Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Να, στα μούτρα σας!

Μόνο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστος Καραγιαννίδης επιτέθηκε τις προάλλες κατά του Κατσίκη για τις ομοφοβικές δηλώσεις του. Οι υπόλοιποι μούγκα στη στρούγκα: νυν υπέρ πασών εδρών ο αγών.

το βιογραφικό του: http://www.hellenicparliament.gr/vouleftes/viografika-stoicheia/?MPId=701c78da-6212-47e5-9195-d7f4511a739f

Χθες ο Θανάσης Καρτερός έγραψε στην Αυγή άρθρο για το θέμα του συγχρωτισμού με τους χρυσαυγίτες ("συμμορίτες" τους αποκαλεί και πολύ σωστά) στο Καστελόριζο.


Με τον τίτλο "Να, στα μούτρα σας!", έσωσε την όποια τιμή έχει απομείνει στην κυβέρνηση:

http://www.avgi.gr/article/10811/7713477/na-sta-moutra-sas-

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Έρμο Καστελόριζο!

Το 2010 συνδέσαμε το Καστελόριζο με τον αλήστου μνήμης ΓΑΠ, ο οποίος είχε το θράσος να μας ανακοινώσει με φόντο το γραφικό λιμανάκι την καταδίκη μας σε αργό θάνατο και την είσοδο του ΔΝΤ στην ΕΕ.


Αν κρίνω από τη μετέπειτα συμπεριφορά του, ποτέ δεν κατάλαβε τι ακριβώς έκανε. "Του είπαν να πάει και πήγε", που θα έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν.
Κρίμα για το Καστελόριζο.

Χθες, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος πήγε επίσης στο ακριτικό νησί. Αυτή τη φορά δεν ήταν μια ακόμα κιτσάτη φιέστα, όπως αυτές που συνηθίζει να κάνει. Συνοδευόταν από χρυσαυγίτες. Και μάλιστα πρωτοκλασάτους: Κασιδιάρη και Παππά!


Η Αυγή προσπάθησε να τα μπουρδουκλώσει, σχολιάζοντας πως τάχα ο Ερντογάν δεν τόλμησε να βγάλει κιχ -μπροστά στην εικόνα του ένδοξου στρατηλάτη, υποθέτω.

Το κείμενο της Αυγής από τον σκιτσογράφο Πάνο Ζάχαρη.
Ό,τι κι αν πείτε, παιδιά, δεν μπορείτε να ξεπλύνετε τη ντροπή. Στην εποχή του διαδικτύου, δεν έχουν πέραση τα παλιά εργαλεία. Κατεβάστε το κεφάλι, ζητήστε ταπεινά συγγνώμη ή σωπάστε και αφήστε τις πολεμικές ιαχές και τα τάχαμου τρολαρίσματα.
Μην απογοητεύετε όσους ελπίζουν ακόμα. Αρκετό κακό έχετε κάνει στην Αριστερά.
Τον τελευταίο καιρό, τα αυτογκόλ διαδέχονται το ένα το άλλο. Πρώτα οι παπάδες και τώρα ο συγχρωτισμός του Καμμένου με τους εκπροσώπους της εγκληματικής οργάνωσης. Και φυσικά η ΕΡΤ που τους προβάλλει διαρκώς.
Όπως είχε πει ο τόσο διορατικός Μάνος Χατζιδάκις, "Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις".
 

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

"Με τους Ινδιάνους και όλους τους χαμένους"

Από την 1η Απριλίου αντιστέκονταν στη διέλευση του αγωγού πετρελαίου DALP μέσα από την περιοχή Standing Rock, στη Βόρεια Ντακότα. Οι περισσότερο είναι μέλη της φυλής Σιου, αλλά δίπλα τους μάχονταν ακτιβιστές, καθώς και πολλά μέλη άλλων φυλών (ή εθνών, όπως αυτοπροσδιορίζονται).

από εδώ
 Ο αγωγός θα περνούσε από την ελάχιστη γη που διέσωσαν από τους εποίκους το 1851 και θα βυθιζόταν(!) στον ποταμό Μιζούρι!


Οι Σιου και οι σύμμαχοί τους αντιμετωπίστηκαν από μισθοφόρους, αστυνομικούς και σκυλιά, που τους έριχναν χημικά και πίδακες νερού, το οποίο πάγωνε πάνω τους εξαιτίας των πολύ χαμηλών θερμοκρασιών. Δεκάδες τραυματίστηκαν και εκατοντάδες συνελήφθησαν.

από εδώ
Τελικά, χθες βράδυ, λίγο πριν εκπνεύσει η προθεσμία που τους είχε δοθεί για να αποχωρήσουν, ο Μπάρακ Ομπάμα σταμάτησε την κατασκευή του αγωγού. Ίσως είναι η πιο αποφασιστική ενέργεια του απερχόμενου προέδρου των δύο θητειών και των ελάχιστων θετικών αποτελεσμάτων.
Για πρώτη φορά οι Ινδιάνοι δεν είναι οι χαμένοι. Ξέρουν πολύ καλά πως δεν γράφτηκε ακόμα το Happy End του πολέμου για το Νερό. Κέρδισαν όμως μια μάχη. Και στα αντιηρωικά χρόνια που ζούμε, είναι σπουδαίο πράγμα.

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

"Κάτι τρέχει με το νερό"

Επειδή το νερό ΠΡΕΠΕΙ να παραμείνει δημόσιο αγαθό και να μην πέσει στα νύχια εταιρειών όπως η SUEZ και η VEOLIA για ευνόητους λόγους, οφείλουμε να το προασπίσουμε:


Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Ποια είσαι, Μήδεια;

Ο σκηνοθέτης Νίκος Γραμματικός γεννήθηκε στη Σαλαμίνα. Δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν, από μια σπηλιά της, ο Ευριπίδης ατένιζε το πέλαγος και έγραφε τη Μήδεια.
Την τραγωδία που αφηγείται την πράξη εκδίκησης μιας προδομένης γυναίκας. Την πιο φριχτή που μπορεί να φανταστεί κανείς: σκοτώνει τα παιδιά της!
Ο Γραμματικός εμπνέεται από την αριστουργηματική ταινία του Αλ Πατσίνο, Αναζητώντας τον Ριχάρδο και τελικά καταλήγει να κυνηγά την ιδέα της Μήδειας στον σημερινό κόσμο. Ρωτάει ηθοποιούς, τον καθηγητή Νίκο Χουρμουζιάδη, περαστικούς, τον ίδιο τον Ιάσονα (που ερμηνεύει μοναδικά ο Βαγγέλης Μουρίκης): "Θα το ξανάκανες αυτό;"
Πρόκειται για την ταινία, Μήδεια, Κρείσσων των εμών βουλευμάτων. Ένα... νουάρ ντοκιμαντέρ(;), που με τρόπο συγκινητικό, τρυφερό και αστείο διερωτάται ποιο ήταν αυτό το πάθος που κυρίευσε τη Μήδεια (Γιούκι Κροντηρά) και ήταν μεγαλύτερο από τη θέλησή της.

Θυμίζω τον μύθο: η Μήδεια ήταν κόρη του Αιήτη, βασιλιά της Κολχίδας, και της Εκάτης, χθόνιας θεάς της μαγικής τέχνης, και εγγονή του Ήλιου. Ερωτεύεται με την πρώτη ματιά τον Ιάσονα, που φτάνει στην πόλη της με την Αργώ και τους φίλους του. Τον βοηθάει να πάρει το χρυσόμαλλο δέρας και φεύγει μαζί του. Όταν ο Αιήτης τους κυνηγάει, εκείνη κομματιάζει τον μικρό αδελφό της για αντιπερισπασμό. Όμως, πίσω στην Ιωλκό, ο Ιάσονας πλευρίζει την κόρη του βασιλιά, για να κερδίσει το θρόνο. Η Μήδεια και τα παιδιά του είναι βαρίδια. Και τους εξορίζει. Δεν τον νοιάζει τι θα απογίνουν. Μόνο η εξουσία τον ενδιαφέρει.
Η Μήδεια ήταν εγγονή του Ήλιου, αλλά κόρη της Εκάτης, φως και σκοτάδι ταυτόχρονα, εξηγεί ο Ν.Χουρμουζιάδης. Αυτή ήταν η φύση της. Έδωσε τα πάντα σε έναν θνητό, και αυτός την πρόδωσε. Στέλνει έναν χιτώνα στην αντίζηλη, που την καίει ζωντανή, και σφάζει τα παιδιά της, για να επιστρέψει στη θεϊκή της υπόσταση.



Ποια είναι, λοιπόν, η Μήδεια; Μου αρέσει η απάντηση μιας κοπέλας: "είναι φυσικό φαινόμενο", η Φύση που προδίδεται, που καταστρέφεται, που καθυβρίζεται από τον άνθρωπο, και που στο τέλος θα σκοτώσει τα ίδια της τα παιδιά.
Μόνο ο Τραμπ κι η κουστωδία του δεν το βλέπει.
Δείτε αυτή την ταινία. Κρατάει αμέριστο το ενδιαφέρον του θεατή, δίνοντας στο τέλος και τροφή για σκέψη. Homework, που λένε και στο χωριό του Κούλη. Από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Σίγουρα η καλύτερη ελληνική!

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Και του χρόνου, με γαλοπούλα!

Στην αρχή ήταν η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Αρκουδάκια, καρδούλες, λουλουδάκια. Τρυφερά πράγματα. Αγαπησιάρικα. Δεν γκρινιάζουμε για θέματα που αφορούν τον έρωτα.
Ακολούθησε ο χριστουγεννιάτικος στολισμός των καταστημάτων από τα τέλη Οκτωβρίου. Να τονωθεί ο τζίρος, να ανέβουμε ψυχολογικά, να χαρούμε. Κι αυτό δεκτό, αν και προκαλεί κορεσμό η όλη ατμόσφαιρα.
Φέτος άρχισαν οι αηδίες του Χάλουουιν. Τα πιθήκια των φρι πρες και των νεόπλουτων προαστίων έδωσαν τα ρέστα τους. Μικρή η επιτυχία, αλλά μεγάλα τα περιθώρια βελτίωσης.
Χθες είχαμε το Thanksgiving: εντάξει, εμείς δεν έχουμε ιθαγενείς με φτερά για να σφάξουμε, μα κάτι θα σκεφτούμε. Θα φέρουμε κι άλλες γαλοπούλες από Γαλλία. Εξάλλου, παλιά αποκαλούσαν αυτά τα ταλαίπωρα πουλιά "ινδιάνους" ή "διάνους". Τίποτε δεν είναι τυχαίο, φίλοι μου.

Και φτάσαμε στη Black Friday. Κατά τον εορτασμό της οποίας έχουν χάσει τη ζωή τους ή κατέληξαν στο νοσοκομείο ουκ ολίγοι Αμερικανοί.

Εδώ βλέπουμε τι σημαίνει συνειδητοποιημένη καταναλώτρια.
Αν οι προαναφερθείσες είναι μισοθρησκευτικές γιορτές, η σημερινή είναι απόλυτα θρησκευτική: εορτάζονται ο θεός Χρήμα κι η θεά Κατανάλωση. Με τόση ευλάβεια, ώστε ελάχιστοι έμαθαν πως δύο άνθρωποι κάηκαν στη Μόρια της Χίου. Θυσία στον νεοφιλελευθερισμό κι αυτοί.

Θεωρήστε με σνομπ, αλλά δεν θα πάω για ψώνια. Δεν θα αγοράσω μια περιττή ηλεκτρική συσκευή από ξένες και ντόπιες αλυσίδες που γδέρνουν τους υπαλλήλους τους. Ούτε θα σπρώξω τη μισθωτή των 400 ευρώ για να φτάσω στην "προσφορά", που συνήθως είναι μια άχρηστη μπούρδα.


Πάντως, οι φωτογραφίες από τις δικές μας ουρές δείχνουν πως, όσοι από τους νέους μας δεν μετανάστευσαν ή δεν εργάζονται ανασφάλιστοι, συνέρευσαν έξω από τα πολυκαταστήματα. Χρήμα υπάρχει.


Άντε, Αλέξη, του χρόνου εύχομαι να χαρίσεις κι εσύ τη ζωή σε μια γαλοπούλα, όπως έκανε χθες ο Μπάρακ Ομπάμα. Κι ας είναι γαλλική ή ιταλική.

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Δύο σημαντικές πρωτοβουλίες

Ανάμεσα σε παλινωδίες, κωλυσιεργίες, ξεπουλήματα μπιρ παρά, Ομπάμα και ανασχηματισμό, η κυβέρνηση έκανε δύο πράγματα, τα οποία κανονικά θα έπρεπε να παίζουν διαρκώς στην ΕΡΤ και στο ρ/σ Στο Κόκκινο κάθε μέρα.
Δυο πράγματα που θα ήταν αρκετά για να φανεί η ηλιθιότητα αντιπολίτευσης και προηγούμενων κυβερνήσεων:
  • Ιταλία και Ελλάδα απείχαν από την ψήφιση του προϋπολογισμού της ΕΕ για το 2017, επειδή τα κονδύλια για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης μειώθηκαν, ενώ δίνονται αφειδώς χρήματα στις χώρες που όρθωσαν τείχη και που αρνήθηκαν να δεχτούν πρόσφυγες στο έδαφός τους, όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία κ.ά.
Είναι η πρώτη φορά που ελληνική κυβέρνηση τόλμησε να απόσχει από τέτοια ψηφοφορία. Ο προϋπολογισμός θα υπερψηφιστεί, φυσικά, αλλά τουλάχιστον υψώσαμε το ανάστημα. (http://www.efsyn.gr/arthro/ellinoitaliki-apohi-apo-psifoforia-gia-ton-eyroproypologismo)
  •  Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς ζήτησε να υπάρξει συμφωνία Ελλάδας-Τουρκίας για τις διεθνείς εγγυήσεις και να οριστεί ημερομηνία αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων  πριν από την επικύρωση της λύσης του Κυπριακού. (http://tvxs.gr/news/ellada/beto-kotzia-me-apeili-paraitisis-piso-apo-adieksodo-sto-kypriako)
Απείλησε μάλιστα με παραίτηση αν δεν γινόταν δεκτή η πρότασή του, κατορθώνοντας να πείσει και τον Α.Τσίπρα να τον στηρίξει.
Κάποιοι στην Κύπρο τον κατηγορούν για το ναυάγιο της διαπραγμάτευσης, αλλά υποθέτω πως πρόκειται για τους ίδιους που εκλιπαρούσαν για το σχέδιο Ανάν το 2004.
Ο Ν.Κοτζιάς χαρακτήρισε γελοιότητες τα περί παραίτησής του. Η χθεσινή δήλωσή του, όμως, ουσιαστικά επιβεβαιώνει τις φήμες:
"Το κυπριακό πρόβλημα πρέπει να λυθεί, όχι για να εξυπηρετηθούν τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα τρίτων, αλλά για να εξυπηρετηθεί μόνο ο Κυπριακός λαός, η ειρήνη και η σταθερότητα στην περιοχή". (http://www.iefimerida.gr/news/303146/kotzias-geloiotites-ta-peri-paraitisis-moy)

Δεν γνωρίζω ποιες σκοπιμότητες επέβαλαν την... αιδήμονα σιγή για δύο θέματα τα οποία μάλλον υπερηφάνεια θα προκαλούσαν στον ταπεινωμένο λαό. Ιδίως σε μέρες όπου οι υστερικές κραυγές του... εν αναμονή πρωθυπουργού Κούλη καλύπτουν κάθε άλλη φωνή.