Οι Παλαιστίνιοι είναι απελπιστικά μόνοι

Σήμερα η Άχεντ Ταμίμι έκλεισε τα 17 της χρόνια μέσα στις ισραηλινές φυλακές. Κρατείται επειδή χαστούκισε πάνοπλο ισραηλινό στρατιώτη. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Άχεντ υπερασπίζεται την οικογένειά της. Ήταν όμως τυχερή που το βίντεο με το χαστούκι έγινε viral και ταξίδεψε ταχύτατα μέσω διαδικτύου. Ίσως να τη γλίτωσε από το θάνατο. Σε όλο τον κόσμο συγκεντρώνονται υπογραφές για την απελευθέρωσή της.



Χθες το απόγευμα μαζευτήκαμε στο Μοναστηράκι, για να διαμαρτυρηθούμε για τη φυλακισμένη Άχεντ, καθώς και για τα περίπου τριακόσια παιδιά που κρατούνται στο Ισραήλ επειδή αντιστάθηκαν. Πολλά άλλα έχουν εκτελεστεί επιτόπου, σαν ενοχλητικά ζωύφια.

http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500194759

Βλέποντας τους Παλαιστίνιους να φωνάζουν συνθήματα και να βιντεοσκοπούν τους χορευτές τους, θυμήθηκα κάποιες παλιότερες, απείρως μαζικότερες, πορείες ώς την Ισραηλινή πρεσβεία, όπου μας έπνιγαν στα χημικά. Τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστατούσε, ενώ προχθές ο Αλέξης Τσίπρας υποδέχτηκε τον Ισραηλινό πρόεδρο...

Επικροτώ την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης στα Βαλκάνια, στη Μεσόγειο, στην Ασία. Οφείλει να προαγάγει τη συνεργασία και την καλή γειτονία. Δεν έχει δικαίωμα, όμως, να δεξιώνεται άτομα που έχουν φανατίσει τον λαό τους και συστηματικά εξολοθρεύουν έναν άλλο.
Δεν έχει καμιά δικαιολογία όταν συναγελάζεται με μιμητές των Ναζί, οι οποίοι προπαγανδίζουν διαρκώς το δικό τους ολοκαύτωμα, για να μην βλέπουμε αυτό που εξελίσσεται στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.
Και οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τους χιλιάδες Έλληνες εβραίους που εκτελέστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας.

Καλά θα κάνει η κυβέρνηση να παραδειγματιστεί από τις εξελίξεις στο Αφρίν: παρά τον πολύνεκρο αγώνα τους, οι Κούρδοι θυσιάστηκαν για μια ακόμη φορά από τους "συμμάχους" τους, για χάρη της Τουρκίας.
Ποτέ οι ισχυροί αυτού του κόσμου δεν τήρησαν τις υποσχέσεις τους. Γιατί να το κάνει η Ρωσία; Όσο για τους Αμερικανούς "συμμάχους", κάθε σχόλιο περιττεύει.

Βήματα προς τα πίσω ή προς τα εμπρός;

http://huli.gr/news/n/1601869/apotropaio-egklhma-sto-pakistan-viasan-kai-straggalisan.html

Αυτό το αγγελούδι, που απήχθη μπροστά από το σπίτι του, βρέθηκε την Τρίτη στραγγαλισμένο και βιασμένο στα σκουπίδια. Ήταν μόλις 7 χρονών και το 13ο παιδί που δολοφονείται με τον ίδιο τρόπο στην πόλη Κασούρ του Ανατολικού Πακιστάν, τα δύο τελευταία χρόνια.

https://www.altsantiri.gr/kosmos/nees-diadilosis-sto-pakistan-meta-ton-viasmo-ke-ti-dolofonia-enos-7chronou-koritsiou-ikones/

Όμως, η ζωή ενός παιδιού σε μια χώρα φτωχή και πολυάνθρωπη μετράει ελάχιστα για τις αρχές. Ο πατέρας της δήλωσε πως οι αστυνομικοί τρωγόπιναν στο σπίτι του και έφευγαν, χωρίς να ασχολούνται καθόλου. Μετά την ανεύρεση του πτώματός της, όμως, ξέσπασαν ταραχές εναντίον των αστυνομικών, οι οποίοι πυροβόλησαν τους διαδηλωτές και σκότωσαν δύο από αυτούς!

https://www.altsantiri.gr/kosmos/nees-diadilosis-sto-pakistan-meta-ton-viasmo-ke-ti-dolofonia-enos-7chronou-koritsiou-ikones/

