Φανφάρες και πραγματικότητα

Χοροί, τραγούδια, ντόμινο και επίσημοι. Πολλοί επίσημοι χτες στο Βερολίνο. Περίσσεψε η υποκρισία! Μέχρι και τον "φονιά των λαών" Χένρι Κίσινγκερ (ναι, ζει ακόμα!) πήρε το μάτι μου στον Σκάι να βραβεύει τη Χίλαρι Κλίντον.

Ένας στους οκτώ Γερμανούς, όμως, δηλώνει πως θα ήθελε να ξανακτιστεί το τείχος(!), ενώ η ανεργία παραμένει υψηλή στην τέως Ανατολική Γερμανία. Οι "δυτικοί" θεωρούν ότι πληρώνουν πολλά για την ανόρθωση της οικονομίας των "ανατολικών", οι οποίοι με τη σειρά τους δηλώνουν αδικημένοι.

Πολύ μελάνι έχει χυθεί για το "τείχος του αίσχους". Υπάρχει, ωστόσο, ένα τείχος πολύ πιο ντροπιαστικό για τον 21ο αιώνα, που καταστρέφει ραγδαία τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, και για το οποίο σπάνια γράφεται κάτι: εκείνο της Δυτικής Όχθης. Βλέπετε, η ιδιότυπη "ομερτά" που έχει επιβάλει τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ στα διεθνή ΜΜΕ απαγορεύει αρνητικές αναφορές στην πολιτική του.

Οι διαστάσεις του είναι θηριώδεις. Οι επιπτώσεις του τρομακτικές: εισχωρώντας σε βάθος 22 χλμ στα παλαιστινιακά χωριά, στερεί καλλιεργήσιμη γη από τους αγρότες και σπίτια από οικογένειες. Ουρές ατελείωτες σχηματίζονται κάθε ξημέρωμα μπροστά στα check point: άνθρωποι που θέλουν να πάνε στο γιατρό, να ψωνίσουν τα απαραίτητα, να πάνε σχολείο, να δουλέψουν σε οικοδομές ή στα χωράφια τους πρέπει να περάσουν εξευτελιστικούς ελέγχους και να χάσουν ατελείωτες ώρες περιμένοντας!

Ο Roger Waters των διάσημων Pink Floyd, στη διάρκεια μιας μικρής ταινίας που γύρισε για το τείχος, έγραψε με σπρέι: "We don’t need no thought control" -τον γνωστό στίχο από το τραγούδι του συγκροτήματός του "Another brick in the wall".

Το τείχος είναι φτιαγμένο από προκατασκευασμένα κομμάτια που μεταφέρονται και στήνονται σε ελάχιστο χρόνο, όπως και σε ελάχιστο χρόνο θα μπορούσε να γκρεμιστεί ολόκληρο το τείχος αν η "διεθνής κοινότητα" αποφάσιζε να πιέσει το Ισραήλ. 

Χθες οι Παλαιστίνιοι γιόρτασαν με το δικό τους τρόπο, γκρεμίζοντας ένα κομμάτι και προλαβαίνοντας να στήσουν την παλαιστινιακή σημαία στην άλλη πλευρά, προτού οι Ισραηλινοί στρατιώτες ρίξουν τα πρώτα χημικά. [πηγή ρ/σ "Στο Κόκκινο"]

Οι ξεχασμένοι του Μποπάλ

Το tvxs (http://www.tvxs.gr/v25037) μάς θυμίζει ότι στις 3 Δεκεμβρίου συμπληρώνονται 25 ολόκληρα χρόνια από εκείνο το ξημέρωμα που το εργοστάσιο της Union Carbide στη Μποπάλ της Ινδίας άρχισε να ξερνάει θάνατο: 

25.000 άνθρωποι πέθαναν από τότε, κι αναρίθμητοι άλλοι παραμορφώθηκαν ή γεννιούνται παραμορφωμένοι. Η αποζημίωση ήταν μόλις 800 δολάρια για τους πρώτους 9.000. Μετά, το εργοστάσιο έκλεισε, και το κουφάρι του απέμεινε να δηλητηριάζει γη και νερό.

Αλλά ποιος νοιάζεται για τους φτωχούς αυτού του κόσμου; Όχι βέβαια οι ινδικές κυβερνήσεις που ανέχονται το απάνθρωπο σύστημα της διαίρεσης σε κάστες, και όσα αυτό συνεπάγεται!

