Ο Σεραφείμ είχε πει τα ίδια!

Όπως τονίζει η ιστοσελίδα Infowar, "εξεγέρθηκαν και οι πέτρες" για τον τρόπο με τον οποίο συνέδεσε ο Λαζόπουλος τις απόψεις του Σόιμπλε με την αναπηρία του.

Παραπέμπει, όμως, σε δημοσίευμα της Ημερησίας, από τον Οκτώβριο του 2014, όταν ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ σχολίασε τη φράση του διάσημου καθηγητή Στίβεν Χόκινγκ, "Ήταν φυσικό να πιστεύουμε στον θεό για όσον καιρό δεν είχαμε αναπτύξει τις επιστήμες", αποδίδοντάς την σε "σύγχυσιν του νοός του, από την αφόρητο σωματική δυστυχία του"!

Φυσικά, δεν άνοιξε μύτη τότε. Ποιος τολμάει να τα βάλει με τους παπάδες στην Ελλάδα;
Την Πέμπτη θα αρχίσει να προβάλλεται στους κινηματογράφους το Spotlight, ταινία που αφορά δημοσιογραφική έρευνα για τους συστηματικούς βιασμούς ανηλίκων από καθολικούς παπάδες στη Βοστώνη. Ποιος τολμάει να αγγίξει τέτοιο θέμα στην Ελλάδα; Δεν υπάρχει; Ή μήπως τα θύματα και οι συγγενείς τους φοβούνται μην στιγματιστούν;

Έναν ακριβώς χρόνο μετά τις δηλώσεις Σεραφείμ, αποκαλύφθηκε ότι ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος προσπάθησε να καλύψει τριπλό βιασμό παιδιού από έφηβο στο Παπάφειο Ίδρυμα, του οποίου είναι πρόεδρος!
Γράφτηκε ότι θα ασκηθούν ποινικές διώξεις σε όλα τα μέλη του Δ.Σ. Έκτοτε, σιωπή...

Ο εχθρός Λάκης κι οι αθώοι εμείς

Είδα την εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου την επομένη, όταν γινόταν χαμός στα κοινωνικά δίκτυα. Με τους Δέκα Μικρούς Μήτσους είχε κερδίσει την εκτίμησή μας. Με το Αλ Τσαντίρι έγινε τηλεοπτικό είδωλο.
Μια λεπτή κόκκινη γραμμή χωρίζει τη επιτυχία από την ψευδαίσθηση ότι είσαι θεός. Κι η γραμμή αυτή είναι το χειροκρότημα. Αν ο χαρακτήρας και η καλλιέργειά σου δεν αρκούν, εύκολα περνάς στην άλλη όχθη.
Δεν είναι εξυπνάδα να εναλάσσεις πολιτικά σχόλια με ηλίθια βιντεάκια, αποφθέγματα καφενόβιων και αποσπάσματα αποβλακωτικών εκπομπών. Με αυτόν τον τρόπο γαργαλάς τα κατώτερα ένστικτα των μικρομεσαίων, αλλά δεν συμβάλλεις στην αυτογνωσία, που είναι και ο απώτερος σκοπός της σάτιρας.
Ο Λάκης δεν θέλει να προβληματίσει ούτε να ανεβάσει το επίπεδο του κοινού του. Μεθάει με το χειροκρότημα και συμπεριφέρεται σαν προφήτης.
Δυστυχώς, η χώρα που γέννησε τη σάτιρα υποκλίνεται μόνο στον Λάκη.

Εν πάση περιπτώσει, την Τρίτη έκανε δύο αξιοκατάκριτα σχόλια.

• Το πρώτο ήταν για τον Σόιμπλε. Ίσως πρόθεσή του ήταν να τονίσει ότι η καθήλωσή του σε αναπηρικό καροτσάκι μετέτρεψε τις εμμονές του σε παράνοια. Γενίκευσε, ωστόσο, λες και κάθε ανάπηρος γίνεται εμμονοληπτικός και τελικά παρανοϊκός. 

Ξαφνικά όλη η ενάρετη κοινωνία μας έσπευσε να υπερασπιστεί τους ανάπηρους. Τους αόρατους αυτούς ανθρώπους που δεν κυκλοφορούν, επειδή τα πεζοδρόμια είναι ανύπαρκτα, κατεστραμμένα ή κατειλημμένα από αυτοκίνητα. Που ζουν από τα γλίσχρα επιδόματα, εξαρτώμενοι από τους συγγενείς τους. Και που, αν τολμήσουν να διαδηλώσουν, τρώνε και μερικές γκλομπιές για να μάθουν να σέβονται την εξουσία.
Γιατί δεν διαμαρτυρόμαστε για τις αιτίες που προκαλούν τις αναπηρίες; Τους δρόμους-σκοτώστρες, τα διπλώματα οδήγησης δι' αλληλογραφίας, τους δημάρχους και τη ΔΕΗ που "φυτεύουν" τις κολόνες τους πίσω από δέντρα ή οδοδείκτες, εξαναγκάζοντας τους πεζούς να κατεβαίνουν στο οδόστρωμα, τους ποδηλάτες και τους οδηγούς δικύκλων που θεωρούν τα πεζοδρόμια ασφαλή λωρίδα κυκλοφορίας και στάθμευσης; Μήπως επειδή εμπλεκόμαστε άμεσα σε όλα αυτά, ενώ είναι εντελώς ανέξοδο να φορτώσουμε τις ευθύνες μας σε ένα δημόσιο πρόσωπο;

• Το δεύτερο σχόλιο αφορούσε τους αγρότες και καταχειροκροτήθηκε από τις ξανθές και τους χαχανούληδες που αποτελούν το κοινό του: "Χέστηκα αν είναι ακροδεξιοί πάνω στα τρακτέρ, δεν με ενδιαφέρει"!

Μάλιστα. Εκείνο που τον ενδιαφέρει, δηλαδή, είναι να γίνει αρεστός στους αγρότες της Λάρισας, χαϊδεύοντας τα αφτιά τους.

Άλλωστε έχει βγάλει αρκετό παραδάκι, ώστε να μην τον αγγίζουν τετριμμένα θέματα όπως η διάβρωση της κοινωνίας από τη χρυσαυγίτικη νοοτροπία. Αντίθετα επιδιώκει να τα έχει καλά και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ. Και με το κράτος και με το παρακράτος. Η εποχή που φορούσε τα πράσινα "σταράκια", διαμαρτυρόμενος για τον προφυλακισμένο φοιτητή, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Πρωτοπαλίκαρο του Στάθη Μπούκουρα και δύο αγρότες σπάνε περιπολικό (που θα πληρώσουμε εμείς, φυσικά)

Εμένα αυτό το σχόλιο με τρόμαξε περισσότερο από εκείνο για τον Σόιμπλε. Διότι εδώ παίζει με τη φωτιά. Που δεν θα κάψει τον ίδιο αλλά εμάς. Με τη φράση αυτή, ο Λαζόπουλος αθώωσε την εγκληματική οργάνωση, 2-3 μέρες προτού ανακοινωθεί η αποφυλάκιση του Ρουπακιά.
Διαβολική σύμπτωση, μάλλον.

Πόσοι φοβούνται ακόμα τον "λύκο";

Τίποτε δεν του βγαίνει του Αντωνάκη:

• Τον κίνδυνο του Grexit τον απαξιώνουν γνωστοί οικονομολόγοι, εφημερίδες με επικεφαλής τη  Handelsblatt, ακόμα και οι σύμβουλοι της Μέρκελ -πλην Σόιμπλε, φυσικά. 
• Οι συνεργάτες του Χριστόδουλου Ξηρού δεν ήταν αναρχικοί, αλλά δύο εξώλης και προώλης τύποι, ο ένας εκ των οποίων είναι απότακτος αστυνομικός των... ΕΚΑΜ! Μούφα και η ιστορία με το πάρτι των Πυρήνων της Φωτιάς στον Κορυδαλλό, όπου ήταν προσκαλεσμένος ο Ξηρός, για να σχεδιαστεί η ομαδική απόδραση.
• Οι κραυγές του Αντωνάκη περί ενός κόμματος που θέλει να κατεβάσει τις θρησκευτικές εικόνες, αλλά ο ίδιος δεν θα του το επιτρέψει, συνδέθηκαν με την αλήστου μνήμης περίοδο της Εικονομαχίας στο Βυζάντιο, η οποία κράτησε πάνω από έναν αιώνα και κόστισε χιλιάδες ζωές.
• Όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε στη Ρόδο μια φράση από τον Αίσωπο ("Ιδού η Ρόδος. Και το πήδημα σε λίγες μέρες, με την ώθηση του ελληνικού λαού"), οι αστοιχείωτοι της ΝΔ τη θεώρησαν χυδαιότητα και ντροπή!
•  Το Αναγκαστικό Κατοχικό Δάνειο που μας χρωστά η Γερμανία υπολογίστηκε από το Der Spiegel στα 160 δισεκατομμύρια, από τους Ελβετούς στα 575 (!) δισεκατομμύρια και από τη σαμαροβενιζελική κυβέρνηση στα... 11 δισεκατομμύρια! Είπαμε ότι είναι περίοδος εκπτώσεων, αλλά μάλλον είναι περίοδος Γραικύλων, όπως γράφει κι ο Στάθης.
• Δεν πρόλαβε ο Αντωνάκης να επιστρέψει από την πορεία της υποκρισίας στο Παρίσι, και έσκασε μύτη το Αλ Τσαντίρι, αναγκάζοντας τη Μαρία Σπυράκη να χαρακτηρίσει τον Λαζόπουλο "πάμπλουτο έμπορο του ανθρωπίνου πόνου". Παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν και οι συμπορευόμενοί του Ολάντ (με τη σύλληψη Γάλλου κωμικού) και ο Ερντογάν, που απαγόρευσε τη δημοσίευση του νέου εξωφύλλου με το σκίτσο του Μωάμεθ

"Τα πάντα συγχωρούνται"

Σκίτσο από το twitter

 Έχω αρχίσει να τον λυπάμαι. Ερείπιο θα βγει από αυτή τη δοκιμασία!

Αυτή είναι η αληθινή εικόνα των "διαμαρτυρόμενων" ηγετών του κόσμου (από το Infowar)

Υ.Γ. 1: Ο σημερινός σεισμός στο Μαρούσι, σε αχαρτογράφητο ρήγμα ελπίζω να μην έχει άλλες υπόγειες διασυνδέσεις. Λέτε να προοιωνίζεται κοσμοϊστορικές αλλαγές; Μήπως η Αττική θέλει να αποτινάξει το άχθος αρούρης;

Υ.Γ. 2: Ο ένας στους 5 ψηφοφόρους είναι άνω των 71 ετών, δηλαδή 2.160.690. Μαζί με όσους μετρούν από 60 έως 70 χρόνια, που είναι 1.502.912, φτάνουμε τα 3.663.602 ηλικιωμένους, από το σύνολο των 9.808.960 ψηφοφόρων. Καταλάβατε τώρα γιατί δεν έγινε εγκαίρως η εγγραφή όσων γεννήθηκαν το 1997; Ας μην είναι και τόσο σίγουροι, όμως, ότι θα έχουν 3,5 εκατομμύρια σίγουρες ψήφους, γιατί θα πέσουν από τα σύννεφα.

Υ.Γ. 3: Έκκληση στους Χανιώτες: Υπάρχουν και άλλοι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ στον νομό σας εκτός από τον Σταθάκη! Προτιμήστε τους.

Υ.Γ. 4: Αν δεν εγκαταλείπετε τη Δεξιά, οι ΑΝΕΛ είναι καλύτεροι από τη ΝΔ. Κι αν είστε δυσαρεστημένοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενισχύστε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για να τον σπρώξουμε αριστερότερα.
Ευχαριστώ.

"Μην ψηφίσετε μικρούς ανθρώπους"!

Απόψε, ύστερα από δύο περίπου χρόνια, είδα Αλ Τσαντίρι. Όχι από περιέργεια, αλλά επειδή βαριόμουν να σηκωθώ από την πολυθρόνα όπου διάβαζα εφημερίδα.

Ο Λαζόπουλος ήταν πολύ καλός! Μίλησε για όλους και για όλα: για τον Σαμαρά, τον ΓΑΠ, τον Άδωνη και τις μίζες από φαρμακοβιομηχανίες, για το ΛΑΟΣ και τις ερωτήσεις που διαβίβαζε στη Βουλή από βιομηχανίες όπλων, για τη λάσπη στον Χαϊκάλη, για τον Σταθάκη και τον Μητρόπουλο, για τον Ποταμάκη ("Μύκονο με ανησυχίες", τον αποκάλεσε!), για την τιμωρία του Καμμένου να μην προσκαλείται από τα κανάλια επειδή έφυγε από τη ΝΔ, για τα παπαγαλάκια και την πορεία στο Παρίσι.

