Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Το Υπερταμείο θα είναι και υπεράνω όλων;

Τι ακριβώς παίζει με το Υπερταμείο όπου θα υπαχθεί η δημόσια περιουσία για 99 χρόνια;
Οι τοκογλύφοι ζητούν να είναι ανεξέλεγκτο, να μην λογοδοτεί πουθενά και, το χειρότερο, τα μέλη του να έχουν απόλυτη ασυλία!
Μιλάμε για τη δημόσια περιουσία, την οποία δημιούργησαν οι προηγούμενες γενιές επί αιώνες, αλλά και για κομμάτια αυτής της γης, όπως οι παραλίες, οι αρχαιολογικοί χώροι, οι βιότοποι. Δεν είναι τσιφλίκι του Τσακαλώτου ή του χαχανούλη πρωθυπουργού. Δεν είναι καν δική μας. Οφείλουμε να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές και όχι στον κάθε Μοσκοβισί.

Η φωτογραφία είναι του πρακτορείου Eurokinissi. Προσέξτε τη γλώσσα του σώματος: τη συγκατάβαση προς τον υπήκοο και τη χαρά του υπηκόου που εκπλήρωσε την αποστολή του.

Αντιλαμβάνεται τι ακριβώς κάνει αυτή η παρέα, που αμνηστεύει το καρτέλ εργολάβων δημόσιων έργων και διευκολύνει τους καναλάρχες, ενώ μεταβιβάζει τα διαμάντια του στέμματος στα τσιράκια των τοκογλύφων;

Γιατί χαίρεται ο Σόιμπλε και χαχανίζει ο Γερούν;

Διαβάστε τι θα περάσει στο Υπερταμείο,
http://www.thepressproject.gr/article/94897/Geniko-politirio
τι απαιτούν,
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/parakratiko-ypertameio?utm_source=newsletterDaily&utm_medium=newsletterDaily20160526&utm_term=emailDaily20160526&utm_campaign=newsletter
και για το Ελληνικό που συμπεριλαμβάνεται στα προαπαιτούμενα
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/elliniko-sta-proapaitoymena-%E2%80%A6-tis-dosis

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Τι κατάλαβα από τη χθεσινή απόφαση;

  • Ότι η δόση θα πάει ολοσούμπιτη στους τοκογλύφους.
  • Ότι όσο σκύβεις το κεφάλι στον βασανιστή σου, τόσο εκείνος θα σε χτυπάει.
  • Ότι μόλις ο Τσίπρας τελειώσει με τη βρόμικη δουλειά, θα τον ρίξουν για να βάλουν έναν δικό τους άνθρωπο. Πιθανότατα ούτε καν τον Κούλη, αλλά κάποιον "τεχνοκράτη", σαν τον Παπαδήμιο.
Κι επειδή οι σκιτσογράφοι μας τα λένε πολύ καλύτερα από μένα, επιτρέψτε μου να τους δώσω το λόγο:

Μιχάλης Κουντούρης, 22.5.16
Πέτρος Ζερβός, 23/5/16
Κώστας Γρηγοριάδης, 24.5.16

Μιχάλης Κουντούρης, 25/5.16
Κώστας Γρηγοριάδης, 25.5.16


 Γεωργοπάλης 25.5.16



 
Βαγγέλης Παπαβασιλείου: "Άνοιξαν οι στρόφιγγες"

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Όταν οι άνθρωποι πετιούνται στο δρόμο

Τίποτε δεν με θλίβει πιο πολύ από την είδηση ότι ποιοτικές επιχειρήσεις κλείνουν και άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους.
Και δεν μιλώ για το MEGA, που τόσο πολύ έχει συνδέσει το όνομά του με άθλια προπαγάνδα και εθισμό των τηλεθεατών σε φτηνιάρικες εκπομπές με φανταχτερό περιτύλιγμα.
Ούτε για την Ηλεκτρονική, η οποία προσπάθησε να μας πείσει πως έφταιγαν τα capital control, ενώ παρέπαιε από την αρχή της κρίσης.

Μιλάω για τις βιοτεχνίες που εφοδίαζαν με υλικά και εξαρτήματα μεγάλη βιομηχανία υποδημάτων και οι οποίες δεν θα λάβουν ποτέ τα οφειλόμενα, ούτε και θα βρουν άλλους πελάτες.
Για εργαστήρια που έφτιαχναν γλυκίσματα, κουλουράκια, αραβικές πίτες και άλλες νοστιμιές, μα δεν άντεξαν την πίεση από τους "μεγάλους".
Για το εργοστάσιο που κατασκεύαζε τα γάντια Champion (και άλλα είδη), τα οποία ήταν παγκόσμιες πατέντες, ανθεκτικότατα και τα χρησιμοποιούσαμε για κάθε εργασία.
Για βιοτεχνίες που έφτιαχναν όμορφα ρούχα και έντυναν τα παιδιά μου για χρόνια.


Έκλεισαν αθόρυβα. Δεν έγιναν θέμα στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Κανένας δεν τις θρήνησε, εκτός από εμάς που υπήρξαμε πελάτες τους. Οι εργαζόμενοι δεν πρόλαβαν να απεργήσουν. Απλώς χάθηκαν μέσα στο ανώνυμο πλήθος των ανέργων.
Τέτοιες ειδήσεις με θλίβουν. Γιατί κρύβουν πολλή μοναξιά και ανείπωτο πόνο...

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Αν ζούσε ο Τσάβες;

Το τέλος του 20ού αιώνα και η αρχή του 21ου σηματοδότησαν δύο πράγματα: το ένα ήταν η μετεξέλιξη της Λατινικής Αμερικής από πεδίο επιβολής νεοφιλελεύθερης οικονομίας, με αλλεπάλληλα πραξικοπήματα, σε φυτώριο φιλολαϊκών καθεστώτων και το δεύτερο η επίθεση της Δύσης εναντίον χωρών της Μέσης Ανατολής, αλλά και εναντίον της (όποιας) Δημοκρατίας, με αφορμή το χτύπημα στους δίδυμους πύργους.

Έτσι, το 1998 είδαμε κατάπληκτοι έναν πρώην στρατιωτικό να κερδίζει τις εκλογές στη Βενεζουέλα. Ο πληθωρικός Ούγο Ραφαέλ Τσάβες Φρίας κατάφερε στα επόμενα 15 χρόνια να εξαλείψει τον αναλφαβητισμό και την πείνα στη χώρα του, αξιοποιώντας τα έσοδα από το πετρέλαιο, να καθιερώσει το περίφημο El Sistema για τη μουσική παιδεία και να κερδίσει όλες τις εκλογές και τα δημοψηφίσματα, παρά τις λυσσαλέες επιθέσεις των εχθρών του.


Στήριξε την Κούβα με πετρέλαιο, "εισάγοντας" κουβανούς γιατρούς και δασκάλους που ανέλαβαν περίθαλψη και εκπαίδευση, ενώ δημιούργησε το 2010 την UNASUR, ένωση των χωρών της Νότιας Αμερικής. Το 2011 αρρώστησε από καρκίνο και τον Μάρτη του 2013 πέθανε, αφού προηγουμένως έχρισε διάδοχό του τον Νικολάς Μαδούρο Μόρος, πρώην οδηγό λεωφορείου. Ο Μαδούρο δεν διαθέτει την ευφυία και τις γνώσεις του Τσάβες, με αποτέλεσμα να έχει χάσει το αρχικό κεφάλαιο δημοφιλίας που κληρονόμησε και να ρέπει προς αυταρχικές μεθόδους. Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί τελευταία, εξαιτίας των χαμηλών τιμών πετρελαίου -που χτυπούν χώρες όπως τα BRICS και η Βενεζουέλα- και του φαινομένου Ελ Νίνιο που προκαλεί ξηρασία.

Το 2002, ο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα εκλέγεται πρόεδρος της Βραζιλίας. Σε αντίθεση με τον Τσάβες, είναι σχεδόν αγράμματος, αφού είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει το σχολείο για να βοηθήσει την οικογένειά του. Εφαρμόζει πρόγραμμα εξάλειψης της φτώχειας, εξοφλεί το ΔΝΤ και καταφέρνει να κάνει τη Βραζιλία υπολογίσιμη δύναμη. Το 2011 παραχωρεί τη θέση του στην πρώην αντάρτισσα Ντίλμα Ρούσεφ.


[Απαραίτητη διευκρίνιση: το σύνταγμα των περισσότερων λατινοαμερικανικών χωρών δεν επιτρέπει περισσότερες από μία έως δύο συνεχείς θητείες για τον πρόεδρο. Ο Τσάβες είχε πάρει έγκριση από τον λαό για ανανέωση θητείας.]

Η Ρούσεφ έχασε πρόσφατα την προεδρία, με πραξικοπηματικό τρόπο, από μία κυβέρνηση 24 λευκών ανδρών, εκ των οποίων οι περισσότεροι εμπλέκονται σοβαρά στο σκάνδαλο PETROBRAS, κατηγορούμενοι για μίζες και ξέπλυμα μαύρου χρήματος!  (λεπτομέρειες εδώ)
Πάντως, και αυτή δίνει μάχη με τον καρκίνο.


Τη χρεοκοπημένη Αργεντινή ανέλαβε το 2003 ο Νέστορ Κίρτσνερ, ελβετικής καταγωγής περονιστής, και κατάφερε να τη βάλει ξανά στο δρόμο της ανάπτυξης. Τον διαδέχτηκε η σύζυγός του Κριστίνα Φερνάντες, επίσης δικηγόρος, το 2007. Ο Κίρτσνερ πέθανε το 2010 από καρκίνο.


Πέρυσι, ύστερα από δύο θητείες, η Φερνάντες υπέδειξε διάδοχο, αλλά ο λαός προτίμησε τον πολυεκατομμυριούχο Μαουρίσιο Μάκρι, ιταλικής καταγωγής. Η πάντα δημοφιλής Κριστίνα ζήτησε από τους Αργεντίνους να διαφυλάξουν τα επιτεύγματα της χώρας και αποσύρθηκε στο σπίτι της. Αν είχε επιδιώξει να εκλεγεί σε μια δημόσια θέση, δεν θα μπορούσε σήμερα ο Μάκρι να τη σέρνει στα δικαστήρια κατηγορώντας την για κερδοσκοπικά παιχνίδια με το πέσο.
Το ΔΝΤ επανακάμπτει, οι γύπες απαιτούν και πάλι κομμάτι από τον πλούτο της χώρας, ενώ ο νέος πρόεδρος απολύει χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους και διαλύει εργασιακά δικαιώματα. Σας θυμίζει κάτι αυτό;

Το 2006, ο ιθαγενής Χουάν Έβο Μοράλες, πρώην κοκαλέρο (καλλιεργητής του φυτού κόκα), εκλέγεται στην προεδρία της Βολιβίας. Στη φτώχεια και την απόλυτη επικράτηση των πολυεθνικών μέχρι τότε, αναφέρεται η ταινία Ακόμα κι η βροχή της Ισιάρ Μπολέιν (συνιστώ να τη δουν όσοι αδιαφορούν για το επικείμενο ξεπούλημα των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ).

Έβο Μοράλες και Νικολάς Μαδούρο στην κηδεία του Τσάβες
Η Βολιβία "τρέχει" με 5% ανάπτυξη το χρόνο, εδώ και μια δεκαετία. Όμως, ο λαός δεν ενέκρινε την πρόταση του Μοράλες για τέταρτη θητεία το 2020, επειδή διάφορες επιλογές του ήρθαν σε αντίθεση με τα αιτήματα των συνδικάτων και των κινημάτων.

Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ (Ισημερινού) Ραφαέλ Βινσέντε Κορρέα Δελγάδο -που κατέχει τους περισσότερους τίτλους σπουδών από όλους τους άλλους προέδρους- υπήρξε υπουργός Οικονομικών επί Παλάσιο, το 2005, μα παραιτήθηκε κατηγορώντας την Παγκόσμια Τράπεζα για άσκηση πιέσεων. Τον επόμενο χρόνο εξελέγη πρόεδρος. Το 2008 χαρακτήρισε το δημόσιο χρέος παράνομο και αρνήθηκε να πληρώσει το ΔΝΤ. (Κάτι τέτοιο περιμέναμε κι εμείς πέρυσι, αλλά...)

Τσάβες, Κορρέα και Μοράλες στο Εκουαδόρ
Επανεξελέγη το 2009 και ξανά το 2013, πάντα από τον πρώτο γύρο.
Πέρυσι επέλεξε ένα σύστημα διπλού νομίσματος, όπως μας εξηγεί ο Τάκης Μίχας (εδώ): Το χρήμα θα είναι συγκεντρωμένο στην Κεντρική Τράπεζα, και οι πολίτες θα μπορούν να κάνουν συναλλαγές με ηλεκτρονικά δολάρια και με έκπτωση 2% στον ΦΠΑ των προϊόντων.
Πρόσφατα, ο Κορρέα ανακοίνωσε ότι δεν προτίθεται να είναι υποψήφιος το 2017. Υπάρχουν κάποια μελανά σημεία στην προεδρία του, όπως η άδεια για εξορύξεις στο πάρκο Γιασούνι και η άρνησή του να επιτρέψει τις αμβλώσεις.
Ο κόσμος, πάντως, θα τον θυμάται για το άσυλο που έδωσε στον Τζούλιαν Άσαντζ (Wikileaks) όταν οι Βρετανοί ήθελαν να τον εκδώσουν στις ΗΠΑ και για το γεγονός ότι διέγραψε το 70% του δημόσιου χρέους, δίνοντας ώθηση στην οικονομία της χώρας του.

Η μόνη χώρα που παρέμεινε απρόσβλητη από τη διαφθορά ήταν η Ουρουγουάη, κατά την πενταετή θητεία Μουχίκα, που έληξε πέρυσι τον Μάρτη (εδώ και εδώ)


Ο Χοσέ Αλβέρτο Μουχίκα Κορδάνο, πιο γνωστός ως El Pepe, εξελέγη πρόεδρος το 2009. Πρώην αντάρτης Τουπαμάρος απέφυγε τις σειρήνες της εξουσίας, ζώντας στο αγρόκτημα της συζύγου του, δίνοντας το μισθό του στους φτωχούς και οδηγώντας έναν παμπάλαιο σκαραβαίο (εδώ).
Στην Ουρουγουάη και τη Χιλή, ο εκάστοτε πρόεδρος μπορεί να ξαναβάλει υποψηφιότητα στις μεθεπόμενες εκλογές. Ο Πέπε είναι ήδη 81 ετών. Αποδέχτηκε τον τίτλο του ισόβιου γερουσιαστή και αποσύρθηκε λατρεμένος από τον λαό.

Πρόσφατα ο επικεφαλής του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών και πρώην υπουργός Εξωτερικών Λουίς Αλμάγρο χαρακτήρισε τον Μαδούρο εν δυνάμει δικτάτορα, ζητώντας του να κάνει δημοψήφισμα. Εκείνος τον αποκάλεσε προδότη και πράκτορα της CIA, οπότε ο Μουχίκα σχολίασε: "Έχουν παλαβώσει όλοι στη Βενεζουέλα"! Τον δε Μαδούρο τον χαρακτήρισε... "τρελό σαν γίδα". 

Όλοι αυτοί οι ηγέτες εθνικοποίησαν εξορυκτικές επιχειρήσεις, έδιωξαν τους γύπες και το ΔΝΤ, προσπάθησαν να εξαλείψουν τη φτώχεια και τον αναλφαβητισμό και εφάρμοσαν δωρεάν περίθαλψη για όλους.
Όμως, δεν μπόρεσαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, ώστε να απαλλάξουν την περιοχή από το στίγμα της "πίσω αυλής των ΗΠΑ". Η διαφθορά και οι χαμηλές τιμές των πρώτων υλών μαραίνουν σιγά σιγά την άνοιξη της Λατινικής Αμερικής (εδώ).
Το τι θα ακολουθήσει εξαρτάται από τους λαούς και από τη διάθεσή τους να υπερασπιστούν όσα κέρδισαν αυτά τα δεκαπέντε χρόνια. Ο Τσάβες ήταν η σπίθα που άναψε πολλές μικρές φωτιές, αλλά όχι τη μεγάλη πυρκαγιά η οποία ίσως κατόρθωνε να κάψει τον ξέφρενο καπιταλισμό που διαλύει τον πλανήτη.

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Η είδηση της ημέρας είναι άλλη!

"Ο 22χρονος Ασίμ, πρόσφυγας από τη Συρία που φιλοξενείται στο Τσεπέλοβο Ιωαννίνων, βρήκε έξω από ταβέρνα πορτοφόλι με 3.000 ευρώ και πιστωτικές κάρτες και το παρέδωσε στον σερβιτόρο."

από εδώ: http://www.iefimerida.gr/news/267082/syros-prosfygas-vrike-portofoli-me-lefta-kai-pistotikes-kai-epestrepse-eikona

Σύρος πρόσφυγας. Καραβοτσακισμένος. Χωρίς φράγκο. Εγκλωβισμένος στην Ελλάδα.
Όπου κάποιοι παπάδες τον κατηγορούν ότι θα αλλοιώσει τις... ωραίες γειτονιές. Όπου τα τέρατα του ναζισμού σηκώνουν ξανά κεφάλι, παίζοντας με την ξενοφοβία του νοικοκυραίου.
Αυτός ο κυνηγημένος άνθρωπος παρέδωσε πορτοφόλι με τρία χιλιάρικα!
Με το χέρι στην καρδιά: πόσοι από εσάς θα το παραδίδατε;

[Το δικό μου, πάντως, με πολύ λιγότερα χρήματα, δεν μου το έδωσε ο γέρος που το βρήκε, διότι έκρινε πως, αφού δεν είχα καταλάβει αμέσως ότι το έχασα, άρα... δεν είχα ανάγκη τα χρήματα!]

Χάρη στην παρατηρητικότητα του σερβιτόρου, οι αστυνομικοί αναζήτησαν τον μοτοσικλετιστή που το είχε χάσει. Κι εκείνος... έδωσε στον νεαρό πρόσφυγα 50 ευρώ!
Μάλιστα, κυρίες και κύριοι: είχε μπροστά του έναν από τους ελάχιστους έντιμους ανθρώπους του πλανήτη και δεν του έδωσε ούτε καν τα νόμιμα εύρετρα, δηλαδή το 10%, δηλαδή 300 ευρώ. Του πέταξε μονάχα ένα παλιοπενηντάρικο! Ίσως να έκρινε πως τα εύρετρα εξαρτώνται από την οικονομική κατάσταση εκείνου που βρίσκει κάτι. Ίσως πάλι να μην τον θεώρησε άξιο για μεγαλύτερο ποσό.
Σε κάθε περίπτωση, αυτή είναι η είδηση της χθεσινής μέρας, φίλοι μου.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

5 χρόνια Αγανακτισμένοι

Τη φωτογραφία ανέβασε η Μαρία Δεναξά, ανταποκρίτρια ελληνικών ΜΜΕ στη Γαλλία.
Στη Ρεν, πρωτεύουσα της Βρετάνης (ΒΔ Γαλλία), στρατιώτης σημαδεύει τους διαδηλωτές του Nuit Debout (Ολονυκτία), που διαμαρτύρονται για την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων:

από εδώ: http://diktiospartakos.blogspot.gr/2016/05/blog-post_527.html

Όπως γράφει η δημοσιογράφος, από χθες το πρωί  αστυνομικοί χτυπούν τις πόρτες ακτιβιστών και αντιφασιστών, για να τους επιδώσουν επίσημο έγγραφο με το οποίο απαγορεύεται η συμμετοχή τους στη μεγάλη διαδήλωση της επόμενης Τρίτης.

Σήμερα συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από την αρχή του Κινήματος των Αγανακτισμένων στην Ισπανία, που βρήκε γρήγορα μιμητές και στη χώρα μας. Τι απέμεινε από αυτό;
Το κίνημα των Ποδέμος -που γεννήθηκε στις πλατείες- συμμάχησε πρόσφατα με την Ενωμένη Αριστερά, δίνοντας ελπίδες για αλλαγή του σκηνικού στις προσεχείς εκλογές. Θα τα καταφέρει ή θα μετατραπεί σε ΣΥΡΙΖΑ; Από τους Ισπανούς εξαρτάται.
Όσο για την Ελλάδα, η άγρια καταστολή το έδιωξε από το Σύνταγμα, αλλά μετασχηματίστηκε στα κοινωνικά δίκτυα αλληλεγγύης προς τους πτωχευμένους και τους πρόσφυγες. Το μέλλον είναι άδηλο και δεν συμμερίζομαι την περιφρόνηση πολλών προς τον "απαθή" ελληνικό λαό. Δεχτήκαμε πολλά χτυπήματα, συκοφαντηθήκαμε από αριστερά και δεξιά, ελπίσαμε, ψηφίσαμε, αντισταθήκαμε και απογοητευτήκαμε βαθιά.

Οι επαναστάσεις και οι αλλαγές δεν είναι παθιασμένα κείμενα στο διαδίκτυο ούτε παρελάσεις κομμάτων και συνδικάτων. Θέλουν το χρόνο τους και -γιατί όχι;- τον εκσυγχρονισμό τους. Στις νέες συνθήκες και στα νέα όπλα του συστήματος.
Όπως έδειξε το ντοκιμαντέρ This is not a coup, στόχος του καζινοκαπιταλισμού είναι η Δημοκρατία και όχι μόνο μεμονωμένες χώρες. Ο Ολάντ το αποδεικνύει στην πράξη.

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

This is not a coup!

Εκείνη τη μοιραία νύχτα της 12ης Ιουλίου 2015, κατά τη διάρκεια των μαραθώνιων διαπραγματεύσεων που οδήγησαν στον 3ο Μνημόνιο, ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν έγραψε οργισμένος στο ίντερνετ: Τhis is a coup!
Η φράση έγινε παγκόσμιο hashtag σε χρόνο ρεκόρ. Αυτή ήταν και η τελευταία ικανοποίηση, πριν από τα πικρά δάκρυα του ελληνικού λαού.

Ωστόσο, ο Άρης Χατζηστεφάνου διαφωνεί και μας το αποδεικνύει με το τρίτο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του, This is not a coup, που προβάλλεται ήδη σε δύο κινηματογράφους της Αττικής.
(Το είδα πριν από λίγες ώρες στο Τριανόν)

Ο όρος Coup d' Etat σημαίνει πραξικόπημα, δηλαδή κατάλυση της Δημοκρατίας. Είναι, όμως, τα μέλη της ευρωζώνης δημοκρατίες; Όχι, απαντούν ο δημοσιογράφος και η ομάδα του, δεδομένου ότι η ίδια η ύπαρξη του ευρώ αφαιρεί από τα κράτη οποιαδήποτε δυνατότητα να υποτιμούν το νόμισμά τους, καθιστώντας έτσι τα προϊόντα τους πιο ανταγωνιστικά. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με έδρα φυσικά τη Φρανκφούρτη, σφίγγει τη θηλιά στις χώρες με έλλειμμα πάνω 3% και χρέος που ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ.
Ο φακός ξεκινά από την Ιταλία, όπου ο Μπερλουσκόνι καθαιρείται από τον τραπεζίτη Μάριο Μόντι, συνεχίζει στην Ιρλανδία, όπου ο ένας στους τρεις νέους αναγκάστηκε να ξενιτευτεί, επισκέπτεται την Κύπρο του περίφημου bail in (κούρεμα καταθέσεων) και συζητά με πολιτικούς και πανεπιστημιακούς, για να καταλήξει στην Ελλάδα, παραμονές του δημοψηφίσματος. Είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που έκανε δημοψήφισμα με κλειστές τράπεζες, σχολιάζει. Και εν μέσω προπαγανδιστικής καταιγίδας, θα προσέθετα. Η οποία μιντιακή προπαγάνδα εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι το κλείσιμο των τραπεζών οφείλεται στον Βαρουφάκη, ενώ είχε σχεδιαστεί ήδη από τους πρώτους μήνες του 2015 στις Βρυξέλλες.
Σε αντίθεση με άλλες χώρες της ΕΕ όπου, οι τραπεζίτες ανάγκαζαν τους λαούς να ξαναψηφίσουν εάν τα αποτελέσματα δεν τους άρεσαν (Ολλανδία, Ιρλανδία και αλλού), εδώ δεν χρειάστηκε κάτι τέτοιο. Το περήφανο 61,3% απλώς αγνοήθηκε.

Ενδιαμέσως κάνει και κάποια περάσματα από το Λονδίνο -αν η Κύπρος κατηγορείται για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, το Σίτι είναι πλυντήριο βιομηχανικών διαστάσεων- όπου ρωτά τον δημοσιογράφο της Guardian Owen Jones γιατί αναίρεσε τον δικό του όρο Lexit (Left+exit) και στηρίζει μαζί με τον Κόρμπιν την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ. Μα επειδή η Αριστερά δεν έχει πρόταση για την έξοδο, με αποτέλεσμα να την προτείνει μόνο η ακροδεξιά, απαντά αφοπλιστικά ο άγγλος δημοσιογράφος.

Το ξέρω πως έχετε συνηθίσει να βλέπετε δωρεάν τα ντοκιμαντέρ του Χατζηστεφάνου, επειδή χρηματοδοτούνται από τους πολίτες. Όμως οι άνθρωποι που το έφτιαξαν πρέπει και να πληρωθούν. Αξίζει να δώσετε 6 ευρώ για να καταλάβετε πως εκείνη τη μοιραία νύχτα δεν έγινε πραξικόπημα. Απλώς η Τρόικα διέλυσε τις αυταπάτες μας περί δημοκρατικής Ευρώπης.
Εξάλλου, όπως είπε χαμογελώντας ο Ετιέν Νταβινιόν, ένας από τους αρχιτέκτονες του ευρώ και πρώην επικεφαλής της περιβόητης Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, "το σύστημα έτσι δουλεύει"!