη σχολή του Κουν, αλλά μετά το στρατό μετανάστευσε στη Σουηδία, παίρνοντας μαζί του μόνο «Σεφέρη και Καβάφη». Εκεί έκανε όλες τις δουλειές που κάνουν συνήθως οι μετανάστες αυτού του κόσμου. Μια μέρα πήγε στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και έδειξε το απολυτήριό του στην υπεύθυνη σπουδών. «Μα αυτά είναι ελληνικά!», αναφώνησε αυτή (όπως λέμε «αυτά είναι κινέζικα»). Τον κοίταξε στα μάτια και ρώτησε: «Θέλω να είστε έντιμος. Είναι καλός ο βαθμός σας;» «Πολύ καλός», απάντησε ο νεαρός. Η κυρία τον πίστεψε. Φρόντισε μάλιστα να του εξασφαλίσει και υποτροφία -άλλοι άνθρωποι, άλλο σκεπτικό! Σπούδασε Φιλοσοφία και δίδαξε για κάποιο διάστημα στη σχολή. Έπειτα άρχισε να συγγράφει…

Τα βιβλία του βραβεύτηκαν και κυκλοφορούν σε 14 γλώσσες, αλλά λέει ότι μόνο όταν έγινε γνωστός στην Ελλάδα ένιωσε αληθινά περήφανος! Εξάλλου, εδώ και δέκα χρόνια γράφει και στα ελληνικά. «Στη Σουηδία γνώρισα την πρώιμη επιτυχία με το δεύτερό μου βιβλίο που έγινε σενάριο, ταινία και βραβεύτηκε. Η πρώιμη επιτυχία σε κυνηγάει, διότι πρέπει να την επαναλάβεις. Καλό είναι να ανεβαίνεις τα σκαλιά ένα ένα. Ο πατέρας μου έλεγε: "Κράτησες μέσα σου την αγάπη; Αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του ανθρώπου"».

«Σε τι γλώσσα ονειρεύεστε;»
«Πότε στα ελληνικά και πότε στα σουηδικά. Όταν θέλω όμως να βρίσω και να το ευχαριστηθώ, βρίζω στα ελληνικά»!
«Η σύζυγός σας είναι Σουηδέζα. Πώς είναι οι σουηδές μητέρες;»
«Όπως κι οι Ελληνίδες, μόνο που προετοιμάζουν τα παιδιά τους για την ενηλικίωση και την ανεξαρτησία».
 «Εσείς πώς τα μεγαλώσατε;»
«Με τον σουηδικό τρόπο, αλλά χωρίς να τους δημιουργήσω το άγχος ότι στα 15 θα πρέπει να ζήσουν μόνα τους. Τα έστειλα σε σουηδικό σχολείο για να μην νιώθουν μετανάστες σαν τον πατέρα τους. Οι μετανάστες είμαστε άνθρωποι χωρίς σκιά, επειδή για τους ξένους είμαστε μονοδιάστατοι, δεν βλέπουν το παρελθόν μας. Η τέχνη, η λογοτεχνία φτιάχνουν αυτή τη σκιά! Όλα παντρεύονται: και οι γλώσσες και οι πολιτισμοί. Τελικά δημιουργείται κάτι πιο πλούσιο και ωραίο»
.«Τι σας λείπει από την Ελλάδα;»
« Εκείνο που πάντα θα μου λείπει είναι η γλώσσα. Μπορώ να ζήσω χωρίς ελληνικούς κεφτέδες και ήλιο, αλλά όχι χωρίς ελληνικά. Συγκινούμαι και δακρύζω όταν τα ακούω στο δρόμο!»
«Τι κρατάτε από τις δύο χώρες;»
«Τις μυρωδιές, το βρεμένο χώμα των Μολάων. Και τον αέρα της Στοκχόλμης όταν κατεβαίνει το αεροπλάνο: είναι μοναδικός, σαν να μεγαλώνουν τα πνευμόνια μου.»
«Πώς σκοπεύετε να ζήσετε από δω και πέρα;»
«Αν έχω να γράψω κάτι ακόμα θα το κάνω και μετά θα αφοσιωθώ στην περισυλλογή. Με ενοχλεί η ιδέα να πεθάνω απροετοίμαστος, να πεθάνω έκπληκτος!»
Τα καθαρά μάτια του συγγραφέα Θοδωρή Καλλιφατίδη κοίταξαν την Εύη Κυριακοπούλου και το πρόσωπό του φωτίστηκε από ένα καλοσυνάτο χαμόγελο.

Σκέφτομαι και γράφω

[Γελοιογραφία του Στάθη, στην Ελευθεροτυπία της 12.1.08]

«Οι πολιτικοί παρενοχλούν τους πολίτες», τόνισε τις προάλλες ο Παύλος Μάτεσις σε εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης -η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, πόρρω απέχει από την ιδιωτική, παρά τα κατά καιρούς στραβοπατήματά της!
Και ο Πέτρος Μάρκαρης συμπληρώνει στους "Ορίζοντες" της εφημ. ΤΑ ΝΕΑ/8.1.08: «Η πολιτική αποκτά δομές μαφίας. Ως συγγραφέας, και δη αστυνομικών μυθιστορημάτων, βρίσκομαι στον παράδεισο, αλλά ως πολίτης θλίβομαι βαθιά. Το λεγόμενο σύστημα της διαπλοκής [στο βιβλίο του Ο Τσε αυτοκτόνησε] ήταν υπαρκτό, δεν το επινόησα. Όμως, μέσα σε τέσσερα χρόνια εξελίχθηκε με άλματα!»

Μήπως είναι καιρός πια οι συγγραφείς μας να αρχίσουν να μιλούν, έστω κι αν κανείς σχεδόν δεν τους ρωτά;

Νέα αύξηση στην τιμή γάλακτος, που είναι ούτως ή άλλως η υψηλότερη στην Ευρώπη; Καλά, προχτές δεν έπεσαν κάτι καμπάνες στο καρτέλ γάλακτος; Τα πρόστιμα παραγράφτηκαν κιόλας; Πού είναι η επιτροπή συναγωνισμού οεο;
Μήπως πρέπει να ξανασκεφτούμε την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ; Το λέω γιατί οι διάφορες εταιρείες με σημαία ευκαιρίας, που μας προσφέρουν φθηνές χρεώσεις, στηρίχθηκαν στα δίκτυα του ΟΤΕ, όπως ο κισσός στο δέντρο! Αν υποχρεώνονταν να στήσουν δικά τους, δεν θα μπορούσαν να τον ανταγωνιστούν σε τιμές. Και τους τηλεφωνικούς καταλόγους για να στήσουν τα διάφορα 118.., από κάποια στελέχη του ΟΤΕ τους πήραν και τώρα χρεώνουν πανάκριβα τους αφελείς για τις υπηρεσίες τους! Αν λοιπόν ο ΟΤΕ ξεπουληθεί, ποιος θα μας σώσει από το καρτέλ των τηλεπικοινωνιών;

Εν μέσω του γενικού χαμού, το ΚΚΕ δηλώνει ότι δεν συνεργάζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ. Καβαλήσαμε κιόλας το καλάμι, παιδιά; Κι αν η αύξηση που πήρε η Αριστερά συνολικά είναι περιστασιακή; Αν οι απελπισμένοι πολίτες σάς ψήφισαν δίνοντας μια ευκαιρία στον ίδιο τους τον εαυτό; Μην τους απογοητεύσετε κι αυτή τη φορά με τη μικρόνοιά σας. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι σας πίστεψαν. Σας έδωσαν τη δύναμη να τους βγάλετε από το τέλμα και την αδιαφορία. Μην τους ρίξετε ΠΑΛΙ στο δίλημμα «Σκύλλα ή Χάρυβδη»!

300.000 ευρώ πρόστιμο έφαγε ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος επειδή δυσφήμισε τον πρώην πρύτανη του Καποδιστριακού και πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Μιχάλη Σταθόπουλο.

Κι όμως,

600.000 φύλλα πούλησε το Πρώτο θέμα το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε!!!! Τόσοι ήθελαν να καμαρώσουν τις ερωτικές περιπτύξεις του Ζαχόπουλου; Καλά, χάθηκαν οι τσόντες από τα βίντεο κλαμπ, αδέλφια; Τόσα χρόνια πέρασαν, κι όμως είμαστε ακόμα «ένα απέραντο φρενοκομείο»!

Πάλι στο Μέγαρο ήσουνα;

Ο ήλιος είναι γυναίκα, η θάλασσα άνδρας και το φεγγάρι ένα γεροντάκι! Πού συμβαίνουν όλα αυτά; Στη σουηδική γλώσσα και μυθολογία, όπως μας είπε χτες βράδυ στο Megaron Plus ο Θοδωρής Καλλιφατίδης, έλληνας συγγραφέας που ζει στη Σουηδία από το 1964. Μαζί του, οι Βασίλης Αλεξάκης (Γαλλία) και Πάνος Καρνέζης (Βρετανία) μας μίλησαν για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας Έλληνας που συγγράφει στο εξωτερικό (στη θετή του γλώσσα), τη διπλή ταυτότητα, αλλά και τον πνευματικό πλούτο που του προσφέρει αυτή η ιδιότητα.
«Σε κάποιο συνέδριο, ένας Ρώσος είπε ότι δεν υπάρχει συγγραφέας ο οποίος γράφει σε γλώσσα που δεν είναι η μητρική του, και αν υπάρχει είναι γουρούνι! Όταν ανέβηκα στο βήμα, τον ευχαρίστησα που απέδειξε ότι είμαι αφενός ανύπαρκτος κι αφετέρου γουρούνι!», συνέχισε ο Καλλιφατίδης, εξηγώντας ότι η γαλλική γλώσσα εύκολα μεταφράζεται στα ελληνικά, διότι το 20% των λέξεών της είναι ελληνικής προέλευσης, ενώ η σουηδική δεν έχει κοινά σημεία με τη δική μας ούτε καν στη μυθολογία. Γι’ αυτό, όταν άρχισε να μεταφράζει τα βιβλία του, ανακάλυψε ότι ουσιαστικά έγραφε καινούρια έργα!
Και ο Καρνέζης μεταφράζει ο ίδιος τα μυθιστορήματά του. Τόνισε δε, ότι στο πολυπολιτισμικό Λονδίνο δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερες δυσκολίες στην εύρεση εκδότη για τις Μικρές Ατιμίες του. Όταν τελείωσε το Πολυτεχνείο Πάτρας στα 25 του χρόνια, πήγε για μεταπτυχιακά στην Αγγλία και κατόπιν έπιασε δουλειά στη βιομηχανία. Μην έχοντας επαφές με Έλληνες, έμαθε πλέον να σκέφτεται στα αγγλικά, οπότε ήταν πολύ φυσικό να γράψει το πρώτο του έργο σ’ αυτή τη γλώσσα. Σήμερα είναι πια καταξιωμένος συγγραφέας.
Ο Αλεξάκης κατέφυγε στη Γαλλία την εποχή της δικτατορίας, κατά τη διάρκεια του Μάη του ’68, και έγραφε τα βιβλία του στα γαλλικά μέχρις ότου η μητέρα του, ακούγοντας μια κασέτα με συνέντευξή του στο γαλλικό ραδιόφωνο, ρώτησε: «Καλά όλα αυτά, παιδάκι μου, αλλά εσύ πότε θα μιλήσεις;» Εκείνη τη στιγμή, ο Αλεξάκης αποφάσισε να γράψει το Τάλγκο του στα ελληνικά!
Η περίπτωση, αντίθετα, των άλλων δύο -γερμανόφωνων- συγγραφέων, Άρη Φιορέτου και Περικλή Μανιούδη,,,, δεν παρουσιάζει τέτοιες ιδιαιτερότητες: γεννημένοι στο εξωτερικό από Έλληνες μετανάστες, μελετούν σήμερα την ελληνική γλώσσα με δική τους πρωτοβουλία. Ο Μανιούδης, ο οποίος μεγάλωσε στην Ελβετία και λατρεύει τη Θεσσαλονίκη «γιατί περιτριγυρίζεται από βουνά», μας εξήγησε ότι ο Ελβετός αυτοπροσδιορίζεται από την πόλη ή το χωριό του και δευτερευόντως από το καντόνι του. Το ελβετικό κράτος ως οντότητα είναι κάτι πολύ αφηρημένο γι’ αυτόν!
Η εκδήλωση ήταν εξαιρετική και η αίθουσα «Νίκος Σκαλκώτας» φιλική στον χρήστη. Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι γιατί, αφού υπήρχαν κάμποσες άδειες θέσεις («κάποιοι δημοσιογράφοι δεν ήρθαν», μας είπαν), άφησαν κόσμο να φύγει απογοητευμένος, ενώ μερικοί είδαν τη συζήτηση σε μεγάλες οθόνες στο φουαγιέ!