Με αυτό τον τίτλο κυκλοφόρησε το Βήμα την Κυριακή. Μόνο ο ΔΟΛ ξέρει τόσο καλά πότε να εγκαταλείπει το πλοίο!

Έκανε μια ανασκόπηση όσων συνέβησαν από το 2009 έως σήμερα, για τα ψέματα του Σαμαρά πριν πάρει την εξουσία, για τη λύσσα του Άδωνη επειδή ο Λάκης παραδέχτηκε πως είχε δει το βίντεο του Χαϊκάλη και πως είχε βελτιώσει τον ήχο. Κατήγγειλε πως δέχεται απειλές για τη ζωή του, δηλώνοντας πως θα συνεχίσει να κάνει σάτιρα και δεν πρόκειται να πολιτευτεί.

Το... ψηφοδέλτιο της ΝΔ από τον χρήστη του τουίτερ "Ομάδα Μουρούτη"

 Η ομάδα του Αλ Τσαντίρι έφτιαξε ένα γράφημα που έδειχνε την εικόνα μετά τις εκλογές, όπως φαίνεται από τα έως τώρα δεδομένα:
από τη μια όλα τα μνημονικά κόμματα, από την άλλη μόνος του ο ΣΥΡΙΖΑ, κάτω από τη βάση ΔΗΜΑΡ και ΑΝΕΛΛ και υπεράνω όλων να ίπταται... το ΚΚΕ.
Καταπληκτικό και ανατριχιαστικό ταυτόχρονα!
Στο τέλος, αφού προέβαλε σκηνές από την πυρκαγιά στο Norman Atlantic, πήρε μια φράση από έναν ναυαγό και μας παρότρυνε να ψηφίσουμε όποιο κόμμα θέλουμε, αλλά να μην ψηφίσουμε "μικρούς ανθρώπους".
Δεν ξέρω τι κατάλαβε το κοινό του. Τους έδωσε τροφή για σκέψη. Μακάρι να την έφαγαν και να τη μεταβόλισαν.

Ο "σκατομεταποιητής"

«Μεταποιώ τα σκατά σε χαρά! Αυτή είναι η δουλειά μου. Είμαι σκατομεταποιητής!», μας δήλωσε πριν από λίγο ο Λάκης Λαζόπουλος, και συμφώνησα με ανακούφιση: ύστερα από έναν μουρτζούφλικο μήνα γεμάτο βρόμικα μυστικά και δυσώδεις συναλλαγές, επιτέλους γελάσαμε!

Χωρίς να ασχοληθεί ιδιαίτερα με τις ηλίθιες τηλεπερσόνες ή τα «τηλεκαημένα», βρήκε τον παλιό καλό εαυτό του και συνόψισε σε δύο ώρες όσα είπαν και όσα απλώς υπαινίχθηκαν όλοι αυτοί οι τηλεοπτικοί «εισαγγελείς» που νομίζουν ότι έχουν όλο τον κόσμο στο χέρι επειδή εκβιάζουν τους πολιτικούς!

Έτσι, στα πρόχειρα, μερικές από τις καλύτερες στιγμές του:

«Μηδενική ανοχή, είπε ο πρωθυπουργός. Δεν μας είπε όμως με πόσα μηδενικά!»

«Θα στείλω τη μάνα μου ταξίδι για κανα-δυό μήνες, γιατί μετά το αποψινό ο Τριανταφυλλόπουλος θα έχει πολλά να λέει για μένα!» (υπαινισσόμενος την εκπομπή με τον Καρβέλα)

Δείχνοντας την Τρέμη και τους υπόλοιπους να ορκίζονται ότι δεν είχαν δει το dvd, αλλά ήξεραν τι περιείχε, σχολίασε πως για πρώτη φορά στη ζωή του άκουσε ότι "δημοσιογράφοι και πολιτικοί αρνήθηκαν να δουν μια τσόντα ενώ ευχαρίστως δέχτηκαν να τους την περιγράψουν"! Και θυμήθηκα ένα παλιό ανέκδοτο: νεαρός με καμπαρτίνα πλησιάζει μια κοπέλα και της λέει, «Δεσποινίς, είμαι επιδειξίας, αλλά επειδή κάνει κρύο, πειράζει να σας τα περιγράψω;»!!!

«Είσαι πολύ καλός άνθρωπος!», αναφώνησε ειρωνικά ένας από τους καλεσμένους του Τριανταφυλλόπουλου –καθώς αυτός εκθείαζε τον εαυτό του- και ο Λάκης έδειξε το απροκάλυπτα μοχθηρό βλέμμα του δημοσιογράφου, δίπλα δίπλα με το (πανομοιότυπο) βλέμμα του Βενιζέλου όταν ο Ρέλλος του πέταξε τον καφέ!

«Όμιλο προβληματισμού θα ιδρύσει ο Βενιζέλος. Είχα ακούσει για ιππικό όμιλο, αλλά προβληματισμού ποτέ!», σχολίασε γελώντας.

«Θεέ μου, Θεέ μου», αναστέναζε η Δαμανάκη όταν η Παπακώστα δεν έβαζε γλώσσα μέσα της, ενώ ο Χαλβατζής, έξω φρενών με τη λογοδιάρροια του Ντινόπουλου, ξέχασε την καλή του κομουνιστική ανατροφή: «Αφού συνέχεια γαμάς τη συζήτηση!»
[Ως Λωτοφάγος ερωτώ: μήπως ήρθε η ώρα να αφήσουμε στην άκρη τη γαλατική ευγένεια (που δεν μας πάει κιόλας!) και να μιλήσουμε καθαρά και ξάστερα;

Αλλά η αποθέωση ήταν ένας μπάρμπας από τα ΚΑΠΗ, ο οποίος δήλωσε στην εκπομπή του Αυτιά "αηδιασμένος" από όλη την κατάσταση. Όταν ο καλός δημοσιογράφος θέλησε να τον ρωτήσει κάτι γεμάτος αυτοϊκανοποίηση, ο μπάρμπας του τα έχωσε: «Έβαλες κι εσύ το χεράκι σου για να στηρίξεις όλα αυτά τα σεμνά και ταπεινά!»

Τέλος, με αφορμή τη δήλωση της Παπαρήγα ότι δεν μπορούν να προστεθούν μήλα και πορτοκάλια για να φτιάξουν μπανάνες, κάλεσε για μια ακόμα φορά το ΚΚΕ να τα βρει με τον ΣΥΡΙΖΑ για να βγούμε από τον βούρκο! Από το στόμα σου και στου Θεού το αφτί, Λάκη! Ας φωνάζουμε όλοι μαζί μήπως και μας ακούσουν!

Η μικρή ιστορία της σάτιρας και ο Λάκης

Η σάτιρα δεν ευδοκιμεί στις δικτατορίες. Χρειάζεται δημοκρατία για να ανθίσει. Γι’αυτό και από τα πρώτα κιόλας χρόνια της Μεταπολίτευσης , ο Χάρυ Κλυν αγαπήθηκε πολύ. Όλοι ήξεραν τα σατιρικά του τραγούδια, και κάποιες ατάκες από τις παραστάσεις και τους δίσκους του επιβιώνουν ακόμα -όπως τα απαξιωτικά «δεν μας χέζεις, ρε Νταλάρα;» και «κουλτούρα να φύγουμε».

Ταυτόχρονα εμφανίστηκε το «Ποντίκι», μια εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα που είχε ως πρότυπο τη γαλλική «Αλυσοδεμένο παπί». Γρήγορα έγινε δημοφιλέστατη μεταξύ των φοιτητών και των πιο μορφωμένων στρωμάτων, διότι περιείχε ντοκουμέντα, σχόλια και ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα πολιτικών προσώπων που συνοδεύονταν από ευφάνταστες λεζάντες. Την εποχή που μεθούσαμε με το «αθάνατο κρασί» του… ’81 και της «Αλλαγής» [που δεν έγινε] , το «Ποντίκι» βγήκε, παραμονές εκλογών, με εξώφυλλο-αγγελτήριο κηδείας: «Την λατρευτή μας Δεξιά κηδεύουμε»! Όταν ο καπετάν Ανδρέας με τα παλικάρια του σχημάτισαν κυβέρνηση, η εφημερίδα αναρωτήθηκε με αυτοσαρκασμό: «Και τώρα, ποιους θα βρίζουμε;»

Τα χρόνια πέρασαν, οι αυταπάτες διαλύθηκαν, αλλά, καθώς ο λαός έδινε συνεχώς παράταση στο ΠΑΣΟΚ, το «Ποντίκι» έχασε μεγάλο μέρος του αναγνωστικού του κοινού. Όχι πως σε αυτά τα 26 χρόνια δεν είχε υλικό για σάτιρα, απλώς οι Έλληνες βολεύτηκαν λίγο ως πολύ και δεν έκριναν τα κακώς κείμενα, διότι πάντα ήλπιζαν να πιάσουν την καλή ή να «τρουπώσουν» και να φάνε λίγο μέλι.

