Give Peace a chance

Οι εκδόσεις Πατάκη ανέβασαν προ ημερών στο τουίτερ μια τοιχογραφία, που έχει σύνθημα "Δώστε μια ευκαιρία στην Ειρήνη". Αυτό ακριβώς εύχομαι για την καινούρια χρονιά. Έστω κι αν είναι μια ουτοπική ευχή, Άλλωστε πάντα οι λαοί μάχονταν για ουτοπίες:

Ποιοι άνοιξαν το Κουτί της Πανδώρας;

Νομίζω πως αρχή της ιστορίας μας είναι το 1989, όταν ο "υπαρκτός" μάς άφησε χρόνους, αναίμακτα και αθόρυβα. Τότε που ο πολύς Φράνσις Φουκουγιάμα -άλλο ένα φυντάνι του Χάρβαρντ!- κήρυσσε με αυτοπεποίθηση το "τέλος της Ιστορίας".

[Όποιος θέλει να μάθει πόσο έξω έπεσε ο τύπος, ας διαβάσει τη συνέντευξή του στο Βήμα, από το μακρινό 1998]

Οι δύο Γερμανίες επανενώθηκαν τον Οκτώβριο του 1990, με χαμένους φυσικά τους πολίτες της Ανατολικής: ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, μαζικές απολύσεις και ανεργία. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που έχει τόση πέραση στην περιοχή η ακροδεξιά.
Η μετάλλαξη του καπιταλισμού κράτησε καιρό. Για την ακρίβεια, μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου του 2001. Το βιντεάκι προβαλλόταν ξανά και ξανά, εθίζοντάς μας στο αδιανόητο: δύο αεροπλάνα πέταξαν ανεξέλεγκτα και διαπέρασαν τους Δίδυμους Πύργους στην καρδιά της Νέας Υόρκης!
Δύο μήνες μετά, οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Αφγανιστάν, αναζητώντας τάχα τον Μπιν Λάντεν, που ήταν... Σαουδάραβας! Τον Μάρτιο του 2003, ο Μπους και το φιλαράκι του ο Μπλερ άρχισαν να βομβαρδίζουν το Ιράκ σε ζωντανή μετάδοση. Με τον ίδιο ενθουσιασμό, λίγο αργότερα απαγχόνισαν τον Σαντάμ. Οι τηλεθεατές είχαν την εντύπωση πως επρόκειτο για χολιγουντιανή ταινία και όχι για την καταστροφή μιας χώρας.

Συρία. Φωτογραφία του Manu Brabo / AP

Δεκατρία χρόνια μετά, η Μέση Ανατολή όπως την ξέραμε δεν υπάρχει πια. Αντίθετα γεννήθηκε το τέρας που λέγεται Ισλαμικό Κράτος, αρχικά για να πολεμήσει τον Άσαντ της Συρίας.

[Σημείωση: στα αραβικά αποκαλείται DAESH, αρκτικόλεξο της ονομασίας "Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε". Επειδή όμως συγχέεται με τη λέξη Daes που σημαίνει αυτός που σωριάζει σε ερείπια ή Dahes που σημαίνει αυτός που σπέρνει τη διχόνοια, οι μαχητές του απειλούν ότι θα κόψουν τη γλώσσα όποιου τους αποκαλεί έτσι. Βλ. εδώ]

Γνωρίζουμε πλέον ότι η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Ισραήλ ενισχύουν το Ισλαμικό Κράτος με όπλα και χρήματα, ενώ ο Ερντογάν κατηγορείται από Ρώσους και Κούρδους ότι διευκολύνει τις μετακινήσεις και τον ανεφοδιασμό του.  Μιμούμενο τους πάτρωνές του, το ISIS ανεβάζει βιντεάκια με αποκεφαλισμούς αιχμαλώτων, τα οποία αναπαράγονται σε κλάσματα δευτερολέπτου για να μην χάσει κανείς το... θέαμα. Σε αυτά, οι δήμιοι είναι συνήθως Ευρωπαίοι πολίτες, βορειοαφρικανικής καταγωγής.
Πολλά από αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού ή των Βρυξελλών, νιώθοντας ανεπιθύμητα από την ίδια τους τη χώρα. Υπάρχουν όμως και άλλα, τα οποία γοητεύονται από την προπαγάνδα, είναι εθισμένα στη βία, ονειρεύονται αδρεναλίνη στα ύψη, επιζητούν την ένταξη σε ομάδα ή απλώς είναι σαλταρισμένα.