Διάβασα κάποια σχόλια για τις καθυστερημένες κοινωνίες των μουσουλμάνων, για την επιστροφή του Μεσαίωνα κλπ. Μου φαίνονται το ίδιο ρατσιστικά και υποκριτικά όπως και η φράση του Τραμπ "shit countries". Αφού πρώτα οι δυτικοί απομύζησαν τις άλλες ηπείρους και αποδεκάτισαν τον πληθυσμό τους με σφαγές και λοιμούς, εγκατέστησαν ανδρείκελα, για να τους πουλάνε όπλα και να φτιάχνουν πολέμους.
Αυτοί οι λαοί δεν πρέπει να μορφωθούν, για να μην διεκδικήσουν κάποια στιγμή την εξουσία. Πρέπει να είναι τόσο φτωχοί, ώστε ο αγώνας για την επιβίωση να καλύπτει κάθε άλλη σκέψη. Το ίδιο μοντέλο εφαρμόζεται εξάλλου και στους φτωχούς των ίδιων των ΗΠΑ.

Συνεπώς, κάθε μαζική διαμαρτυρία εναντίον των εγκάθετων και διεφθαρμένων κυβερνήσεων είναι ένα βήμα μπροστά. Όπως και οι διαδηλώσεις στην Ινδία κατά των ομαδικών βιασμών γυναικών: υπάρχουν κάποιοι εκεί που βλέπουν τις γυναίκες σαν πατάκια για τα πόδια. Υπάρχουν και άλλοι, όμως, που διαμαρτύρονται και απαιτούν δικαιοσύνη, αντί να κατεβάζουν το κεφάλι και να αδιαφορούν.
Κι αυτό είναι ένα βήμα προς τα εμπρός. Πότε άλλωστε η αλλαγή νοοτροπίας έγινε χωρίς πολύχρονους αγώνες;

Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί

Το Σάββατο, στην πορεία για το κλείσιμο των γραφείων της Χρυσής Αυγής, υπήρχαν πάρα πολλοί νέοι. Συγκεκριμένα, πρέπει να αποτελούσαν το 90%. Κι αυτό το λέω με συγκίνηση, επειδή τα τελευταία χρόνια έβλεπα μόνο τη δική μου γενιά στους δρόμους. Θυμάμαι που αναρωτιόμασταν ήδη από το 2010, "πού είναι το ένα εκατομμύριο άνεργοι και δεν διαδηλώνουν μαζί μας;".

http://news247.gr/eidiseis/koinonia/se-ekseliksh-h-antifasistikh-poreia-sth-mnhmh-toy-pauloy-fussa.4849218.html

Το να ακούς αυτά τα νέα παιδιά να φωνάζουν μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία, "Η Χέδερ ζει, τσακίστε τους Ναζί", είναι ελπιδοφόρο. Όπως και το να σχηματίζουν αλυσίδα μπροστά στους ματατζήδες, εμποδίζοντάς τους να χτυπήσουν το μπλοκ των μεταναστών, χωρίς να πτοούνται από την προβοκάτσια με τους δήθεν αντιεξουσιαστές που προκάλεσε(;) και τα χημικά που έπεσαν.

Περίπου 3.000 νέοι άνθρωποι άφησαν τις καφετέριες και την ξεκούρασή τους -"σαββατόβραδο με κωλοζέστη", όπως σχολίασε ξεφυσώντας μια πιτσιρίκα δίπλα μου- για να απαιτήσουν να μην επιστρέψει ο φασισμός.
Η σκέψη αυτή με γέμισε χαρά για κάμποσες μέρες.

Τραμπούκοι για Τραμπ

Ανατριχιάζεις, μετά κοιτάς τις φάτσες και αναρωτιέσαι. Τι πήγε τόσο στραβά στα ανθρωπάκια της διπλανής πόρτας;

Υποστηρίζοντας τον Τραμπ  http://3pointmagazine.gr/greece-neo-nazi-golden-dawn-members-voice-support-donald-trump/

"Με τους Ινδιάνους και όλους τους χαμένους"

Από την 1η Απριλίου αντιστέκονταν στη διέλευση του αγωγού πετρελαίου DALP μέσα από την περιοχή Standing Rock, στη Βόρεια Ντακότα. Οι περισσότερο είναι μέλη της φυλής Σιου, αλλά δίπλα τους μάχονταν ακτιβιστές, καθώς και πολλά μέλη άλλων φυλών (ή εθνών, όπως αυτοπροσδιορίζονται).

από εδώ

 Ο αγωγός θα περνούσε από την ελάχιστη γη που διέσωσαν από τους εποίκους το 1851 και θα βυθιζόταν(!) στον ποταμό Μιζούρι!

Οι Σιου και οι σύμμαχοί τους αντιμετωπίστηκαν από μισθοφόρους, αστυνομικούς και σκυλιά, που τους έριχναν χημικά και πίδακες νερού, το οποίο πάγωνε πάνω τους εξαιτίας των πολύ χαμηλών θερμοκρασιών. Δεκάδες τραυματίστηκαν και εκατοντάδες συνελήφθησαν.

