Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

Οι αναμμένοι αναπτήρες

Ένα γλυκό σκαντζοχοιράκι. Χαρισμένο στον συν-μπλογκερ Albus Genius
(από το περιοδικό ΟΙΚΟ της Καθημερινής)
Έβλεπα στο Αλ Τσαντίρι τους θεατές να συνοδεύουν στο τραγούδι τον Μητροπάνο με αναμμένους αναπτήρες και θυμήθηκα -μέρες που είναι- την πρώτη, θαρρώ, φορά που τους ανάψαμε:
Η είδηση του θανάτου του Μάνου Λοΐζου μας είχε αιφνιδιάσει. Βλέπετε, ελπίζαμε ότι οι Ρώσοι, με τις πρωτοποριακές ιατρικές τους μεθόδους θα τον έσωζαν τελικά. Ήταν Σεπτέμβρης του 1982, και ο Ριζοσπάστης κυκλοφόρησε την επομένη με τίτλο "Μάνο, φτωχύναμε!" Όλοι το νιώθαμε, μα κανείς δεν φανταζόταν πως ο θάνατός του αγαπημένου μας συνθέτη οριοθετούσε την αρχή της παρακμής. Σήμερα ξέρουμε...
Λίγες μέρες μετά, ο Γιώργος Νταλάρας οργάνωσε συναυλία στο Στάδιο. Κάτι σαν μνημόσυνο. Ήμαστε όλοι εκεί. Τραγουδούσαμε μαζί του συγκινημένοι.
Και ξαφνικά αντήχησαν οι στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου:
"Αχ χελιδόνι μου, πώς να πετάξεις σ' αυτό το μαύρο τον ουρανό
αίμα σταλάζει το δειλινό
και πώς να κλάψεις και πώς να κλάψεις
αχ χελιδόνι μου".
Μια ανατριχίλα μας διαπέρασε. Ένα κορίτσι δίπλα μου έκλαιγε με αναφυλλητά. Ανάψαμε τους αναπτήρες και τους υψώσαμε στον αέρα σαν αστεράκια! Χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούσαμε με πάθος και με δάκρυα στα μάτια,

Αχ παλικάρι μου τα τρένα φύγαν
δεν έχει δρόμο για μισεμό
κι όσοι μιλούσαν για λυτρωμό
πες μου πού πήγαν πες μου που πήγαν
αχ παλικάρι μου
Αχου καρδούλα μου φυλακισμένη
δε βγαίνει ο ήλιος που καρτεράς
μόνο ο ντελάλης της αγοράς σε ξεκουφαίνει σε ξεκουφαίνει
άχου καρδούλα μου...
Από τότε έχω δει να ανάβουν αναπτήρες για τον Ρέμο, τον Κότσιρα, τον Χατζηγιάννη, ποιος ξέρει και για πόσους άλλους....
Δεν έχω τίποτε με τους ανθρώπους. Μόνο που, να, σ' αυτή τη χώρα καταφέρνουμε τελικά να ευτελίζουμε το καθετί! Είναι σαν εκείνο το σύνθημα που είχα διαβάσει παλιά σε δρόμο της Θεσσαλονίκης: "Άλλο οι Τουπαμάρος, κι άλλο το αιδοίο της Μάρως"!

12 σχόλια:

vasikos metoxos είπε...

Οι μεγάλες συγκινήσεις παραμένουν αθάνατες για όσους τις έζησαν. Το "μετά" δεν σημαίνει τίποτα. Ούτε ως σύνθημα, ούτε ως πράξη. Είναι όπως το έργο τέχνης. Από τη στιγμή που θα ολοκληρωθεί παύει να ανήκει στον καλλιτέχνη όπως δεν μπορεί κανείς να απαγορεύσει στην κάθε κυρία φραγκάτη Ξιπασμένη να το τοποθετήσει στο σαλόνι της.

xasodikis είπε...

Συμφωνώ -και με τον Βασικό Μέτοχο και μαζί σου.

doctor είπε...

Όταν πέθανε ο Μάνος ήμουν μόλις 8 ετών και δεν το θυμάμαι.
Τα τραγούδια του όμως έχουν μία γλύκα, μια νοσταλγία και μία υπόκωφη ενέργεια που σε ταξιδεύει.
Τώρα για τους αναπτήρες, ως μη καπνιστής δεν έχω να πω κάτι παρά ότι μια φορά μια κοπελιά μου έκαψε λίγο τα μαλιά σε μια συναυλία!

Doc

doctor είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
akrat είπε...

είναι το ωραιότερο πράγμα στην λεκάνη της Μεσογείου...
ότι φεύγει μας εκπληρώνει το συναισθηματικό μας...
ότι γεννιέτε είναι μια απροσδιόριστη ελπίδα ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕΙ...
είναι το βάρος της ιστορίας μας του πρωτόγονου πολιτισμού μας που παρ' όλο που είναι πρωτόγονος είναι μίλια ουσιαστικότερος των βορείων

marianaonice είπε...

Τι μου θύμησες!!...
Φτωχύναμε @φίλε μου, φτωχύναμε όσο δεν μπορούσαμε να φανταστούμε...
:((

Psemma-me-ourá είπε...

Της μεταπολίτευσης καημένη γενιά,
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!
Και φυσικά ΚΑΛΟ Φθινόπωρο, ΚΑΛΟ Χειμώνα!
Άντε και καλή ψήφο...

Θυμίζω όμως ότι δεν έχετε ψηφίσει [σωστότερα: δεν έχετε αξιολογήσει] τα ψέμματα που είχαμε συγκεντρώσει τον Ιούνιο, για να βγάλουμε τα 7 πιό μεγάλα.

Κάντε το το ταχύτερο, παρακαλώ.
psemmatapsemmata.blogspot.com

mtryfo είπε...

Εχει αδειάσει η ψυχή μας Λωτοφάγε μ αυτές τις απώλειες.
Ειναι γεγονός ότι ξεκίνησε από τότε η παρακμή... περάσαμε σε άλλου είδους ακούσματα, σε άλλου είδους μαγκιές, σε κακέκτυπους ρεμπέτες, σε ατάλαντους τραγουδιστές...
λίγοι πια οι καλλιτέχνες που μας συγκινούν... μα τόσο λίγοι, τι κρίμα!!!

Albus Genius είπε...

Σ' ευχαριστώ για την αφιέρωση ιδαίτερα, έχω πολύ δουλειά ακόμη για σήμερα και δεν έχω τελειώσει ακόμη, συμφωνώ με την τελευταία σου φράση στην ανάρτησή σου απόλυτα και για τον ευτελισμό.Τουλάχιστον αντι για την τεχνολογία των αριθμών κάποτε όπως ο Λοϊζος ορισμένοι διαλέξαν την ανθρωπιά και τους καημούς της. θα ξανάρθω και πάλι σ΄ευχαριστώ.

Giannis Kafatos είπε...

me Πολύ χαρά διαπιστώνω ότι οι λωτοι δεν σε έκαναν να ξεχάσεις! κι ευτυχώς! γιατί μας θύμησες κι εμάς τρυφερές στιγμές της νιότης μας!
να 'σαι καλά!
(όσο για τους αναπτήρες στα σημερινά λαϊκοποπ "είδωλα" - της μαλακίας μας - μη σε νοιάζει! 3.000 ανάματα έλεγε μια παλιά διαφήμιση, σίγουρα κάποια πάνε χαμένα!
;)
www.u-hoo.gr/gianniskafatos

syneas είπε...

Λωτοφάγε ήμουν κι εγώ στη συναυλία που αναφέρεις και αν μη τι άλλο μου ξύπνησες ωραίες αναμνήσεις. Ωστόσο, αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν το κλείσιμο που έκανες στην ωραία αναφορά σου στο Μάνο. Επειδή δεν ξέρω τον εμπνευστή του συνθήματος, δίνω σε σένα το βραβείο που, κάνοντάς το γνωστό, μου έδωσες την ευκαιρία να γελάσω δυνατά!

Λωτοφάγος είπε...

Όταν σκέφτομαι τον Μάνο, Γιατρέ μου, αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ελληνική μουσική αν εκείνος δεν είχε πεθάνει τόσο πρόωρα.

Θυμάσαι, Μαριάννα, τον τελευταίο του δίσκο,"Για μια μέρα ζωή", όπου έκδηλα εξερευνούσε νέους δρόμους μέσα από τη ροκ μουσική.

Ταυτόχρονα έγραφε μελωδίες για τα "Γράμματα στην αγαπημένη" του Ναζίμ Χικμέτ, ενώ αγωνιζόταν για τα πνευματικά δικαιώματα και τη συνδικαλιστική κάλυψη των τραγουδοποιών.

Τότε ακριβώς τον βρήκε το ανεύρυσμα. Και φτωχύναμε, Μαρία...

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι σήμερα ένας καλός τραγουδιστής τραγουδάει "γύρω, γύρω, γύρω στην αγάπη", ή πως νεοπλουτίσαντες πολιτικάντηδες της συμφοράς τραγουδούν με πάθος καπνίζοντας το πούρο τους "στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωήηηηηη", Βασικέ Μέτοχε, αλλά το ότι δύσκολα ένας καλός δημιουργός βρίσκει ανοιχτές πόρτες!

Κι έτσι ο πρωτόγονος πολιτισμός μας, Ακράτ, δεν εμπλουτίζεται με νέες ιδέες και είναι καταδικασμένος να πεθάνει.

Να δανειστώ λίγη από την... συγκρατημένη αισιοδοξία σου, Γιάννη Καφάτε; Καλώς ήρθες.

Ευχαριστώ για το βραβείο, Συνεά.

Πάμε ΠΑΛΙ για εκλογές, Ψέμα με ουρά; Μπα, ο Δαϊλάκης ζητάει συγγνώμη. Χαχαχα!