Στη Χώρα της Λήθης: Ταξίδια

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ταξίδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2014

Το μυστικό της Ryanair

Αν και μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω, αποφεύγω τις φθηνές αεροπορικές εταιρείες.
Μην με παρεξηγείτε, δεν είμαι σνομπ. Απλώς γνωρίζω καλά ότι, στον στυγνό καπιταλισμό που βιώνουμε, τίποτε δεν προσφέρεται χωρίς αντίτιμο.

Έτσι, τις ελάχιστες φορές που αναγκάστηκα να πάρω Easy Jet, βλαστημούσα για μέρες, επειδή τα αφτιά μου πονούσαν. Βλέπετε, για να κάνουν οικονομία καυσίμων, προσγειώνονται κάθετα! Επίσης, ό,τι πάρεις το πληρώνεις. Ακόμα και το νερό. Η δε χειραποσκευή πρέπει να είναι συγκεκριμένου μεγέθους, το οποίο μετριέται.
Άει...

Για τη Ryanair είχα ακούσει διάφορες ιστορίες. Τις προάλλες κάποιοι στο διαδίκτυο έκαναν πάρτι, επειδή εγκαινιάζει δρομολόγια και στη χώρα μας. Φανταστείτε πόσο χάρηκαν μόλις ανακοινώθηκαν προσλήψεις. "Με 300 ευρώ; Για τέτοια δουλειά;" ρώτησα, και μου απάντησαν, "Παρά ολότελα, καλή' ν΄ κι η Παναγιώταινα".

Ευτυχώς που υπάρχουν οι ειδικοί στο ξεμπρόστιασμα: οι Άγγλοι. Στο άρθρο που αναδημοσιεύει το Ποντίκι από τον Guardian, θα μάθετε πως, όχι μονάχα οι αεροσυνοδοί παίρνουν τρεις κι εξήντα, αλλά πληρώνουν και για την εκπαίδευσή τους, με αμφίβολη την τελική πρόσληψη! Οι δε εργασιακές συνθήκες θυμίζουν γαλέρα.
Σε ένδειξη συμπαράστασης, θα αποφύγω ακόμα πιο φανατικά τις φθηνές εταιρείες. Κατά τον ίδιο τρόπο που διέγραψα Jumbo, IKEA, Primark και άλλα καπιταληστρικά άνθη.

Υ.Γ. Ένα ακόμα λινκ που αφορά τα ψέματα για την είσοδο της Ryanair στη χώρα μας: https://www.facebook.com/omorfa/posts/594282860649498:0

Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010

Για ένα ταξιδιάρικο 2010

Εύχομαι σε όλους σας Καλή και Δημιουργική χρονιά!
Αφού τα χελιδόνια μου αναχώρησαν πάλι για τις παγωμένες χώρες του Βορρά, σκέφτηκα να είναι ταξιδιωτική η πρώτη ανάρτηση του 2010. Έτσι για γούρι.
Και να σας ξεναγήσω στο "δικό μου" Λονδίνο, ξεκινώντας από δύο περιοχές-θρύλους στη δεκαετία του 1960. Πρώτα το
Soho
Αυτή η αλυσίδα φτιάχνει καλό καφέ. Οι πελάτες που κάθονται έξω ανήκουν στη βδελυρή κατηγορία των καπνιστών. Συνήθως, στα τραπεζάκια δεν υπάρχουν σταχτοδοχεία, προφανώς για να μην ενθαρρύνεται η αμαρτία. Εκείνη που τιμωρείται τελικά, είναι η δόλια η καθαρίστρια:

Πάντως, ο κύριος Ντοντό πουλάει ανερυθρίαστα "wines and spirits, beers and tobacco":

Χαριτωμένα πολύχρωμα καταστήματα:

αλλά και πολύχρωμοι άνθρωποι:

Ουάου! Σάλσα στην καρδιά της γηραιάς Αλβιόνος:

Tα ανθοστεφανωμένα καφέ με γοήτευσαν από την πρώτη στιγμή:

έχει και το κιτς δικαίωμα ύπαρξης:

ναι, μπορείς να γράφεις ό,τι θες στο μπλουζάκι σου:

ενδιαφέρεστε;