από εδώ

Τελικά, χθες βράδυ, λίγο πριν εκπνεύσει η προθεσμία που τους είχε δοθεί για να αποχωρήσουν, ο Μπάρακ Ομπάμα σταμάτησε την κατασκευή του αγωγού. Ίσως είναι η πιο αποφασιστική ενέργεια του απερχόμενου προέδρου των δύο θητειών και των ελάχιστων θετικών αποτελεσμάτων.
Για πρώτη φορά οι Ινδιάνοι δεν είναι οι χαμένοι. Ξέρουν πολύ καλά πως δεν γράφτηκε ακόμα το Happy End του πολέμου για το Νερό. Κέρδισαν όμως μια μάχη. Και στα αντιηρωικά χρόνια που ζούμε, είναι σπουδαίο πράγμα.

Κύριον Ν.Τόσκα, Ενταύθα

Κύριε Υπουργέ,
Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είστε έντιμος και ειλικρινής άνθρωπος. Τόσο ο πρότερος βίος όσο και το βλέμμα σας, δείχνουν ότι δεν έχετε καμία σχέση με όλους τους προκατόχους σας.
Κι εγώ, αν ήμουν πρωθυπουργός, θα έβαζα έναν άνθρωπο σαν κι εσάς στην ηλεκτρική καρέκλα του Υπουργείου ΠΡΟ.ΠΟ, το οποίο κάθε άλλο παρά προστατεύει τους πολίτες.

Επειδή, όμως, είναι ηλεκτρική καρέκλα, θα έπρεπε να είστε πιο αποφασιστικός. Ενάμιση χρόνο τώρα, περιμένουμε να πάνε σπίτι τους άτομα που ψέκασαν, έδειραν και βασάνισαν πολίτες. Ακόμα περισσότερο περιμέναμε να τιμωρηθούν αυτοί που έδωσαν τις διαταγές ή ανέχτηκαν τέτοια συμπεριφορά. Ο προκάτοχός σας έφυγε κατηγορώντας τους πάντες εκτός από τον εαυτό του. Εμείς πάντως δεν τον πληρώναμε για να δημοσιεύει επιστολές σε διαπλεκόμενα μέσα.

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να διαδηλώνουν. Είναι άοπλοι, ευάλωτοι και, στη χώρα μας, συκοφαντημένοι και εξοντωμένοι οικονομικά. Ακόμα και αν επιχειρήσουν να σπάσουν τον κλοιό, οι αστυνομικοί δεν ΠΡΕΠΕΙ να τους χτυπήσουν ή να τους ψεκάσουν. Είναι γελοίο να ισχυρίζονται ότι τους τρόμαξαν οι συνταξιούχοι. Υποτίθεται πως εκπαιδεύονται για να διαχειρίζονται καταστάσεις κρίσεως. Ας περάσουν όλοι από ειδικές συνεντεύξεις. Αν κριθεί πως δεν είναι ικανοί να το κάνουν, ψυχολογικά ή ιδεολογικά, τότε να αλλάξουν πόστο. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, εκτός από του βασανιστή.

Η αντιπολίτευση δεν φταίει. Εξ ορισμού είναι εναντίον σας. Δεν έχει σημασία πόσο γελοία είναι. Από την άκρα Αριστερά μέχρι την άκρα Δεξιά, περιμένει πότε θα γλιστρήσετε, για να σας ρίξει και μια κλωτσιά. Συνεπώς -και αυτό ισχύει για όλους- αν η αντιπολίτευση σάς επιτίθεται με στοιχεία, τότε το λάθος είναι όλο δικό σας. Πολλώ μάλλον αν η αντιπολίτευση γίνεται από αριστερά. Βλέπετε, τόσα χρόνια το ΚΚΕ παρήλαυνε στους δρόμους καμαρωτό, έφευγε και μετά οι υπόλοιποι τρώγαμε το ξύλο. Ξαφνικά θυμήθηκε το αγωνιστικό του παρελθόν και κάνει ό,τι μπορεί για να προκαλέσει αψιμαχίες και να τσιρίζει μετά ότι το δείρανε.

Εν ολίγοις, κύριε Υπουργέ μου, μην βγάζετε μόνος σας τα ματάκια σας. Οι πολίτες δεν είναι εχθροί, αλλά εν δυνάμει σύμμαχοι. Οι εχθροί βρίσκονται εδώ και χρόνια μέσα στα σώματα ασφαλείας. Τεράστια νίκη δεν ήταν η σύλληψη των Σακκά-Σεϊσίδη, όπως είχατε δηλώσει περιχαρής. Νίκη θα είναι να πετάξετε έξω τους βασανιστές του Α.Τ. Ομονοίας που ξέσπασαν στα προσφυγάκια και του Α.Τ. Πατησίων, από όπου εκπαραθυρώθηκε μυστηριωδώς ο άνθρωπος που πήγε να δώσει το παρών όπως όφειλε.