Του Τάσου Αναστασίου / Αυγή

Μετά τους Δίδυμους Πύργους, οι πολύνεκρες επιθέσεις στις ΗΠΑ δεν έγιναν από τρομοκράτες εισαγωγής, αλλά από περιθωριοποιημένους εφήβους ή ακροδεξιούς. Στην ΕΕ αντίθετα, βομβιστές αυτοκτονίας χτύπησαν επανειλημμένα τη Βρετανία, τη Γαλλία και το Βέλγιο.
Ωστόσο, καθημερινές επιθέσεις γίνονται σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Πακιστάν σκοτώνοντας εκατοντάδες αμάχους, χωρίς να απασχολούν κανέναν, εκτός από τα μονόστηλα στις εφημερίδες και τη ροή ειδήσεων στο διαδίκτυο. Οι χριστιανοί πρέπει να φοβούνται γενικά τους μουσουλμάνους. Να μην μάθουν ότι οι μαχητές του ISIS είναι σουνίτες και θέλουν κυρίως να εξοντώσουν τους σιίτες. Να αγνοούν πως εχθροί τους είναι το Ιράν και η Χεζμπολάχ του Λιβάνου, όπως και οι Κούρδοι του Δυτικού Κουρδιστάν (Βόρεια Συρία).

Τις τελευταίες εβδομάδες είχαμε νέες περίεργες επιθέσεις στη Γερμανία. Ο δολοφόνος του Μονάχου ήταν αποδεδειγμένα ακροδεξιός και ρατσιστής. Για τους άλλους δεν δόθηκαν πολλές πληροφορίες. Ασχέτως αν το ISIS έχει αναλάβει την ευθύνη για κάποια χτυπήματα στην Τουρκία και την Ευρώπη, δεν αποκλείεται να το κάνει για να δηλώσει παρών, μετά τις τελευταίες απώλειές του.
Το ανησυχητικό είναι πως κάθε παρανοϊκός, περιθωριακός ή απλώς ακροδεξιός βαφτίζεται πλέον "μοναχικός λύκος" και ταυτίζεται μαζί του. 
Όπως έχω γράψει επανειλημμένως, ο καλύτερος τρόπος για να κρατάς υποταγμένο έναν λαό, είναι να του προκαλείς ένα μόνιμο αίσθημα ανασφάλειας. Να πιστεύει ότι κινδυνεύει από έναν αόρατο εχθρό κάθε φορά που βγαίνει από την πόρτα του.  
Να βλέπει τους πάνοπλους στρατιώτες ο Γάλλος και να χαίρεται. Να ευγνωμονεί τις χιλιάδες κάμερες που παρακολουθούν κάθε κίνησή του ο Άγγλος. Να γονατίζει στις εκκλησίες ο Έλληνας, ακούγοντας τα μισαλλόδοξα κηρύγματα των ρασοφόρων. Να αναζητά προστασία στους νεοναζί ο Γερμανός. Να υποστηρίζει τον Ερντογάν ο Τούρκος, αδιαφορώντας αν δολοφονεί τους Κούρδους. 
Και όλοι μαζί να βλέπουμε με καχυποψία τους κατατρεγμένους πρόσφυγες από τους πολέμους που οι φόροι μας τροφοδοτούν. 

Το Κουτί της Πανδώρας άνοιξε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001. Οι πόλεμοι διαλύουν ολόκληρες ηπείρους και εκατομμύρια άνθρωποι αφήνουν μια κανονική ζωή, για να καταφύγουν ικέτες στη Δύση η οποία τους τη διέλυσε. Στη Δύση που φλερτάρει ξανά με τον φασισμό. Που οι νέοι της κυνηγούν πόκεμον, ενώ οι μεγαλύτεροι αμπαρώνουν τις πόρτες τους και χαίρονται όταν πνίγονται μωρά στο Αιγαίο.
Το Κουτί της μυθολογίας έκρυβε στο βάθος του ένα πουλάκι: την Ελπίδα. Το δικό μας κουτί την περιέχει, άραγε;

Τοιχογραφία από την Κροατία

Αφιερωμένο εξαιρετικά

Στον Άνθιμο Θεσσαλονίκης, που δεν δίνει ούτε του αγγέλου του νερό:

Στους υπόλοιπους φίλους, καλό μήνα!

