Για την καρέκλα, ρε γαμώτο;

[Από συνέντευξή της στο Pathfinder Woman στις 2.10.06]

Λίγο πριν από τις πρόσφατες εθνικές εκλογές, η "για την Ελλάδα, ρε γαμώτο" Βούλα Πατουλίδου διαμαρτυρόταν στα κανάλια για τον παραγκωνισμό της από τη Φώφη Γεννηματά στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Δεν θεωρούσε εκλόγιμη την 6η θέση –ορθώς, όπως αποδείχτηκε- και διατυμπάνιζε ότι είχε από μικρή συνηθίσει στη σκληρή δουλειά, συνεπώς δεν την ενδιέφερε η καρέκλα. Για να εκλεγεί στο Δήμο Θεσσαλονίκης πέρυσι είχε παραιτηθεί από την τιμητική θέση στο στράτευμα που της έδωσαν μετά τη νίκη της στους Ολυμπιακούς του 1992, ενώ για να βάλει υποψηφιότητα στο Επικρατείας είχε παραιτηθεί και από τη θέση της στο Δήμο!

Και ξαφνικά, πριν από τρεις μέρες την είδαμε στις ειδήσεις, αγκαζέ με τον καθηγητή Κοινωνιολογίας Γ. Πιπερόπουλο, να καταγγέλλει σε έντονο ύφος την παραχώρηση από τον Μ. Ζαχόπουλο αρχαιολογικού χώρου στη Θεσσαλονίκη (Τσιμισκή και Φιλικής Εταιρείας) για οικοδόμηση κτιρίου. Δεν εντυπωσιάστηκα, βέβαια, δεδομένου ότι ο εν λόγω κύριος κυριολεκτικά οργίασε στο ΥΠ.ΠΟ για τέσσερα χρόνια! Η έκπληξή μου ήταν τεράστια όταν το επόμενο βράδυ την είδα, παρέα με τον ίδιο καθηγητή, να ξανακάνει δηλώσεις, αυτή τη φορά όμως σχεδόν ακατάληπτες. Τι είχε συμβεί; Η παραχώρηση έφερε την υπογραφή του Βαγγέλη Βενιζέλου!

Τι έγινε, καλή μου; Τι σου υποσχέθηκε πάλι ο Γιώργος και ξέχασες την προδοσία; Πού πήγε η υπερηφάνεια για την οποία μας μιλούσες τότε; Και από πότε η αρχαία μας κληρονομιά έχει χρώμα και κόμμα; Όταν την καταστρέφει η ΝΔ είναι έγκλημα και όταν την θάβει το ΠΑΣΟΚ το κάνουμε γαργάρα; Καλά είπε ο Παύλος Μάτεσις στην Εύη Κυριακοπούλου ("Η ζωή είναι αλλού", ΕΤ1): "οι πολιτικοί παρενοχλούν τους πολίτες"!

Leave your myth in Greece

[Έκθεση Πραξιτέλη στο Αραχαιολογικό Μουσείο]

«Για ποιαν Ελλάδα, ρε γαμώτο;», αναρωτιόταν μελωδικά η Αφροδίτη Μάνου από τη συχνότητα του Μελωδία το πρωί.
Και θυμήθηκα εκείνο το κορίτσι που είχε μόλις τερματίσει στους Ολυμπιακούς του 1992 και φώναζε ενθουσιασμένο «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!» χωρίς να υποψιάζεται ότι η φράση της έγραφε ιστορία, αλλά και τον προσωπικό της μύθο…
Την είδα τις προάλλες να παραπονιέται ότι την «πούλησε» ο Παπανδρέου. Στα παιδικά της χρόνια, λέει, «ξήλωνε κατουρημένα παντελόνια» για να τα μεταποιήσει η μάνα της. Μα, τότε τι γύρευες, Βούλα μου, με τους αρ-Πάχτες της Χαλκιδικής και τους λαμογ-Άκηδες του Four Seasons; Ούτε στις νομαρχιακές εκλογές σε είχαν υποστηρίξει. Δεν σου έγινε μάθημα;
Ένα περίεργο πράμα: ενώ ως λαός λατρεύουμε τους μύθους και η μυθολογία μας είναι ίσως η πλουσιότερη του πλανήτη (ασχέτως αν την αγνοούμε αφού δεν τη διδασκόμαστε), μολονότι είμαστε πάντα πρόθυμοι να αποθεώσουμε τους ήρωές μας και να τους σηκώσουμε στους ώμους, ταυτόχρονα νιώθουμε μια σαδομαζοχιστική ευχαρίστηση να τους αποκαθηλώνουμε και να τους εξευτελίζουμε στην πρώτη ευκαιρία!
Θυμηθείτε τη dream team του Πολίτη το 1987 που πήρε το χρυσό και εμείς ξετρελαμένοι πανηγυρίζαμε κι ορκιζόμαστε στο όνομα του Γκάλη. Τι έγινε λίγους μήνες μετά; Ο μεν Πολίτης λησμονήθηκε γρήγορα, ο δε «θεός» Γκάλης κατηγορήθηκε από τις φυλλάδες ότι ευθυνόταν για το θάνατο της γυναίκας του!
Τις προάλλες είδα στην Πανεπιστημίου τον Ρεχάγκελ! Ναι, ναι, τον «Ρεχακλή», τον «13ο θεό του Ολύμπου», τον «βασιλιά Όθωνα»! Πόση χαρά μας είχε δώσει και πόσο γρήγορα τον αποκαθηλώσαμε!
Πριν από 25 αιώνες, Αιγύπτιος ιερέας είπε στον Σόλωνα: "Έλληνες αεί παίδες εστέ".