Απαγορεύσατε τη χρήση χημικών σε διαδηλώσεις εργαζομένων και συνταξιούχων. Πρέπει να απαγορεύσετε στους αστυνομικούς να χτυπούν με γκλομπ άοπλους ανθρώπους και μάλιστα με τη λαβή. Αμφιβάλλω αν υπάρχει πλέον πολίτης που να πιστεύει ότι η κυβέρνησή σας είναι αριστερή. Ο λόγος για τον οποίο δεν εξεγείρεται ο κόσμος είναι κάποια μέτρα που πήρατε, κάποιες αλλαγές που έγιναν, το ότι δεν ακούμε πια το θόρυβο της χιονοστιβάδας του νεοφιλελευθερισμού.
Όχι επειδή ανακόπηκε, αλλά επειδή περιμένει τη φθορά σας. Ή την πλήρη υποταγή σας. Και κανένας σώφρων άνθρωπος δεν θα ήθελε να συμβεί αυτό.

5 χρόνια Αγανακτισμένοι

Τη φωτογραφία ανέβασε η Μαρία Δεναξά, ανταποκρίτρια ελληνικών ΜΜΕ στη Γαλλία.
Στη Ρεν, πρωτεύουσα της Βρετάνης (ΒΔ Γαλλία), στρατιώτης σημαδεύει τους διαδηλωτές του Nuit Debout (Ολονυκτία), που διαμαρτύρονται για την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων:

από εδώ: http://diktiospartakos.blogspot.gr/2016/05/blog-post_527.html

Όπως γράφει η δημοσιογράφος, από χθες το πρωί  αστυνομικοί χτυπούν τις πόρτες ακτιβιστών και αντιφασιστών, για να τους επιδώσουν επίσημο έγγραφο με το οποίο απαγορεύεται η συμμετοχή τους στη μεγάλη διαδήλωση της επόμενης Τρίτης.

Σήμερα συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από την αρχή του Κινήματος των Αγανακτισμένων στην Ισπανία, που βρήκε γρήγορα μιμητές και στη χώρα μας. Τι απέμεινε από αυτό;
Το κίνημα των Ποδέμος -που γεννήθηκε στις πλατείες- συμμάχησε πρόσφατα με την Ενωμένη Αριστερά, δίνοντας ελπίδες για αλλαγή του σκηνικού στις προσεχείς εκλογές. Θα τα καταφέρει ή θα μετατραπεί σε ΣΥΡΙΖΑ; Από τους Ισπανούς εξαρτάται.
Όσο για την Ελλάδα, η άγρια καταστολή το έδιωξε από το Σύνταγμα, αλλά μετασχηματίστηκε στα κοινωνικά δίκτυα αλληλεγγύης προς τους πτωχευμένους και τους πρόσφυγες. Το μέλλον είναι άδηλο και δεν συμμερίζομαι την περιφρόνηση πολλών προς τον "απαθή" ελληνικό λαό. Δεχτήκαμε πολλά χτυπήματα, συκοφαντηθήκαμε από αριστερά και δεξιά, ελπίσαμε, ψηφίσαμε, αντισταθήκαμε και απογοητευτήκαμε βαθιά.

Οι επαναστάσεις και οι αλλαγές δεν είναι παθιασμένα κείμενα στο διαδίκτυο ούτε παρελάσεις κομμάτων και συνδικάτων. Θέλουν το χρόνο τους και -γιατί όχι;- τον εκσυγχρονισμό τους. Στις νέες συνθήκες και στα νέα όπλα του συστήματος.
Όπως έδειξε το ντοκιμαντέρ This is not a coup, στόχος του καζινοκαπιταλισμού είναι η Δημοκρατία και όχι μόνο μεμονωμένες χώρες. Ο Ολάντ το αποδεικνύει στην πράξη.

Οι απεργίες των Μέσων Μεταφοράς

Άκουσα δια ζώσης και διάβασα στα Κοινωνικά Δίκτυα πως η 48ωρη απεργία των δημοσιογράφων είναι στημένη και κάνει "πλάτη" στην κυβέρνηση. Οι πιο μετριοπαθείς λένε ότι μας στερεί την ενημέρωση, ενώ δεν ιδρώνει το αφτί κανενός. Ούτε της κυβέρνησης -η οποία αποφεύγει έτσι την κριτική για το νομοσχέδιο- ούτε των καναλιών που είναι υπερχρεωμένα.
Παραδόξως, κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει ότι χωρίς το αγγελιόσημο το ταμείο του κλάδου θα καταρρεύσει.