Μάθαν΄ότι..., πλακώσανε κι οι Βέλγοι!

Δεν μας έφταναν οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι, Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί και Αμερικάνοι, ήρθε τώρα στη γονατισμένη χώρα μας ένας Βέλγος με αποικιοκρατική νοοτροπία, για να μας διδάξει τον πολιτισμό της δικής του!
Βέλγος, ρε φίλε! Εκεί φτάσαμε.
Έδιωξε τελικά τον Γ. Λούκο ο Α. Μπαλτάς και καλά έκανε. Αφού εκείνος ως διευθυντής δεν μπορούσε να ελέγξει τα οικονομικά του Ελληνικού Φεστιβάλ, ας τα ανέθετε σε κάποιον έντιμο άνθρωπο. Ας μην άφηνε τα ποντίκια να οργιάζουν κατά την απουσία του.

Μετά, όμως, ο υπουργός Πολιτισμού έφερε τον Γιαν Φαμπρ. Ως μεγάλο καλλιτέχνη. Τόσο πολυάσχολο μάλιστα, ώστε δεν πρόλαβε να ενημερωθεί για την πολιτιστική κίνηση στην Ψωραλέξαινα και αποφάσισε για φέτος να πληρώσουμε μόνο για βέλγικο πολιτισμό. Του χρόνου, βλέπουμε. Ίσως μας κάνει την τιμή να δώσει τους φόρους μας σε κάποιους ιθαγενείς καλλιτέχνες! Προς το παρόν, θα δούμε "Παλλόμενα πέη" και, αν είμαστε τυχεροί, κατσαρίδες. Ελπίζω μόνο να μην επαναλάβει την παράσταση με τις γάτες, όταν οι Βέλγοι τον κυνηγούσαν για να τον πλακώσουν στις φάπες (δείτε εδώ ποιος είναι ο Φαμπρ και οι εμμονές του).
Το τονίζω διότι στη φράση του Α. Τσίπρα, "Σας έχω εμπιστοσύνη"(από πού κι ώς πού, άραγε;), αυτός απάντησε, "Να μην μου έχετε"! (από εδώ)

Να ξεκαθαρίσω κάτι: ως πολίτης επιθυμώ να χρηματοδοτούν οι φόροι μου τους ντόπιους καλλιτέχνες. Ούτε Βέλγους ούτε Ισλανδούς -έστω κι αν συμπαθώ πολύ αυτούς τους τελευταίους. Υποθέτω ότι κανένας Άγγλος ή Γάλλος δεν θα δεχόταν να πάνε οι φόροι του σε Έλληνες. Άλλωστε, εκεί δεν στηρίχτηκε η κατασυκοφάντηση της χώρας μας τα πρώτα χρόνια των μνημονίων;
Και ως "ντόπιους" εννοώ τους ανθρώπους που ζουν και δημιουργούν εδώ. Όποιες κι αν είναι οι ρίζες τους.

Πάντως, για μια ακόμα φορά, οι άνθρωποι της τέχνης είναι έξαλλοι. Ο συνθέτης Χ. Λεοντής απηύθυνε επιστολή στον Υπουργό, με την οποία τονίζει πόσο προσβεβλημένοι νιώθουν και συμπληρώνει: "Μουσείο Μπενάκη: Γάλλος, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου: Γερμανός, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Γαλλίδα, Ελληνικό Φεστιβάλ: Βέλγος... Η συνέχεια;;"

Για μια ακόμα φορά, αντί να νοικοκυρευτούν τα οικονομικά του Υπουργείου, να βοηθηθούν νέοι καλλιτέχνες, να γίνουν πιο ελκυστικά τα μουσεία, να σωθούν ιστορικά κτήρια και να επανεισαχθεί εμπλουτισμένο το μάθημα των καλλιτεχνικών στα σχολεία, χρυσοπληρώνουμε ξένους για να διδάξουν "πολιτισμό" στους βάρβαρους χρεοκοπημένους. Αν αυτό δεν είναι σουσουδισμός ολκής, δεν βρίσκω άλλη λέξη. Κανείς δεν έχει στοιχειώδη κουλτούρα σε αυτή την παρέα;

Α, και να μην ξεχάσω: ο Γ. Καμίνης ασπρίζει τους τοίχους για να σβήσει τα γκράφιτι που... ασχημαίνουν την Αθήνα. Ουδέν σχόλιον!