Ο Χάρυ Κλυν έπαιξε λίγο ακόμα στη δεκαετία του ’80 σατιρίζοντας τα φεστιβάλ των δήμων και τον Σαρτζετάκη («έθνος ανάδελφον»). Μετά γέρασε και παροπλίστηκε. Δεν κατάφερε να εμπνευστεί από τις κοσμογονικές αλλαγές της επόμενης δεκαετίας ούτε να εκσυγχρονίσει τα σατιρικά του εργαλεία.

Η Μαλβίνα ακολούθησε τη δική της μοναχική πορεία, αποκτώντας φανατικούς θαυμαστές αλλά και εχθρούς, που θίγονταν από την αιχμηρή σάτιρα και την αθυροστομία της. Γοητευτική και σαρκαστική, με μια ακαθόριστη θλίψη στις άκρες του λαμπερού χαμόγελου, δεν είχε τίποτε κοινό με τους υπόλοιπους. Έκρυβε την ευαισθησία της κάτω από ένα σνομπ προσωπείο. Δυστυχώς, τη χάσαμε πρόωρα.

Ένας άλλος σατιρικός καλλιτέχνης, που όμως δεν έκανε εκπομπή στην τηλεόραση, ήταν ο Τζίμης Πανούσης. Και η δική του αθυροστομία, όπως και κάποιες εμμονές, ενοχλούν πολλούς -κάτι που σίγουρα διασκεδάζει τον ίδιο!

Κάπου εκεί, ο Λάκης Λαζόπουλος δημιουργεί τους «Δέκα μικρούς Μήτσους», που σατίριζαν τη νέα κοινωνική διαστρωμάτωση. Κάποιοι από τους χαρακτήρες «έμπαζαν» και αποσύρθηκαν γρήγορα, κάποιοι άλλοι όμως ήταν αληθινά εξαιρετικοί, όπως η μικροαστή μαμά Μήτση που πρέπει να συμφιλιωθεί με την ομοφυλοφιλία του γιου της, η ράθυμη και κοκορόμυαλη Μισέλ, ο αμόρφωτος φλώρος Τζίμης, με το περιορισμένο λεξιλόγιο, που διάγει βίον πολυτελή εις βάρος του πατέρα του χωρίς να δουλεύει, ο νεόπλουτος επαρχιώτης ξάδελφός του που ονειρεύεται τη «βυσσινή θύελλα» πρωταθλήτρια Ελλάδας , ο «υπαλληλάκος» με την άσκηση θάρρους κι οι ανεπανάληπτοι Σαλονικιοί Παοκτσήδες. Κάποια στιγμή, ο Λαζόπουλος θα μας συστήσει έναν «γύφτο» που εκφωνώντας το δελτίο ειδήσεων σατιρίζει ό,τι τον ενοχλεί. Λίγο αργότερα, η εκπομπή κλείνει τον κύκλο της.

Πολιτική σάτιρα αλλά με μπόλικο χαβαλέ έκαναν εκείνη την περίοδο οι «ΑΜΑΝ» ( δημοφιλείς κυρίως στους πολύ νέους), αλλά και ο Γιώργος Μητσικώστας. Κάποιες στιγμές άγγιξαν πολύ καλά ποσοστά τηλεθέασης.

Και ξαφνικά, πριν από 3 χρόνια ξεκινά το «Αλ Τσαντίρι», τελευταίο μιας σειράς καθημερινών ή εβδομαδιαίων εκπομπών που φιλοδοξούσαν να σχολιάζουν την επικαιρότητα, αλλά αποσύρονταν άδοξα. Πρωταγωνιστής ο «γύφτος» των «Μήτσων», που αυτονομείται και σατιρίζει τα πάντα. Η AGB αγνοεί τον Λαζόπουλο για δύο ολόκληρα χρόνια. Ελάχιστοι παραδέχονταν ότι τον έβλεπαν. Ήταν η εποχή της ευδαιμονίας που ακολούθησε τους επιτυχημένους Ολυμπιακούς, και οι άνθρωποι δεν ένιωθαν ακόμα πως απειλούνταν τα κεκτημένα τους, παρά τα ανησυχητικά μηνύματα από την υπόλοιπη Ευρώπη!

Το επόμενο βήμα ήταν να υπάρχει ζωντανό ακροατήριο στο στούντιο, κάτι που φάνηκε να εμπνέει τον καλλιτέχνη. Οργιάζει πλέον σκαρφαλωμένος στο ντάτσουν και επιτίθεται σε όλους! Τότε αρχίζουν και οι πρώτες μηνύσεις. Τα μηχανάκια όμως εξακολουθούν να του δίνουν χαμηλά ποσοστά. Ώσπου, εκεί γύρω στα τέλη της άνοιξης, γίνεται το «μπαμ» και η δημοτικότητά του απογειώνεται, για να ξεπεράσει το 60% αυτό το φθινόπωρο.

Τι συνέβη; Τα ποσοστά υπήρχαν αλλά κρύβονταν; Δεν νομίζω. Ποτέ στο παρελθόν τόσοι πολλοί άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα δεν επαναλάμβαναν γελώντας τις ατάκες του! Αν πριν από ένα μόλις χρόνο έλεγες στην παρέα σου «όχι την Τρίτη, ρε παιδιά, έχει Λαζόπουλο!», θα σε κορόιδευαν. Σήμερα όλοι το λένε χωρίς ενοχές!

Πετυχαίνει κέντρο; Κάποιες φορές ναι, κάποιες όχι. Όταν π.χ. ασχολείται με τα «τηλεκαημένα», ενθουσιάζει τους ανθρώπους που παρακολουθούν αυτού του είδους τις εκπομπές. Σχιζοφρένεια; Μάλλον όχι, αφού, όπως ακούω, τα πρωινάδικα, ελλείψει ύλης, αναμεταδίδουν όλη την εβδομάδα επιλεγμένα αποσπάσματα από την εκπομπή του -που αφορούν μόνο τους δικούς τους εκλεκτούς- συνηθίζοντας το κοινό τους στην αυτομαστίγωση ("και πονάω και μ' αρέσει", δηλαδή)! Στις επιλογές τους δεν περιλαμβάνονται βέβαια οι αληθινά επιτυχημένες στιγμές του, όταν σατιρίζει πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα ή όταν δίνει το λόγο στους απλούς ανθρώπους που ρωτούν με τόλμη και απαντούν χωρίς υπεκφυγές.

Νομίζω ότι απλώς οι κοινωνικές συνθήκες είναι ώριμες για να δεχτούν το Αλ Τσαντίρι: επιθέσεις εναντίον κατακτήσεων που θεωρούνταν δεδομένες, καταστροφή του περιβάλλοντος, λεηλασία του φυσικού πλούτου, απουσία αξιωματικής αντιπολίτευσης, κυβέρνηση χαλαρότητας που υπακούει πειθήνια σε ξένα κελεύσματα αλλά δεν αξιοποιεί τις δυνατότητες που της προσφέρονται για το δημόσιο συμφέρον, κατάρρευση της όποιας δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, ανεργία και φτώχεια.

Με τα σχόλια και τα στιγμιότυπα της αληθινής ζωής που απομονώνει, ο Λαζόπουλος μιλάει στην ψυχή του φοιτητή, της κομμώτριας, του συνταξιούχου, της ταμία στο σούπερ μάρκετ, του υπαλλήλου με το μεταπτυχιακό, της εργαζόμενης μητέρας, του εκπαιδευτικού, αλλά και του εμπόρου στη λαϊκή. Μιλάει τη γλώσσα μας και όχι την ξύλινη γλώσσα των κομμάτων.

Εν ολίγοις, μέχρις ότου αρθρώσουν κάποιο αντίλογο οι "διανοούμενοί μας" ή υπάρξουν αληθινές προτάσεις από την αντιπολίτευση, ο Λαζόπουλος ΕΙΝΑΙ η αντιπολίτευση!