Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Για ποιον χτυπάει η καμπάνα

Ανακάλυψα τον Κίμπι (κατά κόσμον Γιάννη Κιμπουρόπουλο) πριν από χρόνια στην "Καθημερινή της Κυριακής", όταν αρθρογραφούσε στις οικονομικές της σελίδες. Αργότερα, τον διάβαζα στη "Γαλέρα", μετά στον "Δρόμο της Αριστεράς" και στον "Κόσμο του Επενδυτή".

Σε αυτόν τον τελευταίο δημοσίευσε το περασμένο Σάββατο ένα εξαιρετικό άρθρο , το οποίο αναδημοσίευσε ο μπλογκερ Ρήγας (http://rigasili.blogspot.com/2011/03/blog-post_7950.html) και το διάβασε σήμερα στο "Κόκκινο" η Φωτεινή Λαμπρίδη. Θα μου επιτρέψετε να αντιγράψω κι εγώ ένα απόσπασμα. Το πλήρες κείμενο μπορείτε να διαβάσετε στο http://kibi-blog.blogspot.com/2011/02/2622011.html.

Ξεκινάει με το ποίημα του Τζόν Νταν (1624), που έκανε διάσημο ο Χέμινγουέι:

«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του.
Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς.
Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη.
Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου.
Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα.
Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα
». 

Και συνεχίζει ο Κίμπι:

"[...] η ιστορία πάλι επαναλαμβάνεται. Κι είμαστε, μάλιστα, στη φάση που επαναλαμβάνεται όχι ως φάρσα, αλλά ως τραγωδία. Ό,τι συμβαίνει εδώ και σχεδόν τρεις μήνες στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή, ό,τι συγκλονίζει τις αραβικές κοινωνίες, με κορυφαία στιγμή την εξέγερση στη Λιβύη και τη στυγνή αντίδραση του καθεστώτος, το αντιλαμβανόμαστε ως κεραυνό εν αιθρία. Κι εμείς, οι κοινοί θνητοί, είναι πιθανότατα λογικό να το αντιλαμβανόμαστε έτσι.

Αλλά δεν δικαιούνται να δηλώνουν έκπληκτοι οι πολιτικοί ηγέτες ή οι χρυσοκάνθαροι των αγορών, οι οποίοι εδώ και μια δεκαετία ζουν τους μήνες και τα χρόνια του μέλιτος με το καθεστώς Καντάφι, επισφραγίζοντας με συμβόλαια πολλών δισεκατομμυρίων την προσέγγισή του.

Το κωμικοτραγικό είναι ότι οι ηγεσίες της Δύσης επέλεξαν να αποκαταστήσουν πλήρως τις σχέσεις τους με τα αυταρχικά αραβικά καθεστώτα που για χρόνια περιελάμβαναν στις «μαύρες λίστες» τους, ακριβώς τη στιγμή που αυτά έχαναν και τα τελευταία ίχνη λαϊκών ερεισμάτων. Τι πιο συμβολικό, άλλωστε, από το γεγονός ότι ο «γραφικός» Καντάφι, του οποίου τα εκτός διπλωματικού πρωτοκόλλου βίτσια τηρούσαν με ευλάβεια οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί συνεταίροι του (τσαντίρια στημένα στις αυλές προεδρικών μεγάρων, χαρέμια από νεαρές ένοπλες φρουρούς…), με γαλλικά μαχητικά βομβαρδίζει τους Λίβυους αντιπάλους του. 

............................................

Και την άκρη του νήματος πρέπει να την αναζητήσουμε στις ΗΠΑ, κάπου την άνοιξη του 2007, όταν η κατάρρευση της αγοράς ακινήτων κλονίζει την ψευδαίσθηση οικονομικής ευημερίας. Χιλιάδες ανυποψίαστοι Αμερικανοί προειδοποιούνται με κατάσχεση των ενυπόθηκων ακινήτων τους, τα δανειακά χαρτοφυλάκια των τραπεζών γεμίζουν επισφαλή δάνεια και υποτιμημένα ακίνητα, στεγαστικές και εμπορικές τράπεζες καταρρέουν, ενώ άλλες, επενδυτικές, θησαυρίζουν γιατί στοιχημάτισαν εύστοχα στην κατάρρευση. Τα τοξικά τραπεζικά ομόλογα που καλύπτουν τα επισφαλή τραπεζικά δάνεια των Αμερικανών έχουν πουληθεί σ’ όλο τον κόσμο.

Κι ενώ η αμερικανική ηγεσία σπεύδει να σώσει με πακτωλούς κρατικού χρήματος τις τράπεζες, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, ζαλισμένες, ανακαλύπτουν ότι και οι δικές τους «καθωσπρέπει» τράπεζες έχουν γεμίσει τα χαρτοφυλάκιά τους με αμερικανικά τοξικά ομόλογα που «σκάνε» με κρότο. Και φυσικά, σπεύδουν να τις διασώσουν, πάντα με χρήμα των φορολογουμένων που εκτοξεύει το κρατικό χρέος σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. Η ηθικολογική φλυαρία για τα άπληστα golden boys των τραπεζών στην αρχή και η «αποκάλυψη» της ελληνικής κρίσης λίγο αργότερα γίνονται τα ιδεώδη προσχήματα για την ταξική επιλογή των ευρωπαϊκών ηγεσιών: σώζουμε τις τράπεζες, έστω κι αν οι κοινωνίες πρέπει να στενάξουν.

...........................................................

Οι «καθωσπρέπει» τράπεζες κάνουν το κουμάντο τους στοιχηματίζοντας στο χρηματιστήριο των τροφίμων με κάθε αφορμή. Τη μια είναι οι πλημμύρες στην Αυστραλία, την άλλη οι μουσώνες στην Ασία, την τρίτη φορά οι πυρκαγιές στη Ρωσία. Κάθε τι φυσικό ή αφύσικο συμβαίνει στον πλανήτη γίνεται πρόσχημα για κερδοσκοπία πάνω στα συμβόλαια τροφίμων, των οποίων οι τιμές εκτοξεύονται, φέρνοντας σε απόγνωση τις κοινωνίες που εξαρτούν την επιβίωσή τους από τα στοχειώδη: από το στάρι, το καλαμπόκι, το ρύζι, τη σόγια. Αυτή η έκρηξη τιμών ήταν η θρυαλλίδα που προκάλεσε τις αλλεπάλληλες εκρήξεις στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Αυτή ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά που σιγόκαιγε για δεκαετίες.

ΕΚ ΠΡΩΤΗΣ ΟΨΕΩΣ, λοιπόν, τίποτε δεν φαίνεται να συνδέει τον φιλήσυχο Αμερικανό προτεστάντη που η τράπεζα τού πήρε το σπίτι και η επιχείρηση τον έδιωξε από τη δουλειά με τον ανήσυχο Αιγύπτιο μουσουλμάνο που αντιλήφθηκε ότι δεν θα μπορεί πια ούτε το ψωμί να εξασφαλίσει για τα παιδιά του. Τίποτα δεν συνδέει τον Έλληνα εργαζόμενο που έχει εξελιχθεί σε «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης, λοιδορούμενος ως τεμπέλης, αντιπαραγωγικός, άπληστος τρόφιμος του ευρωπαϊκού Πρυτανείου με τον Λίβυο πολίτη που βλέπει την «επαναστατική» ηγεσία της χώρας του να μετατρέπει την οικονομία της σε οικογενειακή μπίζνα με όλους τους αστέρες του δυτικού καπιταλισμού. Τίποτα δεν συνδέει τις πιέσεις που ασκούνται στην Ελλάδα να ξεπουλήσει όσο όσο τον δημόσιο πλούτο της με τον τρόπο που η αραβική νομενκλατούρα ξεπούλησε και λεηλάτησε τον πλούτο των αραβικών κοινωνιών. Τίποτα δεν συνδέει την κερδοσκοπία των ασύδοτων επενδυτικών κεφαλαίων και στο πετρέλαιο και στο κρατικό χρέος των χωρών της Ευρωζώνης που εκτινάσσει τώρα την τιμή του αργού πετρελαίου, αύριο ξανά των spreads των ελληνικών ή των ισπανικών ομολόγων. Και τίποτα δεν συνδέει το πείσμα της γερμανικής και λοιπής ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας να «βομβαρδίζει» με αιώνια λιτότητα τις κοινωνίες της Ε.Ε. με την ανελέητη βία με την οποία τα καθεστώτα τύπου Καντάφι πασχίζουν να κρατηθούν στην εξουσία.

Τίποτα δεν συνδέει εμάς με εκείνους. Και ταυτόχρονα μας συνδέουν όλα. "

4 σχόλια:

squarelogic είπε...

Η Μεγάλη Εικόνα...
Νομίζω οτι το κείμενο αυτό πρέπει να μεταφραστεί στα Αγγλικά,Γαλλικά,Γερμανικά και να αναρτηθεί σε όσο τα δυαντόν περισσότερα μπλογκς ή σαν σχόλιο,ώστε να το δούν όσο το δυνατόν περισσότερα μάτια...
Μήπως και ξυπνήσουν οι Λαοί,γιατί αλλιώς,ειλικρινά δεν διαβλέπω που το πάνε οι λιγοστοί Κυρίαρχοι...

ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ είπε...

Ετσι είναι δυστυχώς!

Ποιος αντιλαμβάνεται αυτή τη συσχέτιση μεταξύ των λαών;;;

Elva είπε...

Καλημερα Λωτοφαγε

Για να απαντησω στην ερωτηση των φιλων Πειρατων να πω οτι μονο οσοι διαβαζουν, ασχολουνται και γυμναζουν λιγο το μυαλο, (αποφευγοντας παραλληλα να βλεπουν ελλ. τιβη που ευθυνεται για το αντιθετο!) αυτοι ειναι που ψαχνουν λιγο τις αιτιες και τα αποτελεσματα. Οι αλλοι πιστευουν ακομα οτι ολα αυτα γινονται για το καλο μας, για να..''βγουμε απο τη κριση''!!
Τι να πεις μετα; :(

Λωτοφάγος είπε...

Και να προσθέσω με την προσήκουσα σεμνότητα ότι:
α) οι μάνατζερ των βρετανικών πανεπιστημίων επένδυσαν σε τοξικά ομόλογα και στην ισλανδική τράπεζα που κατέρρευσε, με αποτέλεσμα να τριπλασιαστούν τα δίδακτρα των βρετανικών πανεπιστημίων για να καλύψουν τη χασούρα, παρά τις διαδηλώσεις των φοιτητών. Αυτοί είναι οι μάνατζερ που θέλει τώρα η Αννούλα του Χιονιά να μας "φορέσει", και οι οποίοι, όχι απλώς δεν τιμωρήθηκαν για τις μαλακίες τους, αλλά εξακολουθούν να αμείβονται πολύ περισσότερο από τους πρυτάνεις και τους πρωθυπουργούς!
β) οι μάνατζερ των ασφαλιστικών ταμείων και δήμων Βρετανίας και Ολλανδίας επένδυσαν επίσης σε ισλανδικές τράπεζες και τοξικά ομόλογα τις εισφορές εκατομμυρίων εργαζομένων. Αυτός ήταν κι ο λόγος που απαιτούσαν από τους Ισλανδούς να... τους αποζημιώσουν.
γ) υποθέτω (είναι δική μου εκτίμηση) ότι η υποβάθμιση των κυπριακών τραπεζών -δήθεν επειδή έχουν εκτεθεί πολύ στην ελληνική αγορά- έγινε για να πιεστεί η Κύπρος να υποκύψει στο θέμα της διαχείρισης του φυσικού αερίου αλλά και να δεχτεί τη λύση του Κυπριακού που θέλουν να της επιβάλουν.
Globalization: Connecting people!