Ζητείται πρώτη ηλικία

Ανέβαινα βιαστικά ένα ανηφορικό δρομάκι, όπου ένας εσχατόγερος με μαγκούρα αγόρευε σε έναν νεότερό του: "Εκατομμύρια Σύριοι! Και θά'ρθουν εδώ". Και καθώς απομακρυνόμουν, τον άκουσα να λέει με σιγουριά: "Όλοι οι φονιάδες στο Παρίσι, από εδώ πέρασαν"!
Είναι προφανές ότι η ενημέρωσή του αρχίζει από τον Σκάι και τελειώνει στον Τράγκα. Όπως πολλών υπερηλίκων, των οποίων η τηλεόραση παίζει από το πρωί ώς το βράδυ, και μάλιστα στη διαπασών.
Ακόμα και οι Γάλλοι άφησαν να σέρνεται το θέμα του -πλαστού- συριακού διαβατηρίου μόνο για 24 ώρες. Μετά τα μάζεψαν, επειδή αποδείχτηκε ότι όλοι οι τρομοκράτες ήταν γαλλικής ή βελγικής υπηκοότητας, οι οποίοι μάλιστα... παρακολουθούνταν από τις αρχές!
Αν είχε κάνει η ταλαίπωρη Ελλάδα τέτοιες μαλακίες, θα μας είχαν κρεμάσει στα μανταλάκια και θα μας έριχναν βουρδουλιές σαουδάραβες δήμιοι.

Ο Γιάννης Σκαρίμπας είχε προτείνει να αφαιρείται η ψήφος στους άνω των 60. Το προσδόκιμο ζωής δεν ήταν μεγάλο τότε, και οι εξηντάρηδες ήταν αντίστοιχοι των σημερινών εβδομηντάρηδων.
Το σκεπτικό του; Δεν έχουν δικαίωμα άνθρωποι με το ένα πόδι στον τάφο να αποφασίζουν πώς θα ζήσουν οι νεότεροι.  

Ως μέλος της εφορευτικής επιτροπής στις εκλογές του Σεπτέμβρη, είδα παιδιά κι εγγόνια να φέρνουν ετοιμόρροπα παππούδια και να μπαίνουν μαζί τους στο παραβάν, προκειμένου να μην χαθεί η ψήφος. Δεν ξέρω τι ήταν, πάντως ούτε συριζαίοι ούτε κουκουέδες φαίνονταν.

Το Βήμα την Κυριακή ξεπούλησε, επειδή έδινε τον πρώτο τόμο της αυτοβιογραφίας του Κοκού! Συγγνώμη, του Κωνσταντίνου Γκλίξμπουργκ, ήθελα να πω. Άκουσα ότι έχει τυπωθεί με μεγάλα γράμματα, αφενός για να γίνει τρίτομη και αφετέρου για να τη διαβάζουν εύκολα τα γερόντια.
Όταν άκουσα τη διαφήμιση στο ραδιόφωνο, απόρησα: ποιος ενδιαφέρεται (άλλο ήταν το ρήμα, αλλά έχω καλή ανατροφή) για τον Κοκό; Και όμως...

Η αλήθεια είναι πως η σύνταξη των παππούδων συντηρεί παιδιά και εγγόνια. Καμιά φορά αναρωτιέμαι, όμως, πώς θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν οι υπερήλικες δεν είχαν χρησιμέψει ως μαξιλάρι για τους άνεργους των πρώτων χρόνων. Αν δηλαδή δεν ήμαστε τότε εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους, αλλά ένα ή δύο εκατομμύρια. Και κυρίως αν, αντί για εμάς τους μεσήλικες, η πλειονότητα ήταν νέοι. Αυτοί που σήμερα δουλεύουν για 300 ευρώ και για καθόλου. Και αναγκάζονται να συγκατοικούν με γονείς και παππούδες. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη νοοτροπία, την τόλμη και τη φαντασία τους.
Μια κοινωνία συντηρητικών γέρων, αλλά και πρόωρα γερασμένων νέων. Παραιτημένων.

γκράφιτι στην οδό Σταδίου (Eurokinissi)

Υ.Γ. Ο Γ. Σταματόπουλος αφηγείται εδώ ένα περιστατικό που απεικονίζει αυτό τον διάχυτο φόβο, την αναδίπλωση στο καβούκι μας και την προσκόλληση στον εκάστοτε ισχυρό. Με αποτέλεσμα να μην τολμάμε να διεκδικήσουμε ούτε την ίδια μας τη ζωή.

Μην πυροβολείτε τους αναποφάσιστους

Αν εξαιρέσει κανείς τα συνήθη ούφο, αυτούς που ντρέπονται να πουν τι θα ψηφίσουν και αυτούς που λένε ψέματα για πλάκα, οι αναποφάσιστοι σε αυτές τις εκλογές είναι οι πιο πονεμένοι.
Διότι σχεδόν οι μισοί από αυτούς ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη και ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Τώρα νιώθουν μετέωροι και ανέστιοι. Δεν πείθονται ότι ο Τσίπρας μπορεί να ξεφύγει από το μνημόνιο που έφερε και να κάνει κοινωνική πολιτική, αφού βλέπουν πως ήδη οι δυνάστες μας έχουν απορρίψει κάποιες δειλές απόπειρες.

Την ανέβασε στο τουίτερ ο Γιάνης Βαρουφάκης, με την επισήμανση: "Το ημερολόγιο έδειχνε 13 Ιουλίου".

Πέρα από αυτό, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει γαργάρα τις διακηρύξεις για καυτά ζητήματα, όπως η ανεργία των νέων, οι Σκουριές, το Ελληνικό, οι συχνότητες, η φορολογία εφοπλιστών και Εκκλησίας, η απονομή δικαιοσύνης. Το μέλλον προοιωνίζεται ακόμα πιο σκοτεινό. Η μετάλλαξη ήρθε πολύ γρήγορα.

@ANTIYLH

Ωστόσο, η αποχή δεν είναι επιλογή. Είναι αυτό που ονειρεύονται οι νεοφιλελεύθεροι, για να αφεθούν απερίσπαστοι στην καταλήστευση του πλανήτη. Ο δημοσιογράφος Νίκο Άγκο αντέγραψε σήμερα μια φράση από τοίχο στη Σουηδία: "Αν εσύ δεν χρησιμοποιήσεις τη φωνή σου, κάποιος άλλος θα χρησιμοποιήσει τη σιωπή σου". Αφιερωμένο στους ιδιώτες, με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου.

Αμφιταλαντεύτηκα πολύ μετά την προκήρυξη εκλογών, η οποία με θύμωσε πολύ. Ακόμα θεωρώ ότι ήταν μια άχρηστη έως επικίνδυνη απόφαση. Δεν ξέρω αν ήταν εισήγηση της παρέας Τσίπρα επειδή πίστευαν βλακωδώς πως θα πετύχουν αυτοδυναμία ή την υπαγόρευσαν οι δανειστές, προκειμένου να πετύχουν την "αριστερή παρένθεση" και να κόψουν το βήχα σε κάθε προοδευτικό κίνημα της υπόλοιπης Ευρώπης.
Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση θα μπορούσε να προχωρήσει ως είχε, μέχρις εκεί που θα άντεχε. Όσοι διαφώνησαν με το μνημόνιο, δεν αποχώρησαν. Θα μπορούσαν να προσφέρουν στη λεγόμενη αναπτυξιακή ανασυγκρότηση, πολύ περισσότερο από τους Φλαμπουράρηδες και τους Σαγιάδες. Αντίθετα, το μνημόνιο πέρασε με τις ψήφους των "άλλων", που τώρα απαιτούν μερίδιο εξουσίας.

Δεν πιστεύω ότι μπορούμε να επιστρέψουμε άμεσα στο εθνικό νόμισμα. Δεν το "εκτυπώνουμε απλώς", όπως είπε ο Λαφαζάνης. Αν, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ φτιάξει κυβέρνηση με Ποτάμι και Πασόκους; Ποιος θα εκπροσωπεί το ΟΧΙ μου στη Βουλή; Τα χρυσαύγουλα;
Να ψηφίσω ΚΚΕ; Μα την εβδομάδα πριν από το δημοψήφισμα, όσο ο λαός υφίστατο τρομοκράτηση και εκβιασμούς, ο Περισσός προτίμησε την αποστρατεία.

 του Jo Di, ενός ακόμα μετανάστη στην Ολλανδία

Κι έτσι, παρ' όλες τις διαφωνίες μου, αποφάσισα τελικά να ψηφίσω Λαϊκή Ενότητα. Διότι περιλαμβάνει κάποια στελέχη που εκτιμώ και ελπίζω να υπερασπιστούν μέσα στο Κοινοβούλιο το ΟΧΙ μας. Έξω, θα το υπερασπιστούμε εμείς.
Επειδή το ΟΧΙ μας είναι η πολύτιμη νίκη μας. Και θα το έχουμε πάντα στην καρδιά μας. Σε πείσμα των προσκυνημένων, των λακέδων και των κολλημένων.

Μήπως το γκράφιτι είναι καθρέφτης μας;

Μια κρύα βραδιά κατέβαινα βιαστικά τη Στουρνάρα κοιτώντας αφηρημένα προς την Πατησίων, όταν δεξιά μου φάνηκε κάτι δυσοίωνα σκοτεινό. Στράφηκα ασυναίσθητα και είδα τον τοίχο του Πολυτεχνείου καλυμμένο με μαύρες και λευκές πινελιές.

(Η φωτογραφία δεν είναι δική μου. Το τελευταίο που σκέφτηκα ήταν να το φωτογραφίσω!)

Ελάχιστοι άνθρωποι γύρω, στο δρόμο η κίνηση είχε αραιώσει. Κανείς δεν έδειχνε να προσέχει την αλλαγή. Στάθηκα και προσπάθησα να καταλάβω το μοτίβο. Ήταν λες και το βαθύ σκοτάδι αναρριχόταν αργά και κύκλωνε το κτήριο, ενώ οι λευκές γραμμές πάλευαν να επιβιώσουν. Ανατρίχιασα. Απομακρύνθηκα βιαστικά και το ξέχασα. 
Δυο-τρεις μέρες αργότερα, άρχισε η συζήτηση για το γκράφιτι του Πολυτεχνείου. Μεγαλοστομίες τύπου "βανδαλισμός", "ναρκισσισμός των δραστών", "δείχνει ένα τεράστιο εγώ", "θα βανδαλίσουν και τον Παρθενώνα σε λίγο;" γέμιζαν ιστοσελίδες και εφημερίδες.
Μάλλον όλοι αυτοί είχαν χρόνια να δουν το παρατημένο, βρόμικο και μουντζουρωμένο κτήριο. Ή ξέχασαν πόσο ελεεινό έδειχνε πριν. Όπως οι περισσότεροι δημόσιοι χώροι, εκτός από την Τριλογία της Πανεπιστημίου.
Πάντως, μερικοί χαίρονται επειδή το γκράφιτι έδωσε αφορμή για συζήτηση. Ενδιαφέρουσα η ανάρτηση του Groucho Marxism    εδώ

Σήμερα άρχισε ο καθαρισμός, παρά τις προσπάθειες μερικών πολιτών να τον σταματήσουν. Πολύ σωστά, ο @Galaxyarchis σχολίασε ειρωνικά, "Αποκάλυψη αρχαίας τοιχογραφίας":

Τι συνήθεια σε αυτή τη χώρα να ολοφύρονται όλοι για κάτι το οποίο αγνοούσαν πριν! Ή για κάποιον, του οποίου είχαν ξεχάσει την ύπαρξη μέχρι το θάνατό του. Μάλλον ο θρήνος του χορού στην αρχαία τραγωδία βρίσκεται στο αίμα μας! 

Επειδή κι αυτό θα ξεχαστεί όπως όλα τα άλλα που μας ξεβολεύουν για λίγο -ο θάνατος του Βαγγέλη Γιακουμάκη, π.χ.- δείτε κι αυτή την ιδέα εικαστικής παρέμβασης που ανέβασε στο τουίτερ το Βατράχι, για να χαμογελάσετε λίγο:

O Banksy στη Γάζα

Ο αγαπημένος μου Banksy, ο άνθρωπος που χρόνια τώρα σχολιάζει με τις υπέροχες τοιχογραφίες του τα κακώς κείμενα, πήγε ξανά στη Λωρίδα της Γάζας, για να αποτυπώσει την καταστροφή:



Το βρήκα στην ιστοσελίδα του The Press Project.

Εκτός από τον ιμπεριαλισμό, υπάρχει κι η μοναξιά...

σύνθημα σε τοίχο σχολείου του Νέου Ηρακλείου

 Την ξύπνησε ένα σούρσιμο. Κουκουλώθηκε πανικόβλητη, ενώ ταυτόχρονα μια φωνή ούρλιαζε μέσα της: "Παναγίτσα μου! Απόψε είναι η σειρά μου"! Αφουγκράστηκε για λίγο. Ησυχία... Ξεσκέπασε το κεφάλι της και κοίταξε προς την πόρτα με γουρλωμένα μάτια: τίποτε. Μάζεψε όλο της το κουράγιο και σηκώθηκε αργά. Άναψε το φως τρέμοντας. 'Αρπαξε το ξύλινο τρίγωνο από το σχεδιαστήριο και βγήκε στο χολ. Εκείνη τη στιγμή το σούρσιμο ξανακούστηκε. Την έλουσε κρύος ιδρώτας. ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ! Σήκωσε το χέρι με το τρίγωνο απειλητικά. Και τότε, από τις εφημερίδες στο πάτωμα ξεπρόβαλε μια παχουλή μαύρη κατσαρίδα! Βγάζοντας μια πολεμική κραυγή επιτέθηκε στο κολεόπτερο πατώντας το ξανά και ξανά με μανία. Ύστερα, βρίζοντας, έφερε ένα χαρτί να μαζέψει το πτώμα...

Σηκώθηκε αργά και πήγε στο μπάνιο τρικλίζοντας. Πάντα ξυπνούσε δύσκολα το πρωί και ποτέ από μόνος του. Όταν πέρασε σε ΑΕΙ άλλης πόλης αγόρασε τρία ξυπνητήρια: το πρώτο για να τον προετοιμάζει, το δεύτερο άνοιγε το ραδιόφωνο και το τρίτο ήταν κοντά στο παράθυρο για να μην μπορεί να το κλείσει και να ξανακοιμηθεί. Σήμερα όμως, τον ξύπνησε ένα χαρούμενο τιτίβισμα. Έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του και πήγε στην κουζίνα. Το παπαγαλάκι έγειρε το κεφάλι και τον κοίταξε ερωτηματικά. "Καλημέρα", του χαμογέλασε και εκείνο τιτίβισε ξανά.

Μπήκε στη σχολή και προχώρησε στο διάδρομο. Κάποιος πέρασε ξυστά δίπλα της, και το ρολό έπεσε στο πάτωμα. "Έλα, ρε βλάκα, στραβομάρα έχεις;" γκρίνιαξε. "Βρε, βρε, βρε, καλώστην! Τι μούτρα είναι αυτά;" "Άσε με, δεν κοιμήθηκα χτες." "Γιατί, άραγε;" ρώτησε πονηρά. "Διότι έχουν διαρρήξει δύο σπίτια στην πολυκατοικία μου και φοβάμαι μην μπουν και στο δικό μου. Και κυρίως μην είμαι μέσα όταν θα μπουν"! "Και τι να πάρουν από σένα;" Τον κοίταξε για λίγο σαν να δίσταζε. Στο τέλος σήκωσε τους ώμους: "Όλοι δείχνουν τόση σιγουριά! Μόνο εγώ φοβάμαι; Έτσι μου έρχεται να τα παρατήσω όλα και να γυρίσω σπίτι μου. Αλλά τι στα λέω; Σάμπως εσύ ειδικά μπορείς να με καταλάβεις; " Άρπαξε αποφασιστικά το ρολό και έκανε να συνεχίσει το δρόμο της. Η απάντησή του όμως, την κάρφωσε στη θέση της: "Και γιατί δηλαδή νομίζεις ότι πήρα παπαγαλάκι; Για να έχω κάποιον να μιλάω!"

Εσωτερικές ειδήσεις

[ Σύνθημα σε τοίχο της Θεσσαλονίκης]

Βράδυ Κυριακής. Αστράφτει και βροντάει έξω. Μετά τους σεισμούς και τις πυρκαγιές, τώρα πρέπει να φοβόμαστε και τις βροχές! Μήπως το ζητούμενο είναι ακριβώς ο φόβος; Που μουδιάζει το μυαλό και τρώει την ψυχή;

Η τηλεόραση δεν έχει τίποτε αξιόλογο –αλήθεια, γιατί μας το κάνουν αυτό κάθε Κυριακή; Ας ρίξω μια ματιά στις εφημερίδες της εβδομάδας. ..
Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

• ο «διάλογος για το ασφαλιστικό» διακόπηκε μετά την αποχώρηση της ΓΣΕΕ (οποία έκπληξη!)∙

• ο πρωθυπουργός ορκίζεται ότι θα ασκήσει δικαίωμα αρνησικυρίας (βέτο, στα ελληνικά) στο θέμα του ονόματος των Σκοπίων∙

• η αξιωματική αντιπολίτευση έχει τριχαστεί (στη μάσα ενωμένοι και στην ήττα χωριστά) και όλοι μάχονται εναντίον όλων∙

• η κυβέρνηση βάλλεται εκ των έσω ( γιατί έχω την εντύπωση ότι κανείς δεν νοιάζεται;)∙

• αίρεται η μονιμότητα στις ΔΕΚΟ (που ίσως πάψουν να αποτελούν το θλιβερό όνειρο των νέων, μα φοβάμαι ότι η κατάργηση αυτή θα γιγαντώσει τις πελατειακές σχέσεις στην πολιτική ζωή, και ίσως θυμηθούμε ξανά την Πλατεία Κλαυθμώνος με τους απολυμένους δημόσιους υπαλλήλους του 19ου αιώνα)∙

• οι Ηλείοι μάλλον έχουν πια συνειδητοποιήσει ότι πούλησαν πολύ φθηνά την ψήφο τους. Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, αδέλφια! Τελικά, μόνο οι Κύπριοι θα μείνουν δίπλα σας. Ίσως γιατί αυτοί θυμούνται τι θα πει ξεσπίτωμα!

Αφού η προσπάθεια του Βύρωνα να περιορίσει τις διαδηλώσεις στα πεζοδρόμια -ποια πεζοδρόμια;- απέτυχε, η κυβέρνηση βρήκε την ιδανική λύση: να απομακρύνει τα δημοφιλέστερα υπουργεία και τη Βουλή από το κέντρο! Έτσι, πρώτο το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων έφαγε κομμάτι του οικοπέδου της τέως ΣΕΛΕΤΕ και νυν ΑΣΠΑΙΤΕ στο Μαρούσι. Ακολούθησε το Υπουργείο Οικονομικών –ανακαινισθέν προσφάτως- που θέλει να μετακομίσει στον… Χολαργό! Και τώρα η Βουλή, η οποία θα αποκτήσει νέο κτήριο στο Φάληρο, δίπλα στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Ομολογουμένως καταπληκτική ιδέα! Άντε να διαδηλώσεις στους δρόμους του Χολαργού ή του Μαρουσιού! Μόνο ο ένας πίσω από τον άλλο, κάτι σαν τις ουρές στο ΙΚΑ. Τελικά δεν είναι τόσο ανεγκέφαλοι, ε;

Σε παρουσίαση βιβλίου του πριν από μερικά χρόνια, ο δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου ρωτήθηκε γιατί δεν ασχολείται με την ελληνική πολιτική σκηνή. "Διότι είναι πληκτική!", απάντησε.