Νοιάζονται 3 φωτογράφοι:  ο Έλληνας Κώστας Πλιάκος, και οι Γάλλοι Micha Patault και Stephane Bouillet, που δημιούργησαν την ιστοσελίδα με τίτλο «Bhopal XXV» όπου θα προβάλουν 30 φωτογραφίες με θέμα τα θύματα του Μποπάλ, μία για κάθε μέρα μετρώντας αντίστροφα από την 3η Νοεμβρίου, μέχρι την 3η Δεκεμβρίου, ημέρα του ατυχήματος. 

Η ιστοσελίδα είναι: http://www.stephanebouillet.com/taxonomy/term/156/0/feed

Πώς περνάει ο καιρός!

Του Πάνου, "Ποντίκι" 28.10.09

Διανύουμε την τέταρτη εβδομάδα διακυβέρνησης της χώρας από τους αντιεξουσιαστές του Γιωργάκη, μετρώντας από τη μέρα που παρέλαβαν τα υπουργεία τους (χωρίς τα σαββατοκύριακα). Τι είδαμε ως τώρα;

1. Τα ΜΑΤ να εισβάλλουν σαν ταύρος στο υαλοπωλείο-Εξάρχεια και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη (ή Προ-Πο) Μ. Χρυσοχοΐδη να δηλώνει με θλιμμένο ύφος ότι όποιος ακουμπήσει πολίτη θα έχει να κάνει μαζί του! Στους πολίτες προφανώς δεν συμπεριλαμβάνει τους μετανάστες και όσους στραβοκοιτάξουν τα όργανα της τάξης. «Παραιτεί» επίσης τον κ. Τσιατούρα, τον οποίο ούτως ή άλλως είχε σκοπό να ξηλώσει. Ανακοινώνει επίσης την πρόσληψη ψυχολόγων και μεταναστών-διερμηνέων. Λίγες μέρες μετά, συλλαμβάνεται αστυνομικός, που πυροβόλησε στον αέρα μετά τον καβγά του με σομαλή πόρνη στη Σοφοκλέους και στο αυτοκίνητο του οποίου βρέθηκε… ξανθιά περούκα! Ύστερα από τη δήλωση ότι αποσύρει τους αστυνομικούς-Φιλιππινέζες των «επωνύμων», σκάει χύτρα στην πολυκατοικία της Μαριέτας Γιαννάκου!  

2. Ο υφυπουργός Προ-Πο Σπύρος Βούγιας ζητάει ταπεινά συγγνώμη από τους τροφίμους της Παγανής Λέσβου, αλλά μετά την αναχώρησή του οι φρουροί σπάνε στο ξύλο 17χρονο μετανάστη!

3. Ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος περιορίζεται σε άκρως λυρικές ομιλίες στη Βουλή (θα δάκρυζα αν δεν με ξενέρωνε η φωνή του), ενώ ο κ. Παναγόπουλος της ΕΡΤ εισπράττει ανενόχλητος τον ταπεινό μισθό του σωρεύοντας ελλείμματα στην κρατική τηλεόραση, την οποία πληρώνουν μέσω ΔΕΗ ακόμα και οι τάφοι στα νεκροταφεία! Ωστόσο, το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου εξακολουθεί να παραμένει κλειστό διότι χρωστά 2,5 εκατομμυριάκια (Γ. Αλλαμανής, «Ποντίκι» 22.10.09) και το 50χρονο πλέον Φεστιβάλ Θες/νίκης θα γιορτάσει χωρίς ελληνικές ταινίες.

4. 30.000 Έλληνες καταθέτουν μέσω διαδικτύου αίτηση για να γίνουν γραμματείς υπουργείων, αλλά δύο εβδομάδες μετά, ο υπουργός Δικαιοσύνης Χ. Καστανίδης ανακοινώνει ότι επιλέγει λέκτορα του Δημοκριτείου που «τυγχάνει» να έχει συγγράψει μελέτη με την σύζυγό του και επίσης «τυγχάνει» να είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1974! 

5. Η υπουργός Οικονομίας Λούκα Κατσέλη ζητάει πίστωση χρόνου από τους λιμενεργάτες τάχα για να επανεξετάσει την αποικιακή σύμβαση με την COSCO, η οποία όμως τυπικά ανέλαβε χθες την εκμετάλλευση του λιμανιού. Ο Ανδρέας Λοβέρδος κατεβαίνει από το υπουργείο Εργασίας για να μιλήσει με τους απολυμένους των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Ουδέν νεώτερον από το πειραϊκό μέτωπο. 

6. Πονάει μάτι-βγάζει μάτι, και τα αμαρτωλά Stage καταργούνται στο Δημόσιο. Όσοι προσελήφθησαν μετά την προκήρυξη των εκλογών, ούτε καν θα πληρωθούν! Ο πολύς Θ. Πάγκαλος δηλώνει με το γνωστό ύφος απάχη: «Δεν μπορώ να πληρώσω για παράνομη σχέση. Θα πάει φυλακή ο κ. Παπακωνσταντίνου εάν πληρώσει». Σωστά. Κι εκεί θα συναντήσει όσους νεοδημοκράτες υπουργούς βαρύνονται με τα σκάνδαλα Siemens, Βατοπεδίου, καρτέλ, κουμπάρων, δομημένων ομολόγων κτλ, που η καλή μας κυβέρνηση έχει προφυλακίσει. Σε ερώτηση «γιατί να μην πληρωθούν, αφού δούλεψαν;», ο κύριος αντιπρόεδρος απάντησε: «Και ο πορτοφολάς δουλεύει»! Αυτό δεν το είχε προβλέψει ο Μαρξ. Ωστόσο, όπως γράφει το «Ποντίκι» (28.10.09), διατηρείται η ρύθμιση Σιούφα –με διακομματική συμφωνία, να εξηγούμαστε- που επιτρέπει σε όποιον έχει εργαστεί έστω και μία μέρα στη Βουλή τα τελευταία χρόνια να γίνει μόνιμος υπάλληλος με μια απλή αίτηση.

7. Τα stage στον ιδιωτικό τομέα διατηρούνται, προς μεγάλη αγαλλίαση του προέδρου του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλου –αν δεν κάνω λάθος, αυτός δεν είναι πλέον βιομήχανος εδώ και πολύ καιρό. Απτόητος ο πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου ζητάει «μεγαλύτερη ευελιξία στην απασχόληση». Δεδομένου ότι οι νέοι εργαζόμενοι έχουν καταλήξει λάστιχο, μάλλον εννοεί την κατάργηση του μισθού! 

8. Το πρώτο μέτρο της as soon as possible υπουργού Παιδείας κτλ… Άννας Διαμαντοπούλου ήταν η κατάργηση των ολοήμερων σχολείων, που μάζεψε εσπευσμένα μετά τη γενική κατακραυγή. Πάλι καλά. Περίμενα να είναι η καθιέρωση της αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας! Τώρα, λέει, ετοιμάζει νέο νόμο-Πλαίσιο. Ωχ!

9. Την αντικατάσταση των κρατικών λιμουζίνων με υβριδικά είχε ανακοινώσει η υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη. Χθες κατήργησε την απόσυρση ως μη αναπτυξιακή και ασύμφορη για το κράτος και αύξησε τα τέλη, χωρίς όμως η αύξηση να αποθαρρύνει τις ενεργοβόρες τζιπούρες -των οποίων η είσοδος στο κέντρο της πόλης δεν απαγορεύτηκε όπως θα ήταν λογικό και περιβαλλοντικά ορθό. Θετική είναι μόνο η δήλωση της υπουργού στη Βουλή ότι ούτε η πυρηνική ενέργεια ούτε ο λιθάνθρακας «συμπεριλαμβάνονται στις αποδεκτές από εμάς λύσεις».

10. Θετικό επίσης μέτρο είναι η κατάργηση των χιλιάδων επιτροπών και η επαναφορά των Ανεξάρτητων Αρχών, από τις οποίες προέρχονται και κάποιοι υπουργοί. 

11. Ο ΥΠΕΣ Γιάννης Ραγκούσης ετοιμάζει τον «Καποδίστρια 2» για να περιορίσει τους δήμους σε 350 (από 1.034 που είναι σήμερα), που θα υπάγονται στον προληπτικό έλεγχο του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Ο Ομέρ Πριόνης βιάστηκε να τον χαρακτηρίσει «άπειρο» αφού ήδη υπάγονται, αλλά δεν έχει ακόμα διευκρινιστεί αν θα ελέγχονται και οι δημοτικές επιχειρήσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα πέσει πολύ γέλιο!

12. Φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας είχε υποσχεθεί το ΠΑΣΟΚ, αλλά ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος άνοιξε τα ιερά τεφτέρια και διεκδικεί οφειλές του ελληνικού Δημοσίου από τη Μικρασιατική Καταστροφή και δώθε («Ποντίκι» 22.10.09). Πάλι φτηνά τη γλιτώσαμε: μας έκανε σκόντο τα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας και τον 19ο αιώνα! Χθες συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό, ο οποίος είπε κάτι για βοήθεια στους φτωχούς, δηλαδή ταμείο προνοίας, και τίποτε για φόρους. 

13. Ο ΥΠΕΞ και πρωθυπουργός μας βιάστηκε να επισκεφθεί τον Ερντογάν, ώστε να δηλώσει μετά στην κυπριακή Βουλή ότι «στρατηγική επιλογή της Ελλάδας είναι η ενεργός υποστήριξη του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της Τουρκίας» και ότι η ειδική σχέση που ζητούν Μέρκελ και Σαρκοζί «θα μπορούσε να έχει σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις για τα ελληνικά και κυπριακά συμφέροντα». Εν ολίγοις, χαϊδεύει τα αφτιά της αστικής τάξης που ονειρεύεται μπίζνες με τους Τούρκους, ενώ η FRONTEX παρενοχλείται αδιαλείπτως σε Κουφονήσι και Αγαθονήσι. Να θυμίσω ότι ο Γιωργάκης υπήρξε υπέρμαχος του σχεδίου Ανάν και η αραβική πολιτική του πατέρα του έχει διαλυθεί προ πολλού, ενώ οι τολμηρές δηλώσεις της Τουρκίας εναντίον του Ισραήλ δείχνουν ακόμα πιο θλιβερή τη δουλική μας στάση. Με τούτα και με κείνα βγήκε από τα ρούχα του ο Δημήτρης Χριστόφιας και συνέκρινε την στάση της ΕΕ έναντι της γείτονος με την «πολιτική κατευνασμού του Χίτλερ για να μη γίνει πιο επιθετικός» (Γ. Δελαστίκ, «Πριν» 1.11.09) –δήλωση που εξόργισε τον, πάντα ευαίσθητο, «Guardian»!

Αυτά τα ολίγα για τις πρώτες 30 μέρες. Πάσα διόρθωση ή προσθήκη ευπρόσδεκτη. 

Τέταρτη εβδομάδα μ.Κ., βοήθειά μας!

Του υπέροχου Ανδρέα Πετρουλάκη (Καθημερινή 25.10.09

Ο Γιώργος Πήττας σκιαγραφεί με γλαφυρότητα το πορτρέτο του κύπριου "μπουχέσα", που θυμίζει τον πασόκο της δεκαετίας του 1990 και δικαιώνει το ανέκδοτο "μια ώρα έγινα πασόκος και γ.... ω και δέρνω":  http://www.politispittas.blogspot.com/

Δεν είναι κολαστήριο ψυχών, η Ελλάδα!

Δήλωσε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. 

Συμφωνούμε; Ας κλείσει, λοιπόν, το αίσχος που λέγεται Παγανή! Κι ας συμβάλουμε κι εμείς στο κλείσιμο, με μια υπογραφούλα:

http://www.petitiononline.com/paganipe/petition-sign.html

Υ.Γ. Αν υπάρχει πρόβλημα, μπείτε από το μπλογκ του busy bee, από όπου πήρα και τη διεύθυνση.

Άραγε, εμείς νικήσαμε;

1949, Γράμμος. Δυο αδέλφια συναντιούνται κρυφά. Ο ένας, ο Ανέστης, είναι 17 χρονών και έχει στρατολογηθεί για να δείχνει τα μονοπάτια στον Εθνικό Στρατό. Ο άλλος, ο Βλάσης, είναι 14 και νιώθει περήφανος επειδή οι αντάρτες τού έχουν δώσει πολυβόλο! Πιστεύει ακράδαντα όσα του λένε για τη σοβιετική βοήθεια που είναι καθ΄οδόν.

"Σκότωσες άνθρωπο;" ρωτάει ο Ανέστης. "Ναι, δυο εχθρούς", απαντάει ο μικρός, ξεχνώντας ότι κι ο αδελφός του είναι "με τους άλλους".

Η αντάρτισσα Γιαννούλα (πολύ καλή η Βικτώρια Χαραλαμπίδου) είναι ατρόμητη στις μάχες, αλλά τις νύχτες βλέπει το αδικοσκοτωμένο της βρέφος. Θα εκδικηθεί, σφάζοντας τον φονιά του, για να χάσει λίγο αργότερα και τη δική της ζωή. 

Η φύση γύρω τους φοράει τα πιο εκτυφλωτικά φθινοπωρινά της χρώματα, κανείς όμως δεν τα βλέπει.  

"Δεν είναι πόλεμος αυτός που μας βρήκε, ταξίαρχέ μου, ντροπή είναι!" λέει ο φτωχός αγρότης που ήρθε να πάρει τη σορό του μοναδικού του εγγονού. Η σκηνή θυμίζει την Ιλιάδα, όταν ο Πρίαμος φτάνει ικέτης στον Αχιλλέα για να ζητήσει τον νεκρό Έκτορα. Ο Θανάσης Βέγγος δίνει όλη του την ψυχή σε ένα βλέμμα!

Μια νύχτα με χιονοθύελλα, τρεις στρατιώτες θα φιλοξενήσουν στη σκηνή τους μια ομάδα ανταρτών. Το πρωί θα γίνουν και πάλι εχθροί! 

Οι Αμερικανοί εμποδίζουν τους στρατιωτικούς να συνθηκολογήσουν με τον Δημοκρατικό Στρατό: είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να δοκιμάσουν για πρώτη φορά την αποτελεσματικότητα των ναπάλμ. 

"Μείναμε μόνοι. Η Σοβιετική Ένωση δεν μπαίνει στη φωτιά", διαπιστώνει ο καπετάν Ντούλας. "Όταν όλα τελειώσουν, σε ποια ζωή θα επιστρέψουμε;" αναρωτιέται ο "συναγωνιστής δικηγόρος". Η μικρή αντάρτισσα, όμως, δεν έχει τέτοιες αμφιβολίες: ανάμεσα σε καμένα πτώματα, βλέπει τα πυροτεχνήματα στον ουρανό και ρωτάει με αφέλεια "άραγε, εμείς νικήσαμε;" Ενώ ο λοχαγός θα δώσει την ευκαιρία για έναν έντιμο θάνατο στον αιχμάλωτο αντάρτη.

Η ταινία "Ψυχή βαθιά" δεν είναι ντοκιμαντέρ. Μιλάει για τους ανθρώπους που βρέθηκαν να σημαδεύουν ο ένας τον άλλον. Οι σκηνές μάχης είναι πολύ καλές, οι διάλογοι αμερικανών και ελλήνων στρατιωτικών στηρίζονται σε επίσημα έγγραφα και ο Παντελής Βούλγαρης σκαλίζει τις πληγές που εξήντα χρόνια καλύπτονταν επιμελώς, για να μας θυμίσει πως ένας εμφύλιος κατέστρεφε πάντα την Ελλάδα:

οι Πελοποννησιακοί Πόλεμοι την υποδούλωσαν στους Ρωμαίους, οι δύο εμφύλιοι διέλυσαν την Επανάσταση του '21 και ο εμφύλιος του 1946-49 μετέφερε για πολλά χρόνια το κέντρο αποφάσεων στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Κάποιοι λένε πως ακόμα εκεί είναι...

Σήμερα είναι ήδη αργά!

Ένα κορίτσι στο Δέλτα του Νίγηρα ονειρεύεται να γίνει γιατρός και ψαρεύει για να μαζέψει τα χρήματα που χρειάζεται. Όμως εκεί βασιλεύει η SHELL-"GO TO HELL", και η ρύπανση που προκαλεί σκοτώνει ανθρώπους και ζώα. Τα ψάρια είναι πολύ μικρά σε μέγεθος πια και συχνά γεμάτα πετρέλαιο. Τότε, το κορίτσι και οι φίλες της τα πλένουν με απορρυπαντικό για να μπορέσουν να τα πουλήσουν!

Η περί ής ο λόγος SHELL καίει (!!!) το φυσικό αέριο που παράγεται στις πετρελαιοπηγές της Νιγηρίας, επειδή θα αφαιρούσε από τα υπερκέρδη της η κατασκευή ενός δικτύου που θα διοχέτευε το αέριο στα χαμόσπιτα!