κάτι σαν τα λουλουδάδικα έξω από τη Βουλή:

και δεύτερη η
Carnaby Street

ό,τι μέσο κι αν χρησιμοποιείς, κανένα πρόβλημα:

λιακάδα κι ένα καλό βιβλίο. Τι άλλο; Α, κι ένα άνετο κάθισμα:

Θαυμάσια ιδέα! Στην Αθήνα θα ήταν ακόμα πιο χρήσιμοι:

αυτή η αρχιτεκτονική ποικιλία με συναρπάζει:

"Ήχοι του Σύμπαντος". Σωστά, αυτό είναι η Μουσική:

"Bring out the Cosmo in you". Εντάξει, αλλά ο μέσος Εγγλέζος καταλαβαίνει τη λέξη Cosmo;

πινακίδα-έργο τέχνης:

συμφωνώ απόλυτα με τον διαφημιστή:

σαν σκηνή από τον "Γάμο αλά ελληνικά":

μιλάμε για αυτογνωσία:

Πειράζει που δεν κατάλαβα το συσχετισμό;

Εδώ και μερικά χρόνια, χάρη στον κινηματογράφο και τον Χιου Γκραντ, έχει γίνει θρύλος μια άλλη περιοχή:
Νότινγκ Χιλ

το σπίτι όπου έζησε ο συγγραφέας του "Θαυμαστού καινούριου κόσμου" Τζορτζ Όργουελ:

Διαβάζεις την πινακίδα, κοιτάς γύρω σου και απορείς: μα δεν περνάει ψυχή, ποιος θα με κλέψει;

λιγάκι πιο λαϊκός δρόμος:

πλησιάζουμε, άλλωστε, στην αγορά του Πορτομπέλο:

ναι, κάποιοι έχουν την υπομονή να κατασκευάζουν τέτοιες μινιατούρες:

Πάμε τώρα να πάρουμε το μετρό,

για το αγαπημένο μου
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας

η μεγάλη αίθουσα:

στο κεφαλόσκαλο, ο κύριος Κάρολος Δαρβίνος μας κοιτάζει σκεφτικός:

οι σκελετοί των δεινοσαύρων συγκεντρώνουν τα βλέμματα:

Από το μικρότερο,

μέχρι το μεγαλύτερο, τα θηλαστικά are made to last:

πάντως, η Φύση διαθέτει αχαλίνωτη φαντασία!

όλος ο θίασος επί σκηνής:

Κάποτε ήθελα να γίνω ορυκτολόγος:

Να και το αγαπημένο μου ορυκτό: φιδόπετρα

Στους δρόμους του κέντρου
Εκτός από τις μεγάλες αδελφές, έχουμε και τις μικρές:

Κανείς δεν φαίνεται να ενοχλείται από τον κόκκινο γερανό που εκτελεί έργα,

ούτε καν από τις κλειστές διαβάσεις

κι εμείς χαμένοι είμαστε:

πώς γίνεται να μην υπάρχει μποτιλιάρισμα, καλοκαιριάτικα;

ο καλλιτέχνης οργίασε:

τα παλιά αυτοκίνητα αποτελούσαν πάντα ατραξιόν:

Μια αποτυχημένη προσπάθεια να απαθανατίσω την εικόνα του γυάλινου (!) καλάσνικοφ στη βιτρίνα ενός ρωσικού καταστήματος:

Και για μένα, και για μένα:

λίγες οι διαφημίσεις στο μετρό:

και σπάνιες οι ενδιαφέρουσες:

θυμίζει τοίχο θερινού σινεμά:

Και τώρα, γραμμή για το...
Covent Garden
Πού πάνε αυτοί;

Α, μάλιστα, στην αυλή του Νιλ!

πού βρίσκομαι;

τέλεια!

πανδαισία χρωμάτων!

Υπέροχο, έτσι;

Και τώρα που καλομάθαμε στα χρώματα, ας πάμε στην
Chinatown του Λονδίνου
Οι Αγγλίδες ποτέ δεν φημίζονταν για την ομορφιά τους! Η διαδήλωση, όμως, αντικαθεστωτικών Κινέζων για το κίνημα Φάλουν Γκονγκ μάς ξαφνιάζει: