Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Υπόθεση Ζαρντινιέρα

Στις 17 Νοεμβρίου 2006, αστυνομικοί με πολιτικά ξυλοκόπησαν άγρια τον κύπριο φοιτητή Αυγουστίνο Δημητρίου, στη Θεσσαλονίκη. Οκτώ καθηγητές του ΑΠΘ που είδαν τη σκηνή, προσπάθησαν να τον βοηθήσουν, μα απωθήθηκαν από ένστολους αστυνομικούς. Οι μαρτυρίες τους επιβεβαιώθηκαν από βίντεο άγνωστου εικονολήπτη, το οποίο έδειχνε καθαρά ότι ο φοιτητής κακοποιήθηκε και δεν έπεσε μόνος του πάνω σε ζαρντινιέρα, όπως ισχυρίστηκαν οι δράστες.
Αυτή είναι μια από τις αγριότερες περιπτώσεις αστυνομικής βίας των τελευταίων δεκαετιών και ονομάστηκε "Υπόθεση Ζαρντινιέρα".

Ο Αυγουστίνος κρατήθηκε όλη νύχτα στην Ασφάλεια και τα ξημερώματα μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο. Η οικογένειά του ξεκίνησε έναν μακρύ δικαστικό αγώνα, για να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Ο ίδιος εγκατέλειψε τις σπουδές του και υποβλήθηκε σε εγχειρήσεις, αλλά παλεύει ακόμα με τα ψυχικά τραύματα που του άφησε ο ξυλοδαρμός. Εν ολίγοις είναι ένας σακατεμένος άνθρωπος.

Σχεδόν 10 χρόνια μετά, το Συμβούλιο της Επικρατείας δικαίωσε επιτέλους τον Αυγουστίνο Δημητρίου και επιδίκασε εις βάρος του Δημοσίου αποζημίωση 300.000 ευρώ (+ 150.000 νόμιμοι τόκοι) για ηθική βλάβη.
Θα χαιρόμουν πολύ περισσότερο φυσικά, εάν το ποσό αυτό πληρωνόταν από τους δράστες και τους ηθικούς αυτουργούς: τους αστυνομικούς και τους προϊσταμένους τους, αλλά και τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Βύρωνα Πολύδωρα.

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Γκρίνια για Νόμπελ

Εκτός από την αντιπολίτευση που είναι για τα μπάζα, έχουμε και τη μόνιμη γκρίνια κάποιων για οτιδήποτε. Και κυριολεκτώ με αυτή τη λέξη: οτιδήποτε.
Αν ακούσω κάτι καλό να γίνεται, κάποιο σκάνδαλο να αποκαλύπτεται ή να συζητιέται μια συνεργασία στη Γη του Πυρός, περιμένω να δω τις αντιδράσεις. Διότι κάθε Έλληνας δικαιούται και υποχρεούται να καταθέτει την αποψάρα του.
Υπάρχουν τα μόνιμα πνεύματα αντιλογίας, οι σούπερ αριστεροί, οι παρεξηγημένες ιδιοφυίες, οι επαναστάτες του πληκτρολογίου, οι κριτικοί της πίτσας και αυτοί που θέλουν να εντυπωσιάσουν πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα.

Η συγκέντρωση υπογραφών για να προταθούν για Νόμπελ Ειρήνης οι κάτοικοι των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου έληξε επιτυχώς, με 640.000 πολίτες και 230 καθηγητές από 111 πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο να έχουν προσθέσει το όνομά τους.
Στη διάρκειά της πολλοί γκρίνιαζαν επειδή διεκδικούμε ένα βραβείο που έχει δοθεί σε δεκάδες καθάρματα. Έχει δοθεί, όμως, και σε σημαντικούς ανθρώπους. Γιατί να μην επιδιώκουμε να δίνεται μόνο σε Ανθρώπους;
Άλλοι επικαλούνται την ανιδιοτέλεια των νησιωτών, οι οποίοι προσφέρουν το χρόνο, την εργασία και την υγεία τους ακόμα, για να βοηθήσουν τους ναυαγούς, χωρίς να περιμένουν ανταπόδωση ή αναγνώριση. Μα, γι' αυτό ακριβώς τους προτείνουμε για Νόμπελ!

Η τελική πρόταση περιλαμβάνει την Αιμιλία Καμβύση,


τον ψαρά Στρατή Βαλιαμό


και τη Σούζαν Σαράντον


Γιατί γκρινιάζουν αυτή τη φορά; Διότι ο ψαράς μοιάζει με τον Χριστό (μπερδεύοντάς τον με άλλον), η Σαράντον ήθελε δημοσιότητα κι η Καμβύση είναι φωτογενής!
Τι να κάνουμε, βρε παιδιά; Το Νόμπελ δίνεται σε πρόσωπα ή οργανισμούς. Όχι σε νησιά. Έπρεπε να επιλεγούν κάποιοι. Γιατί η Σαράντον και όχι ο κινέζος φίλος μας Ai Wei Wei που είναι επίσης καλλιτέχνης και πήγε πρώτος στη Λέσβο; Διότι η Σαράντον είναι πιο γνωστή στον κυρ Στάνλεϊ από το Ουαϊόμινγκ.
Η απονομή του Νόμπελ στους νησιώτες μας σημαίνει οικονομική βοήθεια, αναγνώριση και περισσότερους τουρίστες. Η Κως δεν έχει ανάγκη, αλλά έχουν η Λέσβος, η Σάμος και η Λέρος. Όσοι διαφωνούν, είναι ελεύθεροι να μαζέψουν χρήματα για να βοηθήσουν οι ίδιοι τους ηρωικούς ψαράδες, ώστε να μην πέφτουν στην ανάγκη των Νορβηγών.

Στο Όσλο τα γκρουπ ακολουθούν τις διαδρομές του ήρωα αστυνομικών μυθιστορημάτων Χάρι Χόλε, ενώ στη Βερόνα οι τουρίστες φωτογραφίζονται κάτω από το μπαλκόνι της σεξπιρικής Ιουλιέτας! Στις Βρυξέλλες έχουν φτιάξει μουσείο με τα κοστούμια που φοράνε στον κατρούλη Manneken Pis:

Εδώ ντυμένος τσολιάς το 2011, όταν ακόμα οι Βέλγοι δεν μας έβριζαν (από εδώ)
Εμείς, όχι απλώς δεν καταφέραμε να κατασκευάσουμε νέους μύθους που θα έφερναν ευημερία στις τοπικές κοινότητες, αλλά ούτε καν αξιοποιήσαμε τους αρχαίους. Και τώρα που μας δίνεται η ευκαιρία να δείξουμε στους τρομοκρατημένους καλοπερασάκηδες του Βορρά τι σημαίνει αλληλεγγύη και φιλότιμο, πάλι γκρινιάζουμε και πυροβολάμε τα πόδια μας;
Άσχημα θα ήταν να ταξιδεύουν εκατοντάδες ξένοι στη Λέσβο απλώς για να σφίξουν το χέρι μιας αληθινής ηλικιωμένης κυρίας; Κι αν αυτή η βράβευση προκαλούσε και κάποιες ενοχές στους Δανούς ή στους Σουηδούς, θα είχαμε όλοι διπλό όφελος.

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Ο Γενάρης σε μια αποικία

Καλό μας μήνα.
Ο Γενάρης ήταν γεμάτος εκπλήξεις -κυρίως δυσάρεστες. Παραλείποντας όσα έχω ήδη γράψει, εστιάζω σε όσα με εντυπωσίασαν:
  • Όταν η χώρα σου είναι αποικία χρέους, αλλά εσύ επιμένεις να παραμένεις στο έλεος της ληστρικής συμμορίας χωρίς να χρησιμοποιείς τα όποια όπλα σου, τότε θα ακούσεις από τον σκατόψυχο να σου λέει, "Είναι η εφαρμογή, ηλίθιε"
@FragileAlex
 Κι ενώ οι παριστάμενοι παγώνουν, εσύ φυσικά επιμένεις ότι πέρα βρέχει.
  • Όταν η κεντρική σου τράπεζα είναι ιδιωτική, παρά το όνομά της, και δίνει λογαριασμό μόνο στον Ντράγκι, μην εκπλήσσεσαι που ο εγκάθετος τραπεζίτης περιγράφει ευθαρσώς ότι τον Ιούλιο συναντιόταν με "πρώην πρωθυπουργούς και παράγοντες του δημοσίου βίου" οργανώνοντας "άμυνα" σε ενδεχόμενο παράλληλο νόμισμα ή "εισβολή στο Νομισματοκοπείο" και ετοιμάζοντας το capital control.
Και βεβαίως ο Γ. Στουρνάρας θεωρεί εαυτόν ανώτερο της εκλεγμένης κυβέρνησης. Γι' αυτό και ποτέ δεν παρουσιάστηκε στη Βουλή όπου τον καλούσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Εδώ τίθεται και πάλι το ζήτημα της αποικίας.
  • Μόνο αν είσαι πολύ ανθεκτικός δεν σε επηρεάζουν τα φώτα της δημοσιότητας και οι κόλακες. Επίσης θα πρέπει να ξέρεις πότε έφτασε η ώρα σου να αποχωρήσεις λόγω γήρατος. Αυτά ισχύουν για ηθοποιούς και πολιτικούς. Και οι συγγενείς σου οφείλουν να σε προστατέψουν, αν εσύ δεν το αντιλαμβάνεσαι.
Δυστυχώς, ο Μανώλης Γλέζος (γενν. 1922) έχει πέσει στη λούμπα και θεωρεί ότι επηρεάζει καθοριστικά τις επιλογές του λαού. Προχθές μας ζήτησε πάλι συγγνώμη επειδή εμπιστεύτηκε τον Τσίπρα. Τον είχα συγχωρήσει την περασμένη φορά, οπότε δεν ασχολήθηκα.
Στην κηδεία του παλιού αγωνιστή της Αριστεράς Στέφανου Στεφάνου -ο οποίος στήριζε την κυβέρνηση παρά τις επιμέρους διαφωνίες του- ο Γλέζος απήγγειλε ολόκληρο ποίημα, στηλιτεύοντας τον Τσίπρα και τους υπουργούς που ήταν παρόντες.
Η σκηνή θα θύμιζε, υποθέτω, παλιές ταινίες όπου η τεθλιμμένη χήρα επιτίθεται στην ερωμένη του εκλιπόντος και την ξεμαλλιάζει.
  • Ο Παν.Λαφαζάνης (γενν. 1951) δεν είναι τόσο ηλικιωμένος, αλλά φαίνεται πως η κρίση του έχει θολώσει και βάζει αυτογκόλ. Έτσι, όταν τα Θεοφάνεια στον Πειραιά ο μητροπολίτης Σεραφείμ καταφέρθηκε κατά της κυβέρνησης, άκουσα πως ο πρώην υπουργός τού έκανε το σήμα του... like! 
Αγαπητέ Παναγιώτη, δεν ισχύει πάντα το ρητό "Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου". Όταν ο εχθρός του εχθρού σου είναι ταυτόχρονα φίλος του Κασιδιάρη, τότε καλύτερα να την κάνεις με ελαφρά. Σε απειλεί μια τέτοια συμμαχία.
  • Όταν δεν έχεις διαχωρίσει το κράτος από την Εκκλησία και δεν φορολογείς την τεράστια περιουσία της, ενώ παρίστασαι σε αγιασμούς και λειτουργίες χαριεντιζόμενος με τους παπάδες,
το αποτέλεσμα είναι οι κάθε λογής Άνθιμοι να αποχαλινώνονται και να απαιτούν σταυρό πάνω στη Ροτόντα, να επιτίθενται κατά του συμφώνου συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών, να παρομοιάζουν την καύση των νεκρών με την ανακύκλωση και να χρησιμοποιούν λεξιλόγιο που μόνο τα πιστά τους πρόβατα δεν σοκάρει.
  • Όταν απειλείσαι, αναζητάς συμμάχους και κάνεις οδυνηρούς συμβιβασμούς. Κατάπιαμε τις ενεργειακές συμφωνίες με την εγκληματική ηγεσία του Ισραήλ, αλλά το περιστατικό στο αεροπλάνο της AEGEAN δεν προοιωνίζεται τίποτε καλό.
Στις 5 Ιανουαρίου, λοιπόν, οι ισραηλινοί επιβάτες της πτήσης για Τελ Αβίβ αρνήθηκαν να προσδεθούν αν δεν κατέβαιναν δύο Παλαιστίνιοι, πολίτες του Ισραήλ. Οι αστυνομικοί έλεγξαν τους Παλαιστινίους χωρίς να βρουν κάτι επιλήψιμο, η αναταραχή συνεχίστηκε και τελικά εκείνοι κατέβηκαν οικειοθελώς για να ηρεμήσουν τα πνεύματα!
Κύριοι της κυβέρνησης, ο ρόλος της Αστυνομίας δεν είναι να προστατεύει την Eldorado Gold που φοροδιαφεύγει και καταστρέφει τη Χαλκιδική ούτε να κάνει τα χατίρια του όποιου υστερικού Εβραίου. Αντίθετα, όφειλε να συλλάβει τους φωνασκούντες για παρακώλυση συγκοινωνιών, ώστε να καταλάβουν πως είμαστε μεν αποικία, αλλά τηρούμε τους διεθνείς νόμους. 
  • Για μια ακόμα φορά ασκήθηκε λογοκρισία σε καλλιτεχνικό έργο από άσχετους, και η κυβέρνηση υποχώρησε. Μητσοτακέικο, Άδωνης και άλλοι απαίτησαν να κατέβει το θεατρικό "Ισορροπία του Nash", επειδή περιελάμβανε αποσπάσματα από βιβλίο του Σάββα Ξηρού!
@Prof_Occultis
Όσοι προσπάθησαν να το υπερασπιστούν, λοιδορήθηκαν ή και απειλήθηκαν. Τελικά, η συγκέντρωση έξω από το Εθνικό Θέατρο χθες βράδυ εξανάγκασε τον διευθυντή Στάθη Λιβαθηνό να δώσει άδεια για την τελευταία παράσταση. Ο υπουργός Πολιτισμού δεν είχε καμιά δικαιοδοσία τόσες μέρες;
Τελικά, ακόμα κι αν πάψουμε να είμαστε αποικία της ΕΚΤ, δύσκολα θα πάψουμε να παίρνουμε εντολές από την Πρεσβεία. Τι θα πει, ποια πρεσβεία;

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Πού πήγαν τα παιδιά;

Η ανακοίνωση της Europol σοκάρει: Τους τελευταίους 18-24 μήνες, αγνοούνται περισσότερα από 10.000 ασυνόδευτα προσφυγάκια, τα οποία είχαν καταγραφεί από τις ευρωπαϊκές αρχές! Τα μισά χάθηκαν στην Ιταλία, ενώ τα 1.000 στη Σουηδία. Ίσως κάποια να έχουν σμίξει με συγγενείς τους, αλλά κανείς δεν ξέρει πόσα ούτε πού βρίσκονται!
Ασυνόδευτα είναι τα παιδιά τα οποία, είτε φυγαδεύτηκαν από τους γονείς τους για να γλιτώσουν τον πόλεμο και αργότερα να βοηθήσουν και την υπόλοιπη οικογένεια, είτε έχασαν τους δικούς τους κατά τη μακρά πορεία μέχρι τις πύλες της Ευρώπης.

Η Europol υποψιάζεται ότι πολλά έχουν πέσει στα χέρια εγκληματικών οργανώσεων που εμπορεύονται ανθρώπους. Ήδη στη Γερμανία και την Ουγγαρία υπάρχουν φυλακές όπου οι περισσότεροι έγκλειστοι είχαν προσπαθήσει να εκμεταλλευτούν πρόσφυγες.

Αυτά τα παιδιά είναι εξαιρετικά ευάλωτα. Ο καθένας μπορεί να τα εκμεταλλευτεί σεξουαλικά ή εργασιακά ή ακόμα και να τα σκοτώσει για να εμπορευτεί τα όργανά τους. Δεν φαντάζομαι να υπάρχει κανένας που να πιστεύει ότι οι πλούσιοι αυτού του κόσμου καταδέχονται να μπουν σε λίστα αναμονής για μεταμοσχεύσεις. Προμηθεύονται όργανα από κυκλώματα που, είτε τα αγοράζουν από απελπισμένους, είτε τα παίρνουν από δολοφονημένα παιδιά. Οι ΜΚΟ αφηγούνται  ανατριχιαστικές ιστορίες για πτώματα παιδιών που βρέθηκαν χωρίς όργανα, σε χώρες που χτυπήθηκαν από φυσικές καταστροφές, όπως σεισμοί και τσουνάμι.
Η Huffington Post υπενθυμίζει ότι τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε στο Βερολίνο πτώμα 4χρονου αγοριού σε πορτ μπαγκάζ αυτοκινήτου, το οποίο είχε βιάσει και σκοτώσει 32χρονος άντρας βοσνιακής καταγωγής, αφού προηγουμένως το είχε αρπάξει από τους πρόσφυγες γονείς του που περίμεναν να καταγραφούν από τις γερμανικές αρχές.

Φοβάμαι πως θα συνηθίσουμε τη φρίκη, όπως πολύ γρήγορα συνηθίσαμε τα δεκάδες πτώματα παιδιών, μετά τα δάκρυα για τον μικρούλη Αϊλάν. Εξάλλου, γι' αυτό μοιάζει τόσο στημένη η ιστορία με τις σεξουαλικές επιθέσεις "προσφύγων" εναντίον γυναικών στην Κολωνία. Επειδή τα γεράκια δεν θέλουν να σταματήσει ο πόλεμος στη Συρία και στο Ιράκ, φροντίζουν να μας τρομοκρατούν και να μας στρέφουν εναντίον αυτών των δυστυχισμένων, για να μην βλέπουμε το τσουνάμι στον ορίζοντα.


Πολύ χοντροκομμένα, το Charlie Hebdo σατιρίζει ακριβώς αυτή τη μεταστροφή, αλλά και την υποκρισία των δυτικών με τη λεζάντα: "Τι θα γινόταν ο μικρός Αϊλάν αν είχε μεγαλώσει; Θα χούφτωνε οπίσθια στη Γερμανία"! Όμως, δεν πέτυχε το στόχο του, αφού το σκίτσο χαρακτηρίστηκε ρατσιστικό και από τους δυτικούς και από τους πρόσφυγες.
Ας έχουμε το νου μας. Θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά. Πρόσφατα κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο φωτογραφία, η οποία υποτίθεται ότι δείχνει μιλιούνια προσφύγων σε τουρκική ακτή να περιμένουν να επιβιβαστούν σε καράβι για την Ελλάδα.


Πρόκειται για Αλβανούς του μακρινού 1991, αλλά προκαλεί ανατριχίλα στον ανενημέρωτο και μεγάλη χαρά στα χρυσάβγουλα, δεν συμφωνείτε;

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Πρόσφυγας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι!

Η οικογένειά μου μετράει πέντε γενιές μεταναστών και προσφύγων. Από διάφορες χώρες της Ευρώπης και προς διάφορες χώρες της Ευρώπης. Κάθε γενιά αναγκάστηκε ή επέλεξε να ζήσει κάπου αλλού. Εργάστηκε, τεκνοποίησε και θάφτηκε τελικά εκεί, μακριά από τη γενέτειρά της.
Από μωρό θυμάμαι μόνο αποχαιρετισμούς και δάκρυα. Επιστολές και δέματα. Τηλεφωνήματα και ξανασμίξιμο. Αεροδρόμια και λιμάνια. Λες και μια παράξενη μοίρα αποφάσισε πως δεν μας πρέπει το ρίζωμα. Το δεχτήκαμε. Δεν είχαμε επιλογή. Κι αντέξαμε τις μικρές καθημερινές επιθέσεις ρατσισμού, μέχρι να μας αποδεχτούν οι νέοι μας γείτονες. Ώσπου τα τραύματα γιατρεύτηκαν, αφήνοντας μόνο μικρές ουλές, σχεδόν αόρατες, στην ψυχή μας.

Με πονάει όταν ακούω κάποιους ανεγκέφαλους γύρω μου να αναρωτιούνται. "Μα, γιατί δεν μένουν να πολεμήσουν;" ή "Μα, πώς παίρνουν τα παιδιά τους και θαλασσοπνίγονται;"
[Το ίδιο είχε αναρωτηθεί παλιότερα κι ο Πρετεντέρης, πασπαλίζοντας τον κυνισμό του με σάπια αφέλεια. Δεν καταδέχομαι να ασχοληθώ με αυτόν όμως.]
Ξέρεις τι είναι να σε βομβαρδίζουν οι ξένοι, οι τζιχαντιστές κι ο πρόεδρός σου; Να γίνεται η νύχτα μέρα από τις λάμψεις; Να σωριάζονται τα σπίτια σε ερείπια και να ακούς κραυγές ή την ανατριχιαστική σιωπή; 
Ξέρεις τι είναι να μην έχεις να φας και όλη μέρα να τρέχεις για να εξασφαλίσεις ένα κομμάτι ψωμί για την οικογένειά σου;
Ξέρεις τι σημαίνει, ενώ διαλύεται η χώρα σου, να καθυβρίζεται ως "failed state" (αποτυχημένο κράτος) από τους χρυσοκάνθαρους των Βρυξελλών που είναι οι βασικοί υπαίτιοι;
Τι θα έκανες αν τα ζούσες όλα αυτά; Θα πουλούσες το βιος σου, θα έπαιρνες το παιδάκι σου στους ώμους και θα ξεκινούσες το μεγάλο ταξίδι, φίλε μου. Για πού; Για όπου υπάρχει ειρήνη. Δεν θα το σκεφτόσουν δυο φορές. Καλύτερα να πεθάνεις στην προσπάθεια, παρά να περιμένεις μοιρολατρικά τη σφαίρα που θα γράφει το όνομά σου.
Με αυτή την ελπίδα, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες συνεχίζουν να φτάνουν στα νησιά μας. Και χιλιάδες τούρκοι διακινητές και τοπικοί παράγοντες έχουν γίνει πάμπλουτοι χάρη σε αυτούς. Χιλιάδες έχουν πνιγεί στο γαλάζιο μας Αιγαίο. Πολλά ήταν μωρά και νήπια. Θα μπορούσαν να είναι και δικά σου, φίλε μου.

του Τάσου Αναστασίου από την Αυγή

Και τελικά αποβιβάζονται στον Πειραιά. Βιάζονται να φτάσουν στην Ειδομένη. Κι εκεί... τείχος! Βρήκε την ευκαιρία η ηγεσία της FYROM να το παίξει καλό παιδί. Σε αντιδιαστολή με το ξέφραγο αμπέλι Ελλάδα.
Στα κοινωνικά δίκτυα έχουμε το εξής χαριτωμένο: οι συνήθεις δεξιοί βρίζουν την κυβέρνηση επειδή δέχεται τους πρόσφυγες, κι οι πολύ αριστεροί την καταριούνται επειδή δεν γκρεμίζει τον φράχτη του Έβρου.
Για τους πρώτους, δεν καταδέχομαι καν να σχολιάσω. Ρωτώ, όμως, τους δεύτερους: σκεφτείτε λιγάκι τι θα γίνει αν πέσει η κυβέρνηση και αναλάβουν οι άλλοι, αυτοί που ήταν πριν. Ή, ακόμα χειρότερα, τι θα είχε συμβεί αν τον Σεπτέμβρη είχε σχηματιστεί άλλη κυβέρνηση. Ξέρετε... αυτή του Φαρμακονησιού. Με τον Δένδια στη θέση του Μουζάλα.

Όσο για το τι θα γίνει με τους πρόσφυγες που είναι εγκλωβισμένοι στη χώρα μας ή τις χιλιάδες που ενδεχομένως μας ξαναστείλουν ενεργοποιώντας το Δουβλίνο II που είχε υπογράψει ο ΓΑΠ ως υπουργός Εξωτερικών του Σημίτη, σας παραπέμπω στην ανάρτηση της 27ης Οκτωβρίου, με την οποία σχολίαζα τη διάσκεψη για το προσφυγικό ζήτημα:
http://lotofagus.blogspot.gr/2015/10/blog-post_27.html

Ήδη ο Βάλντις Ντομπρόβσκις μάς έδωσε 3 μήνες διορία για να φροντίσουμε τα εξωτερικά μας σύνορα. Μετά θα αναλάβουν η Frontex και τα τείχη. Διότι νομικά είναι δύσκολο να μας διώξουν από τη Σένγκεν. Αυτός ο Λετονός είναι η απόδειξη ότι τύποι που οδηγούν το 13% των συμπατριωτών τους στη μετανάστευση δεν αφήνονται ποτέ στην τύχη τους από τα μεγάλα αφεντικά (διαβάστε εδώ)

του Βαγγέλη Χερουβείμ από την Αυγή

Μην έχετε καμία αυταπάτη. Δεν θα διαγράψουν μέρος του χρέους. Σκοπός τους είναι να μας τιμωρήσουν για όσα ΟΧΙ έχουμε πει ως λαός αυτά τα πέντε χρόνια, για την άρνηση της κυβέρνησης να συμφωνήσει σε κοινές περιπολίες με τους Τούρκους στο Αιγαίο και για την ανθρωπιστική στάση του υπουργού Μετανάστευσης Γιάννη Μουζάλα.
Ο οποίος χθες απάντησε σε κάποιον που τον αποκάλεσε "δολοφόνο":
"Είκοσι εφτά χρόνια κι ένα κουτσό πόδι είναι η ενασχόλησή μου με το προσφυγικό. Τα ίδια με σένα λέγανε οι Αμερικανοί που με δέρνανε στο Ιράκ, ανόητε".

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Η Δανία χωρίς λίφτινγκ

Το σκίτσο του Independent που σχολιάζει την απόφαση της Δανίας να κατάσχει τα τιμαλφή των προσφύγων, για να πληρώνει τα έξοδα που κάνει για αυτούς:

το ανέβασε στο τουίτερ η δημοσιογράφος @maria_louka

Σημείωση 1: η μικρομέγαλη σκανδιναβική χώρα βομβαρδίζει εδώ και καιρό τη Συρία.
Σημείωση 2: κάθε χρόνο οι Δανοί σφάζουν χιλιάδες δελφίνια, για να επιβεβαιώσουν τον ανδρισμό τους, ενώ αντίθετα δηλώνουν πως κάνουν σεξ μόνο στις διακοπές του καλοκαιριού.
Όλα έχουν την εξήγησή τους, φίλοι μου.

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

Ας είμαστε περήφανοι για εμάς τους ίδιους!

Πριν από έναν ακριβώς χρόνο, τέτοια ώρα έκλειναν οι κάλπες. Υπήρχε μια χαρμόσυνη διάθεση σε πολλούς. Είχε έρθει η άνοιξη μέσα στο χειμώνα.
Και λίγες ώρες αργότερα ζούσαμε μια από τις μεγαλύτερες χαρές στη ζωή μας! Και το καλυτερότερο ήταν πως το συνειδητοποιούσαμε.

του Πάνου Ζάχαρη (Ποντίκι)
Δεν έχει κανένα νόημα να θρηνούμε για τις χαμένες ελπίδες. Ελάχιστοι, φαντάζομαι, πίστεψαν ότι οι αγορές θα χόρευαν στον δικό μας το ρυθμό, θα εφαρμοζόταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή ότι θα αλλάζαμε την Ευρώπη. Απλώς δεν αντέχαμε άλλο τη ζωή μας τη σκυφτή. Θέλαμε πάση θυσία να απαλλαγούμε από τους κουίσλινγκ. Να πάρουμε μια ανάσα και να χαμογελάσουμε χωρίς τύψεις.
Λαχταρούσαμε λίγη περηφάνια και τη βρήκαμε,
  • στην έκφραση του Ντάισελμπλουμ, όταν άκουσε τον Βαρουφάκη, και 
  • στο 62% που ψήφισε ΟΧΙ, εν μέσω κλειστών τραπεζών, τρομοκράτησης από τα βοθροκάναλα και ατελείωτης αναμονής μπροστά στα ΑΤΜ. 
Είχαμε ξαναβρεί τη χαμένη μας τιμή. Και δεν χρειάστηκε να καβγαδίσουμε στις ατέλειωτες καθημερινές ουρές. Αντίθετα, πιάναμε συνήθως κουβέντα ή βοηθούσαμε τους "πρώτη φορά με κάρτα".
Δεν θέλω να πιστέψω ότι η πολύμηνη διαπραγμάτευση ήταν στημένη. Ούτε πως η κυβέρνηση μάς πρόδωσε. Πιστεύω ότι αρκετοί ήταν έτοιμοι για συμβιβασμό από την αρχή ή συμβιβάστηκαν στην πορεία. Όχι όλοι.
Ούτε αυτοί που έφυγαν, συνέχισαν άμεμπτα. Κάποιοι είπαν φοβερά πράγματα, που δεν αρμόζουν σε αριστερούς. Ή, μήπως, οι αριστεροί λένε και κάνουν φοβερά πράγματα ο ένας στον άλλον, επειδή νιώθουν προδομένες τις ίδιες τις ιδέες τους; 
Τώρα που το σκέφτομαι, οι δεξιοί κι οι νεοφιλελέδες έχουν μονάχα τσέπη. Κι αυτή γεμίζει ή αδειάζει. Δεν προδίδεται. Καρφώνουν ο ένας τον άλλο μόνο για το χρήμα που έχασαν.

Δεν νιώθω θλίψη σήμερα. Ίσως επειδή δεν περίμενα πως τα καθάρματα που εκπροσωπεί ο Σόιμπλε θα ανέχονταν να αλλάξει κάτι από το καταστροφικό τους σχέδιο. Και θα χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο. Κάθε μέσο, κυριολεκτικά.
Δεν νιώθω θλίψη, επειδή η περσινή 25η Ιανουαρίου ήταν μια από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου! 
Δεν νιώθω θλίψη, επειδή στις 5 Ιουλίου έπαψα να ζηλεύω τους Κυπρίους για το ΟΧΙ τους. Σκέφτομαι μάλιστα να κορνιζάρω το δικό μας. Διότι έστω και για μια μέρα πάψαμε να είμαστε ψηφοφόροι και γίναμε πολίτες. Αν συνεχίσουμε σε αυτόν το δρόμο, δεν θα έχουμε ανάγκη από Μεσσίες και δεν θα κουνάμε σημαιάκια.
Ίσως έτσι εκπαιδεύσουμε και τους πολιτικούς μας να μην μας αποκοιμίζουν με ψέματα, μα να μας κρατάνε σε εγρήγορση με την αλήθεια. Έστω και σε δόσεις.

του Μιχάλη Κουντούρη (Εφ.Συν.)