news247.gr

Κατά τη γνώμη μου, όμως, οι απεργίες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι οι πιο αντιλαϊκές και οι πιο αναποτελεσματικές όλων.
Και εξηγούμαι:

• Όσον αφορά την οικονομική ζημιά, τα μεροκάματα των απεργών που γλιτώνει η εκάστοτε κυβέρνηση είναι περισσότερα από τα εισιτήρια που χάνονται, δεδομένου ότι υπάρχει πάγια εισιτηριοδιαφυγή, η οποία απλώς αυξήθηκε λόγω κρίσης. 
• Αν στο μετρό μπαίνουν και άνθρωποι που ανήκουν σε ανώτερες εισοδηματικά τάξεις, τον ηλεκτρικό και τα λεωφορεία χρησιμοποιούν κυρίως οι φτωχότεροι συμπολίτες μας. Αυτοί που προσφέρουν "μαύρη" εργασία, που καθαρίζουν σπίτια, που δουλεύουν στα νοσοκομεία και στα σχολεία, που αντιμετωπίζουν επισφάλεια και πληρώνονται σπανίως ή έναντι.
• Αυτά τα μέσα παίρνουν κι οι χαμηλοσυνταξιούχοι για το ραντεβού τους στο ΙΚΑ. Όποιος έχει κλείσει τέτοιο ραντεβού, γνωρίζει πως δεν επιλέγεις την ημερομηνία, ούτε είναι εύκολο να κλείσεις καινούριο.

Εναντίον αυτών των ανθρώπων στρέφονται οι απεργίες στα ΜΜΜ. Που δεν έχουν αυτοκίνητο ή μηχανάκι και θα αναγκαστούν να διανύσουν με τα πόδια μεγάλο μέρος της διαδρομής, ώστε να γλιτώσουν το ταξί.
Πριν από λίγα χρόνια, όταν οι εργαζόμενοι σε Μετρό και ηλεκτρικό έκαναν τη μία απεργία μετά την άλλη, διαλύοντας τα νεύρα και το πορτοφόλι μας, είχαν ισχυριστεί πως "το επιβατικό κοινό" τούς υποστήριζε, επειδή δεν διαμαρτυρόταν!  Υπενθυμίζω ότι εκείνες οι κινητοποιήσεις έληξαν με την επιστράτευση των εργαζομένων, χωρίς και πάλι κανένας επιβάτης να διαμαρτυρηθεί.
Δυστυχώς, εδώ και έξι χρόνια ελάχιστοι πολίτες αντιδρούν στα κακώς κείμενα. Οι άνθρωποι κυκλοφορούν με άδειο βλέμμα. Κλεισμένοι στη θλίψη τους.  
Οι αιτίες; MARFIN, διάλυση των Αγανακτισμένων, το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ. Με αυτή τη σειρά.
Ακόμα και το κύμα αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες φθίνει σιγά σιγά, εξαιτίας της συνεχιζόμενης κωλυσιεργίας εκ μέρους της κυβέρνησης. Συνεπώς, ας μην θεωρεί κανείς πως έχει τη λαϊκή υποστήριξη επειδή οι πολίτες δεν τον πλακώνουν στις φάπες. Και ο πιο υπομονετικός γάιδαρος, κάποια στιγμή κλοτσάει.

Αστικοί και αστυνομικοί μύθοι

Μέρα αφιερωμένη στον Έρωτα η σημερινή. Ξέρετε, εκείνο το φτερωτό, γυμνό παιδάκι της Αφροδίτης, που έριχνε τα βέλη του στους ανθρώπους, για να γελάει με τα καμώματά τους.
Ο Σέξπιρ μάς έχει αφηγηθεί πολλές ιστορίες έρωτα. Η αγαπημένη μου είναι το Όνειρο θερινής νύχτας, όπου υπάρχει τέτοιο μπέρδεμα στο ποιος αγαπάει ποιον σε ένα ειδυλλιακό δάσος, ώστε αδιαφορείς για την έκβαση και απλώς το απολαμβάνεις.

Για τον έρωτα θα σας μιλήσω, λοιπόν. Χωρίς χολιγουντιανή ζάχαρη:

• Πολλοί θα είδατε αυτό το πανό, είτε από κοντά είτε στο διαδίκτυο. Είναι από τη διαδήλωση για το Ασφαλιστικό. Τι σημαίνει, όμως;

Λένε πως ο νεαρός που κρατάει το πανό είναι τέως Συριζαίος και νυν ΛΑΕτζής, που αγαπάει μια Αλεξάνδρα, η οποία παρέμεινε στον ΣΥΡΙΖΑ (κάποιοι προσθέτουν ότι έγινε μετακλητή υπάλληλος σε υπουργείο) και απείλησε τον καλό της πως θα τον άφηνε αν αυτός πήγαινε στη διαδήλωση. Ο νεαρός πήγε και σήκωσε αυτό το πανό, πληροφορώντας την ότι θυσιάζει την ασφάλισή του, αρκεί να μην χωρίσουν.
Δεν ξέρω πόση αλήθεια κρύβει αυτή η ιστορία, αλλά είναι σίγουρα γοητευτική.

• Πρόσφατα ανακάλυψα ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο σουηδός δημοσιογράφος Π. Βαλέε και η ποιήτρια σύζυγός του Μ. Σγιεβάλ έγραψαν μαζί δέκα αστυνομικά μυθιστορήματα, με ήρωα τον αστυνόμο Μάρτιν Μπεκ. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι εκδόσεις Γράμματα εξέδωσαν τέσσερα από αυτά: Το τέρας, Ροζάννα, Ο άνθρωπος που έγινε καπνός και Ο άνθρωπος που καθόταν στο μπαλκόνι. 

Σε αντίθεση με τα "τούβλα" των 600 σελίδων που γράφουν οι σημερινοί Σκανδιναβοί, αυτά τα βιβλία είναι μικρού σχήματος και περίπου 200 σελίδων το καθένα.

Τόσο ο Μπεκ, όσο κι οι συνεργάτες του, είναι φιλότιμοι αστυνομικοί, που πασχίζουν να καταλάβουν τις αλλαγές στη σουηδική κοινωνία, καθώς η ασφάλεια που νιώθουν πλέον οι πολίτες, χάρη στο κοινωνικό κράτος, συμβαδίζει με μάστιγες όπως ο αλκοολισμός, τα ναρκωτικά, η εγκληματικότητα και η παιδεραστία. Εκείνη την εποχή μάλιστα, τα ήθη δεν ήταν τόσο ελεύθερα όσο έγιναν αργότερα. Ο Μπεκ κι οι συνεργάτες του δεν είναι υπεράνθρωποι, δεν διαθέτουν τα σημερινά τεχνολογικά μέσα και συχνά θυσιάζουν την προσωπική τους ζωή. Η ανταλλαγή στοιχείων και πληροφοριών μεταξύ κρατών απαιτούσαν πολλές μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων οι αστυνομικοί μελετούσαν ξανά και ξανά ό,τι είχαν στα χέρια τους. 

Το πιο γοητευτικό στοιχείο, όμως, είναι η περιγραφή της Σουηδίας του ΄60 -πριν ακόμα γίνει συνώνυμη με τον ευρωπαϊκό παράδεισο- η οποία συνδυάζεται με ανάλαφρο χιούμορ και συμπάθεια για τους ανθρώπους. Κι αυτό μου δείχνει ότι οι Σγιεβάλ και Βαλέε ήταν αγαπημένοι σύντροφοι που μοιράζονταν κοινές αξίες. Κάτι σπάνιο για τα σύγχρονα συγγραφικά δίδυμα, τα οποία προσπαθούν συνήθως να κερδίσουν δόξα και χρήμα όσο ακόμα το σκανδιναβικό αστυνομικό μυθιστόρημα πουλάει. 

 

Αντιπολίτευση για τα μπάζα (2)

Μου το έστειλε η μπλογκο-φίλη Πέτρα και σκέφτηκα να το αναρτήσω, χωρίς σχόλια:

Κι εσύ Ολγίζεσαι

Χιλιάδες ακτιβιστές διαδηλώνουν σήμερα στις Βρυξέλλες, διαμαρτυρόμενοι για τις εν κρυπτώ διαπραγματεύσεις που γίνονται για την TTIP. Η Ελλάδα εκπροσωπείται από 60 ακτιβιστές, ενώ ο πρωθυπουργός μας, που το 2001 είχε πάει στη Γένοβα για το κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης, αυτή τη φορά θα χαριεντίζεται πάλι με τον Γιούνκερ και θα χαχανίζει.

Το Σάββατο, στο Βερολίνο συγκεντρώθηκαν τουλάχιστον 130.000 άνθρωποι, ενώ στο Σύνταγμα ήμαστε καμιά πενηνταρέα! Πανό υπήρχαν μόνο από οικολογικές και φεμινιστικές οργανώσεις. Απουσίαζαν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ -που είχε καλέσει τα μέλη του στη συγκέντρωση- όσο και το ΚΚΕ! Προφανώς ήταν απασχολημένοι με σοβαρότερα θέματα. Εξάλλου, το ΠΑΜΕ έχει ξαφνικά ανακαλύψει τα τεράστια κενά στα σχολεία και την έλλειψη περίθαλψης στους ανασφάλιστους.

Ο ελληνικός λαός ασχολείται με το γεύμα που παρέθεσε η Όλγα Τρέμη στην κυβερνητική εκπρόσωπο Όλγα Γεροβασίλη! Η κυβέρνηση μεταλλάσσεται γοργά και διαπλέκεται ήδη με τα κανάλια και τα συμφέροντα. Απόδειξη, η δήλωση του Μελισσανίδη ότι το γήπεδο της ΑΕΚ θα ονομαστεί... Δούρου Αρένα. Τι ξεφτίλα! Όμως όλα αυτά αντιμετωπίζονται με χαλαρά αστειάκια καφενείου.

Η TTIP απειλεί το μέλλον ολόκληρου του πλανήτη, αλλά και το μέλλον της Δημοκρατίας, αφού οι πολυεθνικές θα μπορούν να επιβάλλουν στα κράτη τις ορέξεις τους, μηνύοντάς τα σε "ανεξάρτητες" επιτροπές διαιτησίας. 
Δείτε το απλά: σήμερα έχουμε δικαίωμα να επιλέξουμε τα τρόφιμα, τα φάρμακα και τις υπηρεσίες που θέλουμε. Αν η συμφωνία υπογραφεί, δεν θα υπάρχει δημόσια περιουσία ούτε αγαθά όπως το νερό, η ενέργεια και οι συγκοινωνίες, θα τρώμε μεταλλαγμένα, θα πεθαίνουμε επειδή δεν θα μπορούμε να πληρώσουμε τα -πανάκριβα πλέον- φάρμακα και τα ταμεία μας θα διαλυθούν οριστικά, αφού η ιδιωτική περίθαλψη θα τινάξει τον προϋπολογισμό τους στον αέρα. Κανένας νόμος, ελληνικός ή ευρωπαϊκός, δεν θα προστατεύει τα δικαιώματά μας. Αν θέλετε να μάθετε το μέλλον μας, ρίξτε μια ματιά στην αμερικανική κοινωνία.
Οι Γερμανοί το ξέρουν καλά και το δείχνουν παραστατικά: με την TTIP η Μέρκελ ανάβει το φυτίλι που θα τινάξει στον αέρα τη Δημοκρατία.

Εμείς έχουμε μαύρα μεσάνυχτα, ως συνήθως. Ο επαρχιωτισμός μας έχει διαμορφώσει ανάλογα και τα κοινωνικά δίκτυα, στα οποία πρέπει να ψάξεις πολύ για να βρεις κάποια αναφορά σε αυτές τις σοβαρές εξελίξεις. Οι περισσότεροι γράφουν εξυπναδούλες για τον Βαγγέλα ή τον Άδωνη. Συζητώντας με γνωστούς και φίλους, άκουγα συνεχώς την ερώτηση, "Τι είναι η Τι Τι... πώς την είπες;"
Γι' αυτό και πριν από μία εβδομάδα είχα γράψει αναλυτικά για τη διαβόητη συμφωνία:  http://lotofagus.blogspot.gr/2015/10/ttip.html

Δευτέρα και 13

Πριν από μόλις δύο εβδομάδες, έξι στους δέκα πολίτες είπαν ΟΧΙ στην ταπεινωτική πρόταση της Τρόικας. Μετά το πρώτο σοκ, και καθώς ντόπιοι και αλλοδαποί αναλυτές έψαχναν να βρουν πού έκαναν το λάθος οι δημοσκόποι (ιδιαίτερα διαφωτιστικό το άρθρο, "Η χειραφέτηση του τηλεθεατή"), οι αδίστακτοι λακέδες των τραπεζιτών αποφάσισαν να τελειώνουν με εμάς.
Ύστερα από μαραθώνιες συσκέψεις και ωμό εκβιασμό, το πρωί της Δευτέρας ο Πρωθυπουργός είχε στα χέρια του την πρόταση η οποία θα ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία και θα μας καταντήσει ζήτουλες στην ίδια μας τη χώρα.
Την Τετάρτη στη Βουλή, η Ζωή Κωνσταντοπούλου παραχώρησε την προεδρία στον Αλέξη Μητρόπουλο και ως απλή βουλευτίνα μίλησε τελευταία, κυριολεκτικά ενσαρκώνοντας τη συνείδηση  του ΣΥΡΙΖΑ:



Τελικά, τα προαπαιτούμενα πέρασαν με τις ψήφους ΝΔ-Πασόκ-Ποταμιού, ενώ 32 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν και άλλοι 6 δήλωσαν "παρών" (εδώ ο κατάλογος).

Την ίδια ώρα, έξω από τη Βουλή, απλοί διαδηλωτές έτρωγαν το ξύλο της αρκούδας από τους Ματατζήδες που θα καταργούνταν, ενώ η ΕΛ.ΑΣ ξεφορτωνόταν χημικά του 2004! Μαρτυρίες στο τουίτερ ότι από νωρίς απομακρύνονταν κάδοι και αυτοκίνητα από τη Στουρνάρα, δείχνουν πως τίποτε δεν ήταν αυθόρμητο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Γιάννης Κολεσίδης

Κατόπιν, εν μέσω δεκάδων καταστροφικών πυρκαγιών σε όλη τη νότια Ελλάδα, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε ανασχηματισμό, αντικαθιστώντας όλους τους υπουργούς της Αριστερής Πλατφόρμας. Βεβαίως αυτό δεν ήταν αρκετό για τα συστημικά ΜΜΕ, τα οποία ξαφνικά αγάπησαν τον Πρωθυπουργό και επιδίδονται σε βαρύτατους χαρακτηρισμούς για όσους έδωσαν αρνητική ψήφο.
Η Νάντια Βαλαβάνη, η οποία είχε ήδη παραιτηθεί διαφωνώντας, δέχτηκε τόνους λάσπης για ανάληψη χρημάτων από τη μητέρα της και αναγκάστηκε να απαντήσει με αυτό το κείμενο.

Το ίδιο έκανε κι ο Κώστας Λαπαβίτσας, τον οποίο κατηγόρησαν ότι είχε κάνει παρόμοια πρόταση με του Σόιμπλε για grexit. Οι εξηγήσεις του, εδώ.

του Τάσου Αναστασίου

Από την άλλη, ο Γιάνης Βαρουφάκης δίνει συνεχώς συνεντεύξεις. Δυστυχώς, δεν μας έχει ακόμα εξηγήσει σε ποια δεδομένα στηριζόταν η άκρατη αισιοδοξία του ότι οι εταίρες θα υποχωρούσαν, ούτε έχει παραδεχτεί λάθη στη διαπραγμάτευση. Πώς, δηλαδή, κάθε φορά δήλωνε πως "είμαστε κοντά σε συμφωνία", ενώ την επόμενη στιγμή διαψεύδονταν οι προσδοκίες. Ούτε ο Σίσυφος τέτοια επιτυχία!

του Τάσου Αναστασίου

Δεν έχω κάτι αισιόδοξο να σας πω. Βλέπω τον ΣΥΡΙΖΑ να διαλύεται και ένα κομμάτι του να μεταλλάσσεται σε σοσιαλδημοκρατικό, τον Αλέξη Τσίπρα να άγεται και να φέρεται από πασόκους και δεξιούς συμβούλους, τη λιτότητα να μεγαλώνει και να προκαλεί μεγαλύτερη ύφεση και τα παθήματά μας να τρομάζουν τους Ισπανούς. Πολύ φοβάμαι πως, αντί για πρότυπο, σε λίγο θα αποτελούμε παράδειγμα προς αποφυγήν.
Η επιστολή της ευρωβουλευτίνας Σοφίας Σακοράφα, ενός ανθρώπου που δεν χρειάζεται συστάσεις, προς τον Αλέξη Τσίπρα είναι ο καλύτερος επίλογος: "Σύντροφε Πρόεδρε... "εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα", περιμένω από σήμερα κιόλας να σώσεις τα "κρυμμένα τιμαλφή" μας".

Τη Δευτέρα, 13 Ιουλίου, ξεμείναμε από αυταπάτες. Όλοι μας.

Περιμένοντας τον Αρμαγεδώνα...

Αν προσκυνάς μια τέτοια σημαία, τότε υπάρχει πρόβλημα

Περιμένοντας το bank run. Είναι από τις στιγμές που λυπάσαι τον δημοσιογράφο

Από τις χαριτωμένες τρολιές του σ/κ

Κάποιοι το καταλαβαίνουν. Κάποιοι άλλοι χαζεύουν την Κέιτ. (Λονδίνο 20.6.15)

από τον @atselentis

Διαδήλωση για την Ελλάδα στο Δουβλίνο 20.6.15 (@northaura)

Του @sheikyerbutti, για τον δημοσιογράφο του Guardian, ο οποίος τριγυρνούσε στην Αθήνα την Παρασκευή και φωτογράφιζε ΑΤΜ, για να αποδείξει πως δεν υπήρχαν ουρές. Ευτυχώς έχουμε ακόμα φίλους

@Stefanossp

 Αυτή την τρολιά δεν την είχα καταλάβει, μέχρι που είδα το πλακάτ με τα εξαιρετικά αγγλικά:

Προφανώς σημαίνει "Πόλεμος εναντίον του κόκκινου πελατειακού κράτους".

Θα πρότεινα να μας πουν σε ποιο φροντιστήριο αγγλικών φοίτησαν, για να το έχουμε υπόψη μας.

Το θέμα είναι να ξεχωρίζεις!

Από τον @33_3_3