Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Κραχ-της ο πολιτισμός

Ο πολύ καλός Δημήτρης Ρηγόπουλος έγραψε στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής ένα άρθρο για την πολιτιστική παραγωγή της Αργεντινής, το οποίο με προβλημάτισε:
Μετά την πτώχευση, τον Δεκέμβριο του 2001, τις αιματηρές συγκρούσεις και τις λεηλασίες που την ακολούθησαν, οι άνθρωποι δεν έπεσαν σε κατάθλιψη ούτε περιορίστηκαν να γλείφουν τις πληγές τους. Είχαν ανάγκη να βγουν από τα σπίτια τους και να ψυχαγωγηθούν. Μόνο που δεν είχαν χρήματα.
Γι' αυτό, οι θίασοι οργάνωσαν παραστάσεις χωρίς εισιτήριο, με ελάχιστο αντίτιμο ή ακόμα και με πληρωμή σε είδος: λίγο ρύζι, μακαρόνια, ζάχαρη. Ουρές σχηματίστηκαν έξω από τα θέατρα. Οι θεατές κρατούσαν σακουλάκια με τρόφιμα για να πληρώσουν!
Οι άνεργοι νέοι έδωσαν διέξοδο στη δημιουργικότητά τους ζωγραφίζοντας ή κατασκευάζοντας καλλιτεχνήματα, τα οποία πουλούσαν σε αυτοσχέδιες γκαλερί και σε πάγκους στις λαϊκές. Οι τιμές ήταν φυσικά πολύ χαμηλές, με αποτέλεσμα να γίνονται ανάρπαστα. Ακόμα και αμερικανοί έμποροι τέχνης ταξίδευαν στην Αργεντινή για να τα αγοράσουν.
Με αυτό τον τρόπο κατάφεραν να επιβιώσουν στα δύσκολα χρόνια, ενώ συγχρόνως δημιούργησαν νέα καλλιτεχνικά ρεύματα. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι διατήρησαν το πρώτο πράγμα που χάνει κανείς όταν μένει μακροχρόνια άνεργος: την αξιοπρέπειά τους!
Αναρωτιέμαι πώς θα συμπεριφερόμασταν εμείς σε τέτοιες περιστάσεις. Μην βιαστείτε να απαντήσετε, διότι τόσο η Αργεντινή όσο και η Ισλανδία βίωσαν τον ίδιο απότομο πλουτισμό με εμάς. Έκαναν κι εκείνοι μότο τους το "αμύνεσθαι περί πάρτης". Και οι δικές τους μεσαίες τάξεις ξόδευαν αφειδώς το πλαστικό χρήμα αδιαφορώντας για το μέλλον.
Βίοι παράλληλοι, λοιπόν. Αν πτωχεύσουμε, θα ξαναθυμηθούμε ξεχασμένες λέξεις όπως φιλότιμο, κοινωνική αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια; Είναι μια ερώτηση που θα απαντηθεί μόνο εάν...

4 σχόλια:

celin είπε...

Φαντασου φιλε που εχουμε καταντησει.
Να πρεπει να πτωχευσουμε για να ξαναθυμηθουμε το φιλοτιμο κ τη κοινωνικη αλληλεγγυη!
Ετσι ειναι,ας μην εθελοτυφλουμε.
Εστω κ ετσι ομως,ας ελπισουμε η πτωχευση να οδηγησει εκει.
Γιατι μπορει να οδηγησει κ αλλου,δυστυχως..

Βάσσια είπε...

Μου αρέσει που το "σκύψιμο" δεν είναι απαραίτητο. Ποτέ δεν ήταν.
Και μιλάω από θέση βαριά προβληματική. Όμως, δεν έχω χάσει αυτά που πρόκειται να ξαναβρούμε, και χαίρομαι πολύ και τσακώνομαι επίσης πολύ για τα αυτονόητα.

Βρήκα την ανάρτησή σου αυτή πολύ εύστοχη και "ανθρώπινη".

Καλησπέρα Λωτοφάγε
:-)

Λωτοφάγος είπε...

@ Ας ελπίσουμε, Σελίν, να ξαναβρούμε ό,τι χάσαμε κι όχι να χαθούμε εντελώς.
Μια φίλη μού έστειλε ένα κείμενο του Ξανθούλη, με το οποίο ονειρεύεται να ξαναγυρίσουμε στην παλιά, καλή, ηθική Ελλάδα.
Έχω βάσιμες υποψίες πως ούτε καλή ούτε ηθική ήταν. Και δεν θέλω να ξαναγυρίσουμε, αλλά να προχωρήσουμε. Σωστά αυτή τη φορά.

Λωτοφάγος είπε...

@ Να τσακωνόμαστε για τα αυτονόητα: να κάτι που έχουμε θυσιάσει για το αμερικανικό "πολιτικά ορθό".
Καιρός να γίνουμε πολίτες κι όχι πρόβατα, Βάσια.