Ένα ζευγάρι μηχανικών στην Κορνουάλη πασχίζει να μειώσει το οικολογικό αποτύπωμα της οικογένειάς του και να εγκαταστήσει αιολικά πάρκα σε μια περιοχή με άφθονο αέρα. Όμως οι -γηραλέοι, ως επί το πλείστον- δημοτικοί σύμβουλοι που αντιδρούν, προβάλλουν ακαταμάχητα επιχειρήματα, όπως "η κίνηση της προπέλας θα μου αποσπά την προσοχή όταν οδηγώ" ή "οι ανεμογεννήτριες θα ρίξουν την τιμή της γης μας". Κάθε κάτοικος της Βρετανίας εκλύει κάθε χρόνο 10 τόνους διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, αλλά αυτό δεν φαίνεται να τους ανησυχεί!

Ένα πλουσιόπαιδο στην Ινδία σκέφτηκε να δημιουργήσει αεροπορική εταιρεία φθηνού ναύλου, για να μην στοιβάζονται οι συμπατριώτες του στα τρένα! Για να πετύχει χαμηλές τιμές, έχοντας ταυτόχρονα υψηλότατα κέρδη, δίνει μισθούς πείνας και εξαναγκάζει τους μηχανικούς να κάνουν υποτυπώδη συντήρηση. Η πτήση οποιουδήποτε αεροπλάνου στον πλανήτη εκλύει τεράστιες ποσότητες αερίων του θερμοκηπίου, αλλά δίνει κέρδη στις εταιρείες πετρελαίου. Αντίθετα, τα οχήματα σταθερής τροχιάς είναι πολύ πιο οικολογικά. Γι' αυτόν το λόγο και τον περασμένο αιώνα ξηλώθηκαν χιλιάδες χιλιόμετρα σιδηροτροχιών στις ΗΠΑ, και το εμπόριο ανέλαβαν τα θηριώδη φορτηγά. 

Η σήραγγα του Mont Blanc επιτρέπει σε χιλιάδες νταλίκες να μεταφέρουν γάλα και πατάτες από το Σαμονί στην Ιταλία, όπου γίνονται γιαούρτι και πουρές, για να μεταφερθούν ξανά πίσω και να πουληθούν στους ίδιους αγρότες! "Ανεπαισθήτως", εξηγεί ο ηλικιωμένος Ελβετός, η ζωή τους έγινε κόλαση. Τώρα, οι κάτοικοι της περιοχής διαδηλώνουν με τα ποδήλατά τους για να μην γίνει η σχεδιαζόμενη διαπλάτυνση της σήραγγας.

Ένα κορίτσι κι ένα αγόρι, δυο πανέμορφα αδελφάκια από το Ιράκ, πουλάνε στους δρόμους της Ιορδανίας μεταχειρισμένα αθλητικά παπούτσια από τις ΗΠΑ. Ο πατέρας τους δολοφονήθηκε από τους Αμερικανούς, ο παππούς τους επίσης, και ο μεγάλος τους αδελφός έχει καεί στα πόδια! Το αγόρι ονειρεύεται εκδίκηση...

Οι γυναίκες της Αφρικής,  της ηπείρου με τις περισσότερες πρώτες ύλες στον κόσμο, δεν θυμούνται να έζησαν ποτέ την ειρήνη, αλλά ούτε και να χόρτασαν την πείνα των παιδιών τους. 

Οι  κινέζοι εργάτες κατασκευάζουν για ένα κομμάτι ψωμί εκατομμύρια πλαστικά μπιχλιμπίδια που θα πουληθούν στη Δύση, για να καταλήξουν ξανά στις χωματερές της Κίνας, όπου θα αποδομηθούν ρυπαίνοντας τον υδροφόρο ορίζοντα ύστερα από 50.000 χρόνια! Ας ξανασκεφτούμε αυτό το νούμερο την επόμενη φορά που θα αγοράσουμε το αχρηστούλι της μιας χρήσης!  

Αυτή, κυρίες και κύριοι, είναι The Age of Stupid! Η ενέργεια για την προβολή της συγκλονιστικής ταινίας στην Πλατεία Συντάγματος, παρήχθη από τα φωτοβολταϊκά που είχε στήσει η Greenpeace. Η λυόμενη αίθουσα προβολής, αλλά και ο χώρος μπροστά στην εξωτερική οθόνη χθες βράδυ, ήταν γεμάτος νεαρόκοσμο, ο οποίος χειροκρότησε θερμά. Αυτό από μόνο του είναι ήδη ελπιδοφόρο, νομίζω.