Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Άλλος ένας Αύγουστος.

Προτού πάρω τα βουνά για λίγες μέρες, θα ήθελα απλώς να επισημάνω 2-3 πραγματάκια, άσχετα μεταξύ τους:
  • Διαβάζοντας ξανά τα πρακτικά της δίκης της Χ.Α., θυμήθηκα τη φράση του Ρουπακιά όταν συνελήφθη με υπόδειξη του ετοιμοθάνατου Φύσσα: "Είμαι δικός σας"!
Συνεπώς, κ. Τόσκα μου, δεν είναι επιτυχία η σύλληψη των Σακκά και Σεϊσίδη, διότι δεν έχουν σκοτώσει κανέναν. Συλλαμβάνονται και ξυλοκοπούνται επανειλημμένα επειδή είναι αναρχικοί. Επιτυχία θα ήταν αν ξεβρομίζατε την Αστυνομία από τα χρυσαυγίτικα σκουπίδια. Ευχαριστώ.
  • Τουλάχιστον 93 ανθρώπους σκότωσε ο βομβιστής αυτοκτονίας στο νοσοκομείο της Κουέτα (Πακιστάν). Οι περισσότεροι νεκροί είναι δικηγόροι και δημοσιογράφοι, που είχαν πάει να παραλάβουν τη σορό δικηγόρου, που σκοτώθηκε σε προηγούμενη επίθεση αυτοκτονίας!
Δεν νομίζω να γράψει κανείς Ζε σουί Πακιστανί. Δεν είναι σικ.
Κάθε τρομοκρατική επίθεση φανατικών ισλαμιστών σε μουσουλμανικές χώρες προκαλεί πολύ περισσότερα θύματα από όσα στη Δύση. Ως είδηση, όμως, περνάει στα ψιλά.
Εξάλλου, βρε παιδί μου, είναι τόσοι πολλοί εκεί...
  • Τέλος, σας θυμίζω ότι δεν πετάμε πλαστικά πουθενά. Ιδίως στη θάλασσα. Και πιέζουμε τις τοπικές αρχές για ανακύκλωση. Το έχω κάνει επανειλημμένα, συνήθως με επιτυχία.
Και για να ξέρετε πόσο θα ζήσει το κάθε αντικείμενο που απορρίπτετε, δείτε τον πίνακα:

από τον @mpouzopoulos
 Καλό υπόλοιπο Αυγούστου και καλή αντάμωση.

Πίσω από τη βιτρίνα, οι δολοφονίες

Ο βραζιλιάνος πολιτικός σκιτσογράφος Κάρλος Λατούφ, ο καλλιτέχνης που υπερασπίστηκε όσο λίγοι την Ελλάδα, όσο οι υποκριτές Ευρωπαίοι τη λοιδορούσαν, κάνει έκκληση στους ξένους δημοσιογράφους να δείξουν τη σκοτεινή πλευρά των Ολυμπιακών Αγώνων. Δηλαδή τις δολοφονίες φτωχών και άοπλων Βραζιλιάνων:

από εδώ



Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Οι "αόρατες" γυναίκες

Όταν ήμουν στο Δημοτικό, στα μέσα της δεκαετίας του 1960, πίστευα όπως όλοι ότι τα σκουπίδια χάνονται σε ένα είδος Καιάδα, ακόμα κι αν τα πετάς στο δρόμο. Κάτι σαν εξαέρωση, ας πούμε. Μάταια ο διευθυντής μάς απειλούσε με πρόστιμο. Μέχρι που κάποια μέρα, στην πρωινή προσευχή, χτύπησε την ευαίσθητη χορδή μου: "Τουλάχιστον λυπηθείτε την κυρία Μαρία που τα μαζεύει", μας είπε.
Η κυρία Μαρία ήταν η καθαρίστρια του σχολείου: ηλικιωμένη, λίγο καμπούρα και αδύνατη σαν κλαράκι. Εκείνη η φράση με ταρακούνισε πραγματικά. Έπαψα να πετάω οτιδήποτε, την καλημέριζα κάθε πρωί και παραμέριζα με σεβασμό για να περάσει. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ήταν ο αόρατος άνθρωπος, που φρόντιζε για εμάς.
Τώρα που το σκέφτομαι, η κυρία Μαρία με "έσπρωξε" άθελά της προς την Οικολογία.

Τον καυτό Δεκέμβρη του 2008, η Κωνσταντίνα Κούνεβα δέχτηκε δολοφονική επίθεση με βιτριόλι, επειδή αγωνιζόταν για τα δικαιώματα των καθαριστριών που απασχολούσε η εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ. Οι νοσοκομειακοί γιατροί κατάφεραν να της σώσουν τη ζωή, αλλά δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε. Ίσως επειδή η εταιρεία συνδέεται με το ΠΑΣΟΚ. Πάντως, επιτέλους οι καθαρίστριες έπαψαν να είναι αόρατες.
Με τις μνημονιακές απολύσεις, οι εργολάβοι μπήκαν για τα καλά στους δημόσιους οργανισμούς. Με 350 ευρώ και χωρίς εργασιακά δικαιώματα, ανάγκαζαν φτωχές γυναίκες να δουλεύουν ασταμάτητα, ενώ εκείνοι τσέπωναν τουλάχιστον τα διπλάσια. Υπάρχουν καταγγελίες ότι απασχολούσαν τους ίδιους ανθρώπους σε δύο διαφορετικά πόστα, με ένα μεροκάματο.

 Επειδή τίποτε δεν είναι ειδυλλιακό στα εργασιακά (σκίτσο του Κ.Γρηγοριάδη)

Όταν η νέα κυβέρνηση εδέησε να ασχοληθεί με το θέμα, διαπίστωσε πως επρόκειτο για λερναία ύδρα που διαπλεκόταν με διοικητές ιδρυμάτων και οργανισμών. Κι όταν προσπάθησε να αλλάξει τους διοικητές νοσοκομείων, αυτοί... αρνούνταν να φύγουν! Οι νέοι διοικητές προσπαθούν να πετάξουν έξω τους εργολάβους (εδώ). Αποτέλεσμα; Συνελήφθησαν ο διοικητής και ο υποδιοικητής του νοσοκομείου Τρικάλων και απειλούνται με μηνύσεις τα αντίστοιχα στελέχη του νοσοκομείου Καβάλας.

17.000 ευρώ μηνιαίως θα εξοικονομεί το νοσοκομείο Τρικάλων, χάρη στις ατομικές συμβάσεις που έκλεισαν με τις καθαρίστριες, οι οποίες πλέον θα έχουν διπλάσιο μισθό και όλα τα εργασιακά δικαιώματα. Η επόμενη κόπρος του Αυγείου είναι τα λεωφορεία, όπου ο εργολάβος απέλυσε απλήρωτες εργαζόμενες, επειδή απεργούσαν, ενώ χθες χτύπησε τη μία από αυτές!

Η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη, και κανένας δουλέμπορος δεν θέλει να τα χάσει. Επιπλέον, η νέα διοίκηση του ΟΣΥ κάνει τα στραβά μάτια (εδώ).
Κάθε μικρή νίκη, όμως, ενθαρρύνει τις υπόλοιπες. Ξέρουν πως οι δικαστικοί σπανίως τις δικαιώνουν, αλλά εκείνες επιμένουν. Αγωνίζονται για να καθιερωθούν και σε αυτόν τον τομέα οι ατομικές συμβάσεις.

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Ποιος κλέβει ποιον;

Όχι, δεν αναφέρομαι στη σχέση του ελληνικού κράτους με την άρχουσα τάξη. Πρόκειται για ισπανική ταινία με αυθεντικό τίτλο Cien años de perdón
Μέχρι πριν από 3-4 χρόνια, από ισπανικό κινηματογράφο γνώριζα μόνο τον Πέδρο Αλμοδόβαρ -ο οποίος πλέον έχει στερέψει από ιδέες και τον ξαναθυμηθήκαμε όταν εμφανίστηκε στα Panama Papers- και τον Αλεχάντρο Αμενάμπαρ ("Η θάλασσα μέσα μου"), που είναι Χιλιάνος.

Δειλά δειλά άρχισαν να προβάλλονται ισπανικές κωμωδίες, αλλά και δραματικές ταινίες, που ήταν πολύ καλύτερες από τις αντίστοιχες ιταλικές. Πόσω μάλλον από τις γαλλικές.
Και ξαφνικά, πρόπερσι εμφανίστηκε το πρώτο νουάρ με τίτλο Το μικρό νησί, που έμοιαζε ωστόσο με την εξαιρετική αμερικανική σειρά True Detective


Προχθές είδα την ταινία Ποιος κλέβει ποιον; όπου παίζει η ντριμ τιμ του ισπανικού κινηματογράφου. Δεν είναι μια ακόμα ληστεία τράπεζας, αλλά η καλύτερη ταινία με τέτοιο θέμα, που έχω δει. Και έχω δει πολλές. 
Όλα, από τα μέλη της σπείρας, τους αστυνόμους, τους ομήρους, τη συνεχή βροχή, το κτήριο της τράπεζας και το σχέδιο απόδρασης, αποδίδονται εξαιρετικά. Κάτι επίσης που οι Αμερικανοί -όταν το θίγουν- το θίγουν επιδερμικά και μεσσιανικά, είναι οι πολιτικές νύξεις. Η ταινία αναφέρεται στη διαφθορά των πολιτικών και στο σύστημα που τους καλύπτει, μέχρις ότου απειληθεί και το ίδιο. Δεν υπάρχουν ήρωες, ούτε αδέκαστοι κρατικοί λειτουργοί. Το σενάριο δεν προσπαθεί να κάνει συμπαθείς τους ληστές. Αναδεικνύει χαρακτήρες, οι οποίοι προσπαθούν να επωφεληθούν από μια έκρυθμη κατάσταση. Σκοπός του δεν είναι οι φαντασμαγορικές εκρήξεις ούτε οι καταστροφές. Κάθε λάθος και κάθε ζημιά έχει λογική εξήγηση. Δεν γίνονται για εντυπωσιασμό. Ωστόσο, η δράση είναι καταιγιστική, χωρίς να κάνει πουθενά κοιλιά.


Εν ολίγοις, αναζητήστε την ταινία αυτή. Αξίζει την προσοχή σας.

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Ποιοι άνοιξαν το Κουτί της Πανδώρας;

Νομίζω πως αρχή της ιστορίας μας είναι το 1989, όταν ο "υπαρκτός" μάς άφησε χρόνους, αναίμακτα και αθόρυβα. Τότε που ο πολύς Φράνσις Φουκουγιάμα -άλλο ένα φυντάνι του Χάρβαρντ!- κήρυσσε με αυτοπεποίθηση το "τέλος της Ιστορίας".

[Όποιος θέλει να μάθει πόσο έξω έπεσε ο τύπος, ας διαβάσει τη συνέντευξή του στο Βήμα, από το μακρινό 1998]

Οι δύο Γερμανίες επανενώθηκαν τον Οκτώβριο του 1990, με χαμένους φυσικά τους πολίτες της Ανατολικής: ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, μαζικές απολύσεις και ανεργία. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που έχει τόση πέραση στην περιοχή η ακροδεξιά.
Η μετάλλαξη του καπιταλισμού κράτησε καιρό. Για την ακρίβεια, μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου του 2001. Το βιντεάκι προβαλλόταν ξανά και ξανά, εθίζοντάς μας στο αδιανόητο: δύο αεροπλάνα πέταξαν ανεξέλεγκτα και διαπέρασαν τους Δίδυμους Πύργους στην καρδιά της Νέας Υόρκης!
Δύο μήνες μετά, οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Αφγανιστάν, αναζητώντας τάχα τον Μπιν Λάντεν, που ήταν... Σαουδάραβας! Τον Μάρτιο του 2003, ο Μπους και το φιλαράκι του ο Μπλερ άρχισαν να βομβαρδίζουν το Ιράκ σε ζωντανή μετάδοση. Με τον ίδιο ενθουσιασμό, λίγο αργότερα απαγχόνισαν τον Σαντάμ. Οι τηλεθεατές είχαν την εντύπωση πως επρόκειτο για χολιγουντιανή ταινία και όχι για την καταστροφή μιας χώρας.

Συρία. Φωτογραφία του Manu Brabo / AP

Δεκατρία χρόνια μετά, η Μέση Ανατολή όπως την ξέραμε δεν υπάρχει πια. Αντίθετα γεννήθηκε το τέρας που λέγεται Ισλαμικό Κράτος, αρχικά για να πολεμήσει τον Άσαντ της Συρίας.

[Σημείωση: στα αραβικά αποκαλείται DAESH, αρκτικόλεξο της ονομασίας "Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε". Επειδή όμως συγχέεται με τη λέξη Daes που σημαίνει αυτός που σωριάζει σε ερείπια ή Dahes που σημαίνει αυτός που σπέρνει τη διχόνοια, οι μαχητές του απειλούν ότι θα κόψουν τη γλώσσα όποιου τους αποκαλεί έτσι. Βλ. εδώ]

Γνωρίζουμε πλέον ότι η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Ισραήλ ενισχύουν το Ισλαμικό Κράτος με όπλα και χρήματα, ενώ ο Ερντογάν κατηγορείται από Ρώσους και Κούρδους ότι διευκολύνει τις μετακινήσεις και τον ανεφοδιασμό του.  Μιμούμενο τους πάτρωνές του, το ISIS ανεβάζει βιντεάκια με αποκεφαλισμούς αιχμαλώτων, τα οποία αναπαράγονται σε κλάσματα δευτερολέπτου για να μην χάσει κανείς το... θέαμα. Σε αυτά, οι δήμιοι είναι συνήθως Ευρωπαίοι πολίτες, βορειοαφρικανικής καταγωγής.
Πολλά από αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού ή των Βρυξελλών, νιώθοντας ανεπιθύμητα από την ίδια τους τη χώρα. Υπάρχουν όμως και άλλα, τα οποία γοητεύονται από την προπαγάνδα, είναι εθισμένα στη βία, ονειρεύονται αδρεναλίνη στα ύψη, επιζητούν την ένταξη σε ομάδα ή απλώς είναι σαλταρισμένα.

Του Τάσου Αναστασίου / Αυγή
Μετά τους Δίδυμους Πύργους, οι πολύνεκρες επιθέσεις στις ΗΠΑ δεν έγιναν από τρομοκράτες εισαγωγής, αλλά από περιθωριοποιημένους εφήβους ή ακροδεξιούς. Στην ΕΕ αντίθετα, βομβιστές αυτοκτονίας χτύπησαν επανειλημμένα τη Βρετανία, τη Γαλλία και το Βέλγιο.
Ωστόσο, καθημερινές επιθέσεις γίνονται σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Πακιστάν σκοτώνοντας εκατοντάδες αμάχους, χωρίς να απασχολούν κανέναν, εκτός από τα μονόστηλα στις εφημερίδες και τη ροή ειδήσεων στο διαδίκτυο. Οι χριστιανοί πρέπει να φοβούνται γενικά τους μουσουλμάνους. Να μην μάθουν ότι οι μαχητές του ISIS είναι σουνίτες και θέλουν κυρίως να εξοντώσουν τους σιίτες. Να αγνοούν πως εχθροί τους είναι το Ιράν και η Χεζμπολάχ του Λιβάνου, όπως και οι Κούρδοι του Δυτικού Κουρδιστάν (Βόρεια Συρία).

Τις τελευταίες εβδομάδες είχαμε νέες περίεργες επιθέσεις στη Γερμανία. Ο δολοφόνος του Μονάχου ήταν αποδεδειγμένα ακροδεξιός και ρατσιστής. Για τους άλλους δεν δόθηκαν πολλές πληροφορίες. Ασχέτως αν το ISIS έχει αναλάβει την ευθύνη για κάποια χτυπήματα στην Τουρκία και την Ευρώπη, δεν αποκλείεται να το κάνει για να δηλώσει παρών, μετά τις τελευταίες απώλειές του.
Το ανησυχητικό είναι πως κάθε παρανοϊκός, περιθωριακός ή απλώς ακροδεξιός βαφτίζεται πλέον "μοναχικός λύκος" και ταυτίζεται μαζί του. 
Όπως έχω γράψει επανειλημμένως, ο καλύτερος τρόπος για να κρατάς υποταγμένο έναν λαό, είναι να του προκαλείς ένα μόνιμο αίσθημα ανασφάλειας. Να πιστεύει ότι κινδυνεύει από έναν αόρατο εχθρό κάθε φορά που βγαίνει από την πόρτα του.  
Να βλέπει τους πάνοπλους στρατιώτες ο Γάλλος και να χαίρεται. Να ευγνωμονεί τις χιλιάδες κάμερες που παρακολουθούν κάθε κίνησή του ο Άγγλος. Να γονατίζει στις εκκλησίες ο Έλληνας, ακούγοντας τα μισαλλόδοξα κηρύγματα των ρασοφόρων. Να αναζητά προστασία στους νεοναζί ο Γερμανός. Να υποστηρίζει τον Ερντογάν ο Τούρκος, αδιαφορώντας αν δολοφονεί τους Κούρδους. 
Και όλοι μαζί να βλέπουμε με καχυποψία τους κατατρεγμένους πρόσφυγες από τους πολέμους που οι φόροι μας τροφοδοτούν. 


Το Κουτί της Πανδώρας άνοιξε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001. Οι πόλεμοι διαλύουν ολόκληρες ηπείρους και εκατομμύρια άνθρωποι αφήνουν μια κανονική ζωή, για να καταφύγουν ικέτες στη Δύση η οποία τους τη διέλυσε. Στη Δύση που φλερτάρει ξανά με τον φασισμό. Που οι νέοι της κυνηγούν πόκεμον, ενώ οι μεγαλύτεροι αμπαρώνουν τις πόρτες τους και χαίρονται όταν πνίγονται μωρά στο Αιγαίο.
Το Κουτί της μυθολογίας έκρυβε στο βάθος του ένα πουλάκι: την Ελπίδα. Το δικό μας κουτί την περιέχει, άραγε;

Τοιχογραφία από την Κροατία

Αφιερωμένο εξαιρετικά

Στον Άνθιμο Θεσσαλονίκης, που δεν δίνει ούτε του αγγέλου του νερό:


Στους υπόλοιπους φίλους, καλό μήνα!

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Εικονικός και πραγματικός κόσμος

Από το προχθεσινό Ποντίκι και το ευαίσθητο πενάκι